“αυτοί και εμείς”: Εξεγερμένος υποδιοικητής Μάρκος…

ποιητικός-πολιτικός λόγος ενός εξεγερμένου…ΕΔΩ:

aftoi_kai_emeis_-_exegermenos_ipodioikitis_markos

Οι μαθητές του Λυκείου Αγίου Κήρυκου Ικαρίας λένε ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ ΤΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ ΣΑΜΟΥ-ΙΚΑΡΙΑΣ με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο…..
Μουσική:The Island (Steve Jablonsky)

Γούντι Γκάθρι: «Σιχαίνομαι ένα τραγούδι που σε κάνει να πιστεύεις πως είσαι άχρηστος. Σιχαίνομαι ένα τραγούδι που σε κάνει να πιστεύεις πως είσαι απλά γεννημένος για να χάνεις. Καταδικασμένος να χάνεις. Οτι είσαι άχρηστος για όλους, για οτιδήποτε. Επειδή είσαι πολύ γέρος ή πολύ νέος ή πολύ παχύς ή πολύ λεπτός, πολύ άσχημος ή πολύ το ένα ή… ή το άλλο.
Τραγούδια που σε ταπεινώνουν ή σε κοροϊδεύουν για την τύχη σου. Εγώ είμαι στο δρόμο για να παλέψω ενάντια σε αυτά τα τραγούδια μέχρι την τελευταία μου ανάσα και την τελευταία σταγόνα του αίματός μου. Είμαι στο δρόμο για να τραγουδήσω τραγούδια που θα σου αποδείξουν πως αυτός είναι ο δικός σου κόσμος και πως ακόμα κι αν σου έχει φερθεί σκληρά και σε έχει κλωτσήσει κάτω μια ντουζίνα φορές, ό,τι χρώμα και αν είσαι, ό,τι είδους άνθρωπος και αν είσαι, εγώ είμαι στο δρόμο για να πω τραγούδια που θα σε κάνουν να νιώσεις περηφάνια γι’ αυτό που είσαι και γι’ αυτό που κάνεις. Τα τραγούδια που γράφω φτιάχνονται για όλους τους ανθρώπους που είναι σαν κι εσένα.
Θα μπορούσα να περάσω από την άλλη πλευρά, την πλευρά με τα πολλά λεφτά και να παίρνω αρκετά δολάρια κάθε βδομάδα απλά για να σταματήσω να τραγουδάω αυτά που τραγουδάω και να λέω το άλλο είδος τραγουδιών που θα σε συντρίβουν ακόμα περισσότερο και θα σε ταπεινώνουν ακόμα περισσότερο και θα σε κάνουν να νιώθεις πως δεν έχεις καθόλου μυαλό. Ομως, έχω αποφασίσει εδώ και πολύ καιρό ότι θα πρέπει να φτάσω στο σημείο να πεθαίνω της πείνας για να τραγουδήσω τέτοια τραγούδια. Ετσι κι αλλιώς, τα ραδιόφωνα και οι ταινίες σας και τα τζουκ μποξ σας και τα βιβλία σας με τραγούδια, ήδη ξεχειλίζουν από αυτά τα άσχημα τραγούδια…».

Πάνω στην κιθάρα του Γούντι Γκάθρι υπήρχε πάντα η επιγραφή: “αυτό το μηχάνημα σκοτώνει φασίστες”

Πηγή: left.gr ,οικοδόμος ,ριζοσπάστης .

H ΒΙΟ.ΜΕ. επαναλειτουργεί στα χέρια των εργατών

Ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ ,σε ελεύθερη απόδοση Γιάννη Ρίτσου ,που έγινε τραγούδι από τον Μάνο Λοϊζο.

Ο άνεμος κυλάει και φεύγει
Ο ίδιος άνεμος ποτέ δεν σαλεύει
Δυο φορές
Το ίδιο κλαδί της κερασιάς
Τα πουλιά τραγουδάνε στα δένδρα
Είναι φτερά που θέλουν να πετάξουν
Εδώ πέρα η πόρτα είναι κλεισμένη
Πρέπει να τηνε ρίξω
Πρέπει να σε δω αγαπημένη μου
Α να’ναι ωραία η ζωή όπως εσύ
Α να’ναι να’ναι φίλη
Να΄ναι αγαπημένη όπως εσύ
Το ξέρω ακόμα δεν τελείωσε
Της δυστυχίας το συμπόσιο
Μα θα τελειώσει…

….στους φίλους που βρεθήκαμε σε μια ακόμα χαμένη απεργία.

Μία από τις πρώτες εκτελέσεις είναι της Μαρίκας Παπαγκίκα το 1927!

watch?v=6t2SHA8Fr4Y

Εδώ σε σύγχρονη εκδοχή…

(1) Αχ Νίκο…του Γιώργου Πίττα

Δεν μιλώ μόνο σε σένα, απλά έτυχε να μάθω την ιστορία σου καθώς ξαφνικά την δημοσιεύουν τα Μέσα Ενημέρωσης (;) συχνά με φριχτή και χυδαία πονηριά, άλλες φορές αδιάφορα και ίσως που και που απέριττα, χωρίς δηλαδή τα προπαγανδιστικά περιττώματα…

Ομολογώ, δεν ήξερα. Δεν ήξερα.

Νόμιζα, πως εκείνος ο ένστολος δολοφόνος, είχε σκοτώσει «μόνο» τον φίλο σου τον Αλέξανδρο.

Δεν είχα ιδέα πως ο φόνος ήταν διπλός.

Δεν είχα ιδέα πως ενώ ο Αλέξανδρος βρέθηκε κάτω από το χώμα, εσύ αφέθηκες πίσω στα δεκαπέντε σου να συνεχίζεις επί γης με τα πάντα για σένα να έχουν τελειώσει οριστικά, κι’ από τότε ίσως χωρίς να το καταλαβαίνεις, να ψάχνεις να βρεις το μονοπάτι για να συναντήσεις τον καλό σου φίλο.

Δεν είμαι ο πατέρας σου, αλλά είσαι γιός μου.

Είσαι ο γιος κι’ ο αδερφός, και ο αγαπημένος κάθε ανθρώπου που το μυαλό του κρατά ακόμα ένα ελάχιστο νήμα που να τον συνδέει με την καρδιά του και με τα όνειρα του, κάθε ανθρώπου που έχει μέσα του λίγη τσίπα κι’ αξιοπρέπεια.

Είσαι γιος όλων μας, όλων εκείνων που μεγαλύτεροι από σένα ζήσαμε, γεράσαμε, πεθάναμε εδώ και χρόνια ή και αιώνες, κι’ αφήσαμε τον κόσμο ακίνητο, να δουλεύει σαν μια τεράστια κρεατομηχανή στη βάση της οποίας το αίμα και ο ιδρώτας σκεπάζουν και πνίγουν όσα ωραία κατόρθωσαν οι άνθρωποι.

Γιατί, στο τόσο αίμα, στην τόση αδικία, νιώθω μερικές φορές πως όλα τα τραγούδια και οι μουσικές οι εξαίσιες και τα ποιήματα τα στοχαστικά, όλα, χάνουν το νόημα τους αφού ακόμα επιτρέπουμε την ακύρωσή τους μέσα από όσα αφήνουμε ακόμα να γίνονται.

Είσαι 20, είμαι 56.

Είμαι 40, 30, είμαι 80, 100. Είμαι αιώνων. Και είμαι ο ίδιος.

Στα 20, να βλέπω καθαρά στα 30 να ψάχνω να βρω τις καμπύλες που θα φέρουν σε λογαριασμό το όνειρο με την πραγματικότητα- που φτιάχτηκε πριν από μένα- και μετά, να γίνομαι ένα με αυτήν την πραγματικότητα, άντε, προσθέτοντας κάποιο μικρό φτιασίδι .

Έτσι τσουλά ο κόσμος. Λίγο, και πάλι. Λίγο, και πάλι.

Έτσι νομίζω δηλαδή.

Αχ βρε Νίκο…

Η αλήθεια είναι πως αν είχα βρεθεί στη θέση σου κάποτε στα δεκαπέντε μου, ίσως να είχα πάρει το ίδιο μονοπάτι ή και «χειρότερο» ακόμα. Δεν ξέρω.

Δεν έχω ιδέα αν θα έβρισκα το θάρρος, την αποκοτιά να κηρύξω πόλεμο.

Βλέπεις, ο πόλεμος έχει ήδη κηρυχτεί προ πολλού, από άλλους. Από τις εξουσίες- καλά το πιστεύεις αυτό θαρρώ.

Και εμείς, νομίζουμε πως «πολεμάμε» αλλά στην πραγματικότητα αμυνόμαστε διαρκώς βαφτίζοντας την άμυνα με διάφορα ονόματα, τα βρίσκεις εύκολα τα ονόματα αυτά στις ετικέτες των ιδεολογιών.

Νίκο, σου ζητώ συγνώμη.

Σου ζητώ συγνώμη που εσύ είσαι στη φυλακή, ενώ οι κουστουμάτοι κλέφτες, καταχραστές, άρπαγες, κυνικοί και δολοφόνοι, κυκλοφορούν χαχανίζοντας και μας βγάζουν τη γλώσσα με τα σάλια τους να στάζουν, καθώς αυτοί, δεν παύουν ποτέ να πεινάνε.

Για χρήμα και δύναμη. Ψοφάνε να γίνονται «θεοί» και ορίζουν έτσι τις τύχες των άλλων.

Και το που μας καταντήσανε, το ξέρεις, το ξέρω, το ξέρουμε.

Τα ξέρουμε;

Αυτοί δεν είναι που κατασκευάζουν τον κάθε Κορκονέα;

Δεν ξέρω αν το άκουσες, τις ώρες που εσύ ήσουν ήδη στα τρυφερά και στοργικά χέρια της Ελληνικής Πολιτείας, ένας συνάνθρωπος μας από τη Σενεγάλη κατέληξε στις γραμμές του τρένου κυνηγημένος όχι από τις δυνάμεις Καταστολής, αλλά, από την Δημοτική Αστυνομία.

Ο εκφασισμός μας, προχωρά σαν τον επιθετικό καρκίνο στο σώμα της κοινωνίας Νίκο.

Και πρέπει τώρα, να ζητήσω συγνώμη (πόσο μα πόσο  ηλίθια λέξη κάποιες φορές) και από τα παιδιά αυτού του ανθρώπου.

Θέλω να τους πω «δεν είμαστε όλοι έτσι» αλλά γιατί να με πιστέψουν αφού αφεθήκαμε να γίνουμε έτσι;

Εγώ επέτρεψα να γίνουμε έτσι. Εγώ και κανένας άλλος.

Αχ, Νίκο, Νίκο…

Η αλήθεια είναι πως δεν συμφωνώ καθόλου με τις ληστείες-απαλλοτριώσεις- τις βόμβες κλπ.

Η αλήθεια η πικρή, είναι πως όλα αυτά, το μόνο που καταφέρνουν στο τέλος, είναι μια τρύπα στο νερό και κάποιοι, καλή ώρα όπως εσύ και οι σύντροφοί σου, γίνονται ανώφελη θυσία στον βωμό ενός συστήματος που έχει μάθει να αυτοπροστατεύεται και να αυτοσυντηρείται.

Έχει πείρα δεκάδων αιώνων σε αυτό.

Μην με ρωτάς ποια είναι η λύση. Δεν ξέρω, δεν ξέρω τίποτα.

Λες, είσαι Αναρχικός.

Καλά κάνεις!

Αιώνες πριν η Αντιγόνη , το 467 «π.Χ» φώναξε:
«ούδ’ αισχύνομαι έχουσ’ άπιστον τηνδ’ αναρχίαν πόλει»
«καμιά ντροπή δεν έχω να πάω κόντρα στη θέληση των κρατούντων»

Ίσως να ξέρεις, πως σε αυτά τα λόγια που βάζει ο Αισχύλος στα χείλη της Αντιγόνης, πάρα πολλοί διαβάζουν την πρώτη εκ βαθέων αντιεξουσιαστική κραυγή.

Και τι ήθελε η Αντιγόνη;

Να τιμήσει τον αδερφό της τον Πολυνείκη.

Και τι ήθελες εσύ;

Να τιμήσεις τον αδερφό σου, τον Αλέξανδρο.

Σου είπα πιο πάνω «Καλά κάνεις!».

Πάντα πίστευα Νίκο, πως η αντιπάθεια προς την Εξουσία, είναι τόσο φυσική, όσο και η αναπνοή.

Αλλά, νομίζω, πως η καλύτερη εκδίκηση προς όλους αυτούς τους εμετικούς και  χαμερπείς, είναι να μην τους αφήσεις να σε τυφλώσουν από το μίσος που σου δημιουργούν.

Αυτή την τυφλότητα επιδιώκουν.

Αυτό το θόλωμα που στο τέλος φτάνει να ευνουχίζει την δική σου πολυτιμότητα, για να την ακυρώσει.

Θυμάμαι πριν από λίγα χρόνια, διάβαζα μία προκήρυξη της Συνομωσίας τω Πυρήνων της Φωτιάς.

Την διάβασα προσεκτικά και την είχα σχολιάσει.

Μου φάνηκε, καθώς τη διάβαζα, πως μέσα της «άκουσα» αντίλαλους από τον Jim Morrison.

«This is the end, this is the end my friend».

Βέβαια, και ο Morrison, ολοκαύτωμα του εαυτού του έγινε.

Αλλά, πρόλαβε και πήγε κόντρα, χωρίς να τον ευνουχίσουν και να τον τυφλώσουν.

Άφησε ξωπίσω του, πέντε, δέκα, είκοσι τραγούδια, πραγματικά φλογοβόλα, που τύλιξαν τον πλανήτη, έφτασαν με τη δύναμή τους παντού και έκαναν τη απογοήτευση πολλών, λιγότερη.

Την συντρόφεψαν. Έγιναν βιταμίνη για το πάθος του κάθε ένα, να πολεμήσει το κτήνος όχι κουτουλώντας το κατακέφαλα, αλλά ακολουθώντας το προσωπικό του όνειρο.

Και ξέρεις Νίκο, καλέ μου Νίκο, μόνο έτσι ίσως μπορεί να γίνει κάπως, κάτι.

Γιατί τα όνειρα των ανθρώπων αδιόρατα ενώνονται και κάθε τόσο, κάνουν τη διαφορά.

Μια τόση δα μικρή διαφορά, ανεπαίσθητη ίσως, αλλά που αθροίζεται με την προηγούμενη και την επόμενη.

Κι αυτή η διαφορά, μας αφορά όλους.

Νίκο, δεν ξέρω τι άλλο να σου πω. Να επαναλάβω πως ντρέπομαι για λογαριασμό μου και όλης της γενιάς μου; Κι’ ας μην είμαστε όλοι κατάπτυστοι. Το αποτέλεσμα μετράει.

Και το αποτέλεσμα είσαι εσύ. Η θέση στην οποία έχεις βρεθεί.

Εσύ και οι σύντροφοί σου. Είμαι μαζί σας κι’ ας διαφωνώ με την πρακτική σας.

Είμαι μαζί σας, γιατί είναι αδύνατον να είμαι «απέναντι»  και γιατί η αδιαφορία είναι χειρότερη κι’ από την αντιπαλότητα.

Κλείνω με τα λόγια ενός ανθρώπου που σε αγαπά πολύ και με μεγαλύτερη συνέπεια από μένα.

Ενός ανθρώπου που με τον τρόπο του, υπήρξε βαθύτατα αναρχικός και μισήθηκε από τους χυδαίους της εποχής μας.

Του Μάνου Χατζιδάκι:
«Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν… ανακαλύπτονται.  Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ’ αφέλεια, σ’ όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δε συνήθισαν στην παρουσία του τέρατος»

Νίκο συγνώμη. Συγνώμη.

twitter@pittasgeorge

(2) Kαταγγελία της Παντελίας Βεργοπούλου

Βασανιστήρια στα πρότυπα των φυλακών του Γκουαντάναμο καταγγέλλει η μητέρα του συλληφθέντα για την διπλή ληστεία στο Βελβεντό Κοζάνης, Ανδρέα – Δημήτρη Μπουρζούκου. Σε δήλωσή της αναφέρει: «Ο γιος μου και οι υπόλοιποι συλληφθέντες δεν αντιμετωπίσθηκαν όπως αντιμετωπίζονται άλλοι για παραβάσεις ποινικού κώδικα, αλλά με ιδιαίτερο μίσος επειδή είναι αναρχικός. Οι βασανιστές κρυμμένοι πίσω από τις κουκούλες μένουν στο απυρόβλητο». Η Παντελία Βεργοπούλου αναφέρεται αναλυτικά στη μαρτυρία του γιου της για τα όσα συνέβησαν κατά την κράτησή του.

«Η Παντελία Βεργοπούλου του Δημητρίου, ιατρός της Προνοσοκομειακής Επειγούσας Ιατρικής, καταγγέλλω ως μητέρα του συλληφθέντος την 1-2-2013 στην Κοζάνη, Ανδρέα-Δημήτρη Μπουρζούκου, για την υπόθεση ληστείας στην περιοχή Βελβενδούς, ότι: Ο γιος  μου από φωτογραφία προσώπου που αναρτήθηκε στα ΜΜΕ είναι εμφανώς τραυματισμένος και κακοποιημένος στο πρόσωπο και στο κεφάλι,καθώς και στα μάτια.

Πάρα της επίμονες παρακλήσεις μου προς τους υπεύθυνους Ασφαλείας Κοζάνης και την επισήμανσή μου ότι είναι πρόσφατα χειρουργημένος στα μάτια και ελλοχεύει μεγάλος κίνδυνος αποκόλλησης αμφιβληστροειδούς, οι αρμόδιες αρχές αρνήθηκαν την μεταφορά σε νοσοκομείο, ώστε να εκτιμηθεί από νοσοκομειακό γιατρό, να γίνουν οι απαραίτητοι απεικονιστικοί έλεγχοι και εξετάσεις (αξονική εγκεφάλου, οφθαλμολογική εκτίμηση, κ.α) και να του παρασχεθεί ιατρική περίθαλψη.

Απαγορεύτηκε σε εμάς τους γονείς του όσο και στην συνήγορό του κ. Άννη Παπαρούσου η οποιαδήποτε τηλεφωνική επικοινωνία μαζί του, καταστρατηγώντας θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή του.

Σήμερα 3-2-2013 και μετά από αλλεπάλληλες προσπάθειες επικοινώνησα με τον γιο μου. Με ενημέρωσε ότι ακόμα και κατά την διάρκεια του ύπνου όλες τις μέρες είναι δεμένος πισθάγκωνα αφού πρώτα επί τέσσερις ώρες τον είχαν πεσμένο στα γόνατα φορώντας του κουκούλα και τον χτυπούσαν στο πρόσωπο λέγοντας του πέραν των άλλων ύβρεων και απειλών  «ήρθατε οι Αθηναίοι να κάνετε ληστεία… θα σας γαμήσουμε εμείς οι χωριάτες…», μια μικρή γεύση του μίσους με το οποίο αντιμετωπίσθηκαν οι συλληφθέντες.

Ανέφερε ότι έχει αιματουρία, έντονες ζαλάδες, έντονο πονοκέφαλο (κεφαλαλγία), υπνηλία και καταβολή.

Οι διωκτικοί μηχανισμοί στην Ελλάδα ακολουθούνε τα πρότυπα βασανιστηρίων των φυλακών του Γκουαντάναμο. Ο γιος μου και οι υπόλοιποι συλληφθέντες δεν αντιμετωπίσθηκαν όπως αντιμετωπίζονται άλλοι για παραβάσεις ποινικού κώδικα, αλλά με ιδιαίτερο μίσος επειδή είναι αναρχικός. Οι βασανιστές κρυμμένοι πίσω από τις κουκούλες μένουν στο απυρόβλητο.

Ως πότε;

Παραθέτω απόσπασμα από το άρθρο 137Α του ποινικού κώδικα που αφορά τα βασανιστήρια το οποίο μπορεί όποιος επιθυμεί να το βρει στη σελίδα του υπουργείου δικαιοσύνης.

Κείμενο Αρθρου 137Α

1. Υπάλληλος ή στρατιωτικός, στα καθήκοντα του οποίου ανάγεται η δίωξη ή η ανάκριση ή η εξέταση αξιόποινων πράξεων  ή πειθαρχικών παραπτωμάτων ή η εκτέλεση ποινών ή η φύλαξη ή η επιμέλεια κρατουμένων, τιμωρείται με κάθειρξη, εάν υποβάλλει σε βασανιστήρια κατά την εκτέλεση αυτών των καθηκόντων πρόσωπο που βρίσκεται στην εξουσία του με σκοπό:

α) να αποσπάσει από αυτό ή από τρίτο πρόσωπο ομολογία, κατάθεση, πληροφορία ή δήλωση ιδίως αποκήρυξης ή αποδοχής πολιτικής ή άλλης ιδεολογίας,
β) να το τιμωρήσει,
γ) να εκφοβίσει αυτό ή τρίτα πρόσωπα.

Με την ίδια ποινή τιμωρείται υπάλληλος ή στρατιωτικός, που με εντολή των προϊσταμένων του  ή αυτοβούλως σφετερίζεται τέτοια καθήκοντα και τελεί τις πράξεις του προηγούμενου εδαφίου.

2. Βασανιστήρια συνιστούν, σύμφωνα με την προηγούμενη παράγραφο, κάθε μεθοδευμένη πρόκληση έντονου σωματικού πόνου ή σωματικής εξάντλησης επικίνδυνης για την υγεία ή ψυχικού πόνου ικανού να επιφέρει σοβαρή ψυχική βλάβη, καθώς και κάθε παράνομη χρησιμοποίηση χημικών, ναρκωτικών ή άλλων φυσικών ή τεχνικών μέσων με σκοπό να κάμψουν τη βούληση του θύματος.

3. Σωματική κάκωση, βλάβη της υγείας, άσκηση παράνομης σωματικής ή ψυχολογικής βίας και κάθε άλλη σοβαρή προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, που τελείται από τα πρόσωπα, υπό τις περιστάσεις και για τους σκοπούς που προβλέπει η παρ.1, εφόσον δεν υπάγεται στην έννοια της παρ. 2, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον 3 ετών,  αν δεν τιμωρείται βαρύτερα με άλλη διάταξη.

Ως προσβολές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας θεωρούνται ιδίως:

α) η χρησιμοποίηση ανιχνευτή αλήθειας,* β) η παρατεταμένη απομόνωση,* γ) η σοβαρή προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας.

4. Δεν υπάγονται στην έννοια του άρθρου αυτού πράξεις ή συνέπειες συμφυείς προς τη νόμιμη εκτέλεση ποινής ή άλλου νόμιμου περιορισμού της ελευθερίας ή προς άλλο νόμιμο μέτρο δικονομικού καταναγκασμού.

Κείμενο Αρθρου 137Β

1. Οι πράξεις της πρώτης παραγράφου του προηγούμενου άρθρου τιμωρούνται με κάθειρξη τουλάχιστον 10 ετών:

α) αν χρησιμοποιούνται μέσα ή τρόποι συστηματικού βασανισμού, ιδίως κτυπήματα στα πέλματα του θύματος (φάλαγγα) ή ηλεκτροσόκ ή εικονική εκτέλεση ή παραισθησιογόνες ουσίες,*
β) αν έχουν ως αποτέλεσμα τη βαριά σωματική βλάβη του θύματος,*
γ) αν ο δράστης τελεί τις πράξεις κατά συνήθεια ή κρίνεται από τις περιστάσεις τέλεσης ως ιδιαιτέρως επικίνδυνος,*
δ) αν ο υπαίτιος ως προϊστάμενος έδωσε την εντολή τέλεσης της πράξης.

2. Τιμωρούνται με κάθειρξη μέχρι 10 έτη οι πράξεις της παρ. 3 του προηγούμενου άρθρου, όταν συντρέχουν οι περιπτώσεις β, γ και δ της προηγούμενης παραγράφου.

3. Αν οι πράξεις του προηγούμενου άρθρου επέφεραν το θάνατο του θύματος επιβάλλεται ισόβια κάθειρξη.

Τέλος, αναφέρω ως ειδική γιατρός ότι οι πρώτες ώρες είναι κρίσιμες για πιθανές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και λοιπές βλάβες.

Η προτροπή για άμεσο έλεγχο και νοσοκομειακή περίθαλψη αφόρα όλους τους συλληφθέντες που έχουν κακοποιηθεί.

Καθιστώ υπεύθυνους για οποιαδήποτε βλάβη όσους επιλήπτονται του θέματος».

Υπόθεση: Ένας οδηγός τρένου στη Βρετανία, μια μητέρα στις Φιλιππίνες, ένας ακτιβιστής στη Νότιο Αφρική και οι κάτοικοι μιας μικρής πόλης στη Βολιβία, έρχονται αντιμέτωποι με το φαινόμενο της ιδιωτικοποίησης στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης.
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ είναι μια πολιτική ταινία. Ο σκηνοθέτης Florian Opitz ταξιδεύει στη Νότια Αμερική, την Ασία, την Αφρική, την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, παρακολουθεί και καταγράφει ιστορίες ανθρώπων που η ζωή τους άλλαξε δραματικά με την επιβολή ιδιωτικοποιήσεων. Μέσα από τις δικές τους ιστορίες, το αφηρημένο φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης γίνεται συγκεκριμένο. Γίνεται σαφής η εικόνα της κατάστασης μετά την ιδιωτικοποίηση βασικών αγαθών, όπως η παροχή νερού, η ηλεκτρική ενέργεια, οι δημόσιες μεταφορές, και η δημόσια υγειονομική περίθαλψη.
Τα γεγονότα που παρακολουθούμε άλλοτε παίρνουν τραγικές διαστάσεις, άλλοτε προκαλούν γέλιο, αλλά πάντα λειτουργούν ενθαρρυντικά για όσους έχουν να αντιμετωπίσουν καθημερινά τις αρνητικές επιπτώσεις των ιδιωτικοποιήσεων. Επιπτώσεις των αποφάσεων που υπαγορεύονται από τους απρόσωπους διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), η Παγκόσμια Τράπεζα και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (ΠΟΕ), για τους οποίους οι άνθρωποι δεν αντιπροσωπεύουν τίποτα περισσότερο από αριθμούς…