Mobility of individuals in the field of education, training and youth
Ενδεικτική λίστα διαθέσιμων προγραμμάτων
1) http://www.cervantestraining.eu/ για Ισπανία
2) http://www.itcilo.org/en, σε 4 πόλεις
3) http://www.etimalta.com/eu-llp-comenius, Μάλτα
4) για Ιταλία (λεπτομέρειες)
5) https://www.ice.cam.ac.uk/courses/summer-schools/summer-school-programmes/science
6) http://in-service-training.eu/
Οι μαθητές της Α΄Λυκείου με την καθηγήτριά τους κα. Χαριτούδη Ιωάννα ετοίμασαν …
quiz τύπου slider
Για να απαντήσετε στο κουίζ της Σταυρούλας κάντε κλικ εδώ
Στα πλαίσια του μαθήματος της Ιστορίας, με τη Θεωρητική κατεύθυνση της Γ΄ Λυκείου του ΓΕ.Λ. Τυχερού, πραγματοποιήσαμε επίσκεψη στο Εθνολογικό Μουσείο Θράκης, στην Αλεξανδρούπολη.
Με την ευκαιρία αυτή μελετήσαμε τις μεταβολές συνόρων που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της περιόδου 1912-1923, καθώς και τις μετακινήσεις πληθυσμών που σημειώθηκαν κατά το ίδιο χρονικό διάστημα στην ευρύτερη περιοχή της Θράκης. Παράλληλα, χρησιμοποιώντας τις βάσεις δεδομένων για τους πρόσφυγες, αναζητήσαμε πληροφορίες για την καταγωγή αλλά και τους τόπους στους οποίους εγκαταστάθηκαν οι κάτοικοι του Τυχερού. Επιπλέον, μέσω μιας σειράς γραπτών πηγών, παρακολουθήσαμε την ιστορική διαδρομή των κατοίκων της ανατολικής όχθης του Έβρου στο διάστημα 1912-1923.
Η μελέτη της συλλογής του Μουσείου, ειδικά ως προς τις καλλιέργειες και τα παραδοσιακά επαγγέλματα, μας βοήθησε να αντιληφθούμε τον τρόπο με τον οποίο οι πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης μπόρεσαν να συνεχίσουν τις επαγγελματικές τους δραστηριότητες στην περιοχή του Ν. Έβρου μετά την Έξοδο του 1922.
Με τον τρόπο αυτό, ξεφεύγοντας από τα όρια της σχολικής αίθουσας και ερχόμενοι σε άμεση επαφή με τα αντικείμενα της συλλογής του Εθνολογικού Μουσείου, συνειδητοποιήσαμε πως η Ιστορία δεν αποτελεί μια τυπική παράθεση ημερομηνιών, ιστορικών γεγονότων και κοινωνικοπολιτικών μεταβολών, αλλά μια ζώσα πραγματικότητα που καθορίζει την καθημερινότητά μας, έστω κι αν αυτό δε γίνεται άμεσα αντιληπτό…
Επιπλέον υλικό και φύλλο εργασίας
Μια από τις παραδοσιακές στολές της Θράκης, και πιο συγκεκριμένα του νομού Έβρου, είναι η στολή της Ανατολικής Ρωμυλίας .Με κάποιες παραλλαγές, η ενδυμασία αποτελεί τη γιορτινή ενδυμασία της παντρεμένης αλλά και της λεύτερης. Συνηθιζόταν στα 11 χωριά της περιφέρειας Καβακλί στην Ανατολική Ρωμυλία (σήμερα ανήκει στην Βουλγαρία).
Κύριο εξάρτημα της η τσούκνα, αμάνικο μονοκόμματο φόρεμα με κεντητό ποδόγυρο που το είδος του κεντήματος, των σχεδίων και των χρωμάτων υποδήλωναν την κοινωνική κατάσταση της γυναίκας (κορίτσι, νύφη, νεόνυμφη, παντρεμένη). Το πουκάμισο είχε μπλε σκούρο μπούστο και το κάτω μέρος του ήταν άσπρο με κεντητό ποδόγυρο.
Ο κεφαλόδεσμος αποτελείται από δυο μαντίλες, η εσωτερική είναι μονόχρωμη, η εξωτερική σταμπωτή με άνθινα μοτίβα.
Ο κεφαλόδεσμος αποτελείται από δυο μαντίλες, η εσωτερική είναι μονόχρωμη, η εξωτερική σταμπωτή με άνθινα μοτίβα. Στο μέτωπο στερεώνονταν ένα κόσμημα με 5-15 φλουριά την «μπάπκα».
Την φορεσιά συμπληρώνουν επιμετώπια και επιστήθια κοσμήματα.Η ενδυμασία είναι γιορτινή. Η θρακική γυναικεία φορεσιά διαφοροποιείται στα χρώματα και στα κεντίδια από πόλη σε πόλη και από χωριό σε χωριό. Επίσης για τις νέες οι ποδιές ήταν συνήθως κόκκινες με κατακόρυφα στο κέντρο διακοσμητικά μοτίβα κεντητά.
Δουκαλέτση Αθηνά
Δίας ή Ποσειδώνας του Αρτεμισίου
Το άγαλμα αυτό πρόκειται για ένα από τα ωραιότερα, αλλά και από τα λιγοστά πρωτότυπα χάλκινα αγάλματα της κλασικής περιόδου. Είναι έργο χυτό, με υπερφυσικό μέγεθος και απεικονίζει το Δία ή τον Ποσειδώνα. Ο θεός παριστάνεται όρθιος, γυμνός, σε ευρύ διασκελισμό. Παρά την αυστηρότητα της μορφής, η κίνηση είναι έντονη και η απόδοση των ανατομικών λεπτομερειών ιδιαίτερα επιτυχής. Η γενειάδα του θεού είναι πλούσια και τα μακριά μαλλιά του μαζεύονται σε πλεξίδες γύρω από το κεφάλι, ενώ μπροστά πέφτουν σε κομψούς βοστρύχους γύρω από το μέτωπο. Τα μάτια του, που δεν σώζονται, ήταν ένθετα από άλλο υλικό. Το αριστερό του χέρι είναι τεντωμένο μπροστά, ενώ με το ανυψωμένο δεξί χέρι θα κρατούσε τον κεραυνό ή την τρίαινα. Στην πρώτη περίπτωση ταυτίζεται με το Δία, που είναι και το πιθανότερο, ενώ στη δεύτερη με τον Ποσειδώνα. Είναι έξοχο δείγμα του αυστηρού ρυθμού της αρχαίας ελληνικής πλαστικής, και αποδίδεται σε ικανότατο δημιουργό, ίσως στο διάσημο γλύπτη Κάλαμι.
Βιβλιογραφία
Diogenes ( the Cynic philosopher , 410-323 BC )
Diogenes “the Cynic ” was an ancient Greek philosopher, born in Sinope in Pontus about 412 BC. He came to Athens when he was very young and became a disciple of Antisthenes . Many say that he died in 323 BC in Corinth the day that Alexander the Great died in Babylon . He is considered the foremost representative of cynical philosophy . He used humor as a means for the teachings . He believed that the happiness of man lies not in physical life and that only through self-sufficiency , frugality , self-awareness and exercise one can obtain it .
Tradition says he was residing a jar and walked around the streets all day, with a lantern . When asked what he needed the light in daytime for , he used to reply ” I am looking for honest people .”
Ένα από τα προβλήματα που δείχνει να αντιμετωπίζει η κοινωνία στις μέρες μας, αλλά και διαχρονικά, είναι το χάσμα που φαίνεται να υπάρχει ανάμεσα στους μεγαλύτερους και τους μικρότερους στην ηλικία.
Με τον όρο “χάσμα γενεών” μπορούμε να ορίσουμε, τη μεγάλη απόσταση που χαρακτηρίζει δύο γενιές σε κάθε εποχή, ως προς τις πεποιθήσεις, ιδέες, αντιλήψεις, τρόπους, σκέψεις και τη στάση ζωής γενικότερα.
Κάθε γενιά έχει την αίσθηση, πως είναι διαφορετική από την άλλη. Η έκφραση αυτή, με απλά λόγια έρχεται για να τονίσει την διαφορετική κατανόηση, στην ουσία ίδιων πραγμάτων. Όταν το φαινόμενο εκδηλώνεται βλέπουμε από τη μια πλευρά, τους νέους να κατηγορούν τους μεγαλύτερους, μεταξύ άλλων, για υποκρισία, τυπικότητα, ψεύτικη ευγένεια, υπερβολική ενασχόληση με το χρήμα και τα υλικά αγαθά. Νιώθουν να δέχονται ασταμάτητα έντονη κριτική για τα πάντα, από τους υπερβολικά αυστηρούς μεγαλύτερους, όσον αφορά τον τρόπο που διαλέγουν να ντύνονται, να μιλάνε, να διασκεδάζουν, να συμπεριφέρονται γενικότερα. Σχεδόν κάθε παιδί, θεωρεί ότι είναι καταπιεσμένο από τους συντηρητικούς, αδιάλλακτους, γεμάτους αντιφάσεις γονείς του.
Από την άλλη πλευρά, οι μεγαλύτεροι καταλογίζουν στους πιο μικρούς, αδιαφορία, ανευθυνότητα, έλλειψη σεβασμού. Κάθε νέος μοιάζει στα μάτια τους ανεύθυνος, επιπόλαιος, άκριτα υποταγμένος στη μόδα και κακός χρήστης της γλώσσας. Η απειρία και η επαναστατική τους διάθεση, συχνά εκλαμβάνονται ως ασυδοσία. Δεν απουσιάζουν βέβαια ούτε αυτοί που νιώθουν ανασφάλεια γιατί νομίζουν πως τα παιδιά τους δεν θα τους συμπαρασταθούν όταν στο μέλλον χρειαστούν τη βοήθειά τους, κατηγορώντας τους νέους για αχαριστία.
Η βασικότερη αιτία, που εξηγεί ως ένα σημείο βέβαια, τις συγκρούσεις ανάμεσα στους εφήβους και τους γονείς τους είναι ο διαφορετικός ρόλος που η κοινωνία αναθέτει στους γονείς. Αυτοί, έχουν εξουσία, υποχρεώσεις αλλά και δικαιώματα απέναντι στα παιδιά τους. Κατ’ επέκταση, το κοινωνικό περιβάλλον απαιτεί από τους εφήβους να σέβονται την εξουσία αυτή. Το αποτέλεσμα είναι, ο έφηβος να βρίσκεται μπροστά σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση γιατί είναι υποχρεωμένος να υπακούει σε τρείς ή τέσσερις διαφορετικές εξουσίες: τους γονείς του, το σχολείο, τους κοινωνικούς νόμους αλλά και τις απαιτήσεις της ομάδας των συνομηλίκων του! Έτσι, συχνά δημιουργούνται συγκρούσεις, γιατί άλλα διατάζει η οικογένειά και άλλα απαιτούν οι φίλοι του έφηβου. Άλλη συμπεριφορά θέλει απ’ αυτόν το σχολείο και η κοινωνία και εντελώς διαφορετικά πρέπει να ενεργήσει προκειμένου να γίνει αποδεκτός από τους συνομηλίκους του. Το πόσο ομαλά ενηλικιώνεται ο έφηβος και το πόσο εύκολά ή δύσκολα θα κοινωνικοποιηθεί, είναι οι κύριοι παράγοντες που καθορίζουν τα όρια του χάσματός του, από αυτούς που ήδη έχουν ενηλικιωθεί.
Επιπλέον, οφείλουμε να είμαστε αρκετά προσεκτικοί ώστε να μη πέφτουμε στην παγίδα να το χρησιμοποιούμε σαν δικαιολογία όταν (ως γονείς) δεν θέλουμε να εξηγήσουμε κάτι στα παιδιά μας, ή (ως παιδιά) δεν θέλουμε να εξηγήσουμε κάτι στους γονείς μας, γιατί ο διάλογος, η ειλικρίνεια και η αμοιβαία εμπιστοσύνη κάνουν τις γενιές να επικοινωνούν, τους εφήβους να κοινωνικοποιούνται ομαλότερα και κατ’ επέκταση τα χάσματα να γεφυρώνονται. Η οξύτατη κριτική των εφήβων μειώνεται σταδιακά καθώς οι ενήλικες συνειδητοποιούν την διαφορετικότητά τους και τους προσεγγίζουν με κατανόηση.
Η γυναικεία ενδυμασία του Καβακλί(χωριό 90 χιλιόμετρα από την Φιλιππούπολης) χαρακτηρίζεται από το σύνθετο διακοσμητικό πλούτο. Παραδοσιακά σύμβολα, όνειρα, ελπίδες, όλα κεντημένα με μεταξωτές κλωστές. Η «τσούκνα» τόσο ως ονομασία όσο και ως υλικό, αποτελούσε το χαρακτηριστικό εξάρτημα της ενδυμασίας. Η «τσούκνα» ή «φ’στάνι», είναι πλισιδωτή με κέντημα στον κόρφο και τον ποδόγυρο. Στον κόρφο της τσούκνας κεντούσαν αντικριστά παγώνια, πέρδικες, σύμβολα γονιμότητας. Το πουκάμισο στην ενδυμασία είναι «λουλακιασμένο» (περασμένο με λουλάκι), βαμβακερό, με μανίκια σε σκουρότερη μπλε απόχρωση και κεντημένο στον ποδόγυρο και τα μανίκια με μεταξωτές κλωστές. Το ριγωτό πολύχρωμο ζωνάρι υφαινόταν και διπλωνόταν λοξά, ώστε να γίνει διπλό. Πάνω από το ζωνάρι δενόταν η στενόμακρη υφαντή «πιτσίρκα» (ποδιά) που είναι από τα καλύτερα δείγματα υφαντικής τέχνης στην Ελλάδα. Διάφορα μαύρα πανωφόρια κοντά, όπως το τσιουπούν ή μακριά (γούνα), κάλυπταν το σώμα ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες. Στα πόδια φορούσαν μαύρες ή λευκές πλεκτές κάλτσες και γουρουνουτσάρουχα.Στο κεφάλι φορούν την μαντίλα και στο μέτωπο στερεώνουν ένα κόσμημα με 5-15 φλουριά την «μπάπκα».
