Μάι 14 12
…o χρόνος γέννησης και θανάτου των ποιητών ταυτίζεται θα έλεγε κάποιος ή είναι καθημερινή γέννα και θάνατος κάποιος άλλος…το σίγουρο είναι πάντως το καμπύλωμα του χρόνου και η συμπύκνωση της σκόνης, της ύλης που ξεπερνάει το μετρήσιμο…
Λόγια του Νίκου Γκάτσου και φωνή Δέσπως Διαμαντίδου….
Μάι 14 10
09-05-1945
απόδοση Γιάννης Ρίτσος
Μάι 14 1
Συνέβηκε μια Κυριακή, ακριβώς πριν 70 χρόνια και λίγες ώρες…
Εδώ μόνο μερικά από τα τελευταία μηνύματα των 200 αγωνιστών κομμουνιστών της Καισαριανής…
Πάνω σε τσιγαρόχαρτα κυρίως…ρίχτηκαν στο δρόμο από το καμιόνια μεταφοράς από το στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου…
ΛΥΚΟΥΡΙΝΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ – «Παρών!»
14 χρόνων, από την Καλλιθέα
«Πατέρα, με πηγαίνουν στην Καισαριανή για εκτέλεση με άλλους επτά κρατούμενους. Μη λυπάστε! Πεθαίνω για τη Λευτεριά και την Πατρίδα».
ΑΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΗΛΙΟΣ – «Παρών!»
22 χρόνων, από την Ηλεία
«Έτσι πεθαίνουν οι τίμιοι αγωνιστές. Πεθαίνω περήφανος. Ζήτω η Λευτεριά! Ζήτω ο ελληνικός λαός!
ΓΛΕΖΟΣ ΝΙΚΟΣ – «Παρών!»
22 χρόνων, από την Πάρο
«Αγαπητή μητέρα, σας φιλώ. Χαιρετισμούς. Σήμερα πάω για εκτέλεση πέφτοντας για τον ελληνικό λαό».
ΚΙΟΣΕΣ ΛΕΥΤΕΡΗΣ – «Παρών!»
19 χρόνων, από το Χαλάνδρι
«… Δεν τρέμω καθόλου, αλλά γράφω όρθιος. Αναπνέω για τελευταία φορά το μυρωμένο ελληνικό αέρα. Χαίρε Ελλάδα, πατρίδα ηρώων. Ζήτω η πατρίδα!»
ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΗΡΩ – «Παρούσα!»
17 χρόνων από την Αθήνα
«Υπομονή κι υπομονή, καρτέρι και καρτέρι, και τούτος ο Σεπτέμβριος τη Λευτεριά θα φέρει».
Σε ένα από τα τετράστιχά της, λίγο πριν εκτελεστεί.
ΛΑΜΠΡΙΝΙΔΗΣ ΜΑΝΟΛΗΣ – «Παρών!»
«1-5-44. Αφήνω γεια σε όλους σας. Σας φιλώ όλους. Γεια σας για πάντα. Ζήτω η Ελλάς, ζήτω το ΕΑΜ!»
ΛΙΤΙΝΑΣ ΜΑΝΟΛΗΣ – «Παρών!»
28 χρόνων, από την Κρήτη
«Σήμερα το πρωί τουφεκιζόμεθα. Πέφτουμε για την πατρίδα, με γέλιο στα χείλη για τη Λευτεριά. Πέφτουμε για τη Λευτεριά. Να είστε περήφανοι».
ΜΑΚΡΗΣ ΙΑΚΩΒΟΣ – «Παρών!»
Από το Γύθειο
«Έχω πολύ, μα πάρα πολύ θάρρος και αντιμετωπίζω την κατάσταση γελαστός. Να είστε υπερήφανοι. Κρατήστε ψηλά-ψηλά τη σημαία και θάψτε τον αιμοβόρο φασισμό, ξένο και ντόπιο. Το σώμα μας ας γίνει ολοκαύτωμα για τη λαοκρατία, θυσιάζοντάς το στο βωμό της Λευτεριάς».
ΜΑΝΩΛΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ – «Παρών!»
Δάσκαλος από την Αμαλιάδα
«Πεθαίνω για τη Λευτεριά».
ΜΑΡΙΑΚΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ – «Παρών!»
Γεωπόνος από τα Χανιά
«Καλύτερα να πεθαίνει κανείς στον αγώνα για τη Λευτεριά, παρά να ζει σκλάβος».
ΜΠΟΥΡΑΣ ΚΩΣΤΑΣ – «Παρών!»
Από το Μελιγαλά
«… Σας φιλώ όλους. Ζήτω η Ελλάδα!»
ΟΡΦΑΝΤΗΣ ΚΩΣΤΑΣ – «Παρών!»
19 χρονών
«Αύριο, 16 Ιανουαρίου, θα με τουφεκίσουν. Ζήτω η γλυκιά μας Ελλάδα».
ΡΕΜΠΟΥΤΣΙΚΑΣ ΜΗΤΣΟΣ – «Παρών!»
Από την Αχαγιά Πάτρας
«Αγαπημένοι μου, ο θάνατός μου δεν θα πρέπει να σας λυπήσει, αλλά να σας ατσαλώσει πιο πολύ για την πάλη που γίνεται. Σφίξτε τις καρδιές σας και βγείτε παλικάρια από τη νέα δοκιμασία. Έτσι θα μας τιμήσετε καλύτερα. Όταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτέ».
ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ ΡΟΥΣΟΣ – «Παρών!»
Βουλευτής των Φιλελευθέρων, από τη Νεάπολη της Κρήτης. Πρωτοστάτησε στην ίδρυση του ΕΑΜ.
«… Θα προχωρήσω περήφανος, γιατί γεννήθηκα Έλληνας. Δυστυχώς, το βάρος αυτής της κληρονομιάς δεν το αισθάνονται όλοι. Στρέφομαι σε σας, διαλεχτοί μου για να σας επαναλάβω εκείνο που πολλές φορές σας έλεγα. Η ζωή μου ανήκει στην πατρίδα. Καμιά θυσία δεν μπορεί να θεωρηθεί μεγάλη όταν γίνεται για την Ελλάδα και καμιά κληρονομιά δεν είναι πιο μεγάλη από εκείνη που αφήνει ένας τίμιος θάνατος για την πατρίδα».
ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΣΑΒΒΑΣ – «Παρών!»
Από την Καλλίπολη Θράκης
«Ας μάθει όλη η Ελλάδα πως ούτε στιγμή δεν χάσαμε την πίστη για την τελική νίκη. Καμιά δύναμη δεν θα μπορέσει να τσακίσει το Κ.Κ.Ε. Θα νικήσει!»
ΣΙΡΜΠΑΣ ΚΩΣΤΑΣ – «Παρών!»
22 χρόνων, από τα Τρίκαλα Θεσσαλίας
«… Έχετε γεια! Ζήτω η Ελευθερία! Ήταν γραφτώ να πεθάνω τον Απρίλη».
ΣΟΥΚΑΤΖΙΔΗΣ ΝΑΠΟΛΕΩΝ – «Παρών!»
Από την Κρήτη (καταγόταν από την Προύσα της Μικράς Ασίας)
«Πατερούλη, πάω για εκτέλεση. Να’ σαι περήφανος για το μοναχογιό σου. Γεια, γεια πατερούλη. Αδελφούλα μου, πάω για εκτέλεση. Σε λάτρεψα πολύ, όσο και τη γυναίκα μου. Δεν μπόρεσα να σας κάνω ευτυχισμένες. Λίγη αγάπη στον μπαμπά, όσο ζει. Γεια, γεια σου λατρευτή μου αδελφούλα».
ΣΙΝΑΝΟΓΛΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ – «Παρών!»
Καταγόταν από τη Μικρά Ασία
«Αγαπημένοι μου γονείς, όταν θα λάβετε την παρούσα επιστολή μου, εγώ δεν θα είμαι πια ζωντανός. Δεν θα κλάψετε για μένα. Δεν θέλω δάκρυα και θρήνους. Εσείς ξέρετε, διότι πάντα σας το έλεγα, ότι εγώ δεν θα πεθάνω άρρωστος στο κρεβάτι, αλλά θα πεθάνω όρθιος, μαχόμενος, και από μπαρούτι. Έτσι και θα γίνει σε λίγες ώρες. Μη στεναχωριέστε καθόλου. Το εναντίον, πρέπει να είστε υπερήφανοι για μένα, που θυσιάζομαι στον αγώνα για τη πατρίδα και την ελευθερία».
ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ – «Παρών!»
Από τα Μεγάλα Καλύβια Θεσσαλίας
«Αγαπητέ Νίκο, όταν θα πας στα Τρίκαλα, πέρνα από το χωριό μου και φίλα μου το γέρο μου. Οι κόποι του με έφεραν ως εδώ. Δεν ζηλεύω αυτούς που ζουν, μα αυτούς που θα ζήσουν σ’ ένα κόσμο ελεύθερο».
ΤΣΑΤΣΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ – «Παρούσα!»
24 χρόνων, από τη Λάρισα
«Αγαπημένες μου φίλες, συντρόφισσες στον αγώνα για την Ελευθερία, πεθαίνω άξια και τιμημένα, σαν Ελληνίδα. Όμως μη λυπάστε. Άλλες θα ξεφυτρώσουν μετά το θάνατό μου, χιλιάδες. Μανούλα, χάνεις μια κόρη που δεν σου ανήκει, γιατί ανήκει πριν απ’ όλα στην Ελλάδα. Με το θάνατό μου γίνονται κόρες σου όλες οι κόρες της Ελλάδας κι εσύ γίνεσαι μάνα όλου του κόσμου και όλων των λαών που πολεμούν για τη Λευτεριά, τη δικαιοσύνη και την ανθρωπότητα. Είμαι περήφανη, ώστε δεν περίμενα τέτοια τιμή να πεθάνω εγώ, ένα φτωχό κορίτσι του λαού, για ιδανικά τόσο ωραία και υψηλά. Θα ήθελα η εκτέλεση μου να γίνει σ’ ανοιχτό χώρο για να ρίξω μια τελευταία ματιά μου στον Όλυμπο και στα βουνά όπου κατοικεί η αξία κι η ελπίδα της Ελλάδας. Στον τάφο μου φέρνετε, αν μπορείτε, κόκκινα λουλούδια. Τίποτ’ άλλο. Και χτυπάτε με κάθε μέσο τη βαρβαρότητα».
ΤΣΙΡΚΑΣ ΚΩΣΤΑΣ – «Παρών!»
Από την Ήπειρο
«Γεια και χαρά! Σας φιλώ όλους με πολλή αγάπη». «Πρωτομαγιά. Γεια σας όλοι, πάμε για μάχη».
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΧΡΗΣΤΟΣ – «Παρών!»
«Η βραδιά πέρασε όλο με τραγούδια πατριωτικά. Γλυκιά μου μάνα, φεύγω. Το κορμί μου πια δεν υπάρχει. Μην κλαις, ηρωικιά Ελληνίδα. Άσε τα δάκρυα. Γέρο, κουράγιο. Σφίξε τα δόντια. Σπύρο… άγριε! Να κάθεσαι ήσυχα και ξέρε ότι οι τσολιάδες με σκοτώνουν μια, κι ήθελες και συ να γίνεις τέτοιος… Θάρρος, κουράγιο! Πεθαίνω και βλέπω τη Λευτεριά να γλυκοχαράζει»
Απρ 14 25
Απρ 14 25
[…]Μπορεί, λοιπόν, μια συζήτηση για την ουτοπία να μοιάζει θεολογική, αλλά πρέπει να αντιληφθούμε ότι ο «Μεσσίας είναι συλλογικός, είναι η ίδια η ανθρωπότητα[…] η καταπιεσμένη ανθρωπότητα»* και πως η ουτοπία, αυτός ο τόπος που τον πλησιάζεις και συνεχώς μοιάζει να απομακρύνεται, σου χαράζει την διαδρομή γιατί, όπως επισημαίνει ο Στέφανος Ροζάνης σε μια από τις ομιλίες του (που συγκαταλέγονται στο βιβλίο Ομοίωμα δημοκρατίας), όταν σε οδηγεί η ουτοπία, γίνεσαι ο εαυτός σου[…]
Έχουν περάσει 230 χρόνια από την διακήρυξη Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών και την Γαλλική Επανάσταση, κοντεύουν να συμπληρωθούν 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση και η πραγματικότητα για το σύνολο των ανθρώπων στις Δυτικές κοινωνίες γίνεται όλο και περισσότερο δυσβάσταχτη.
Οι κυβερνήσεις γίνονται αμείλικτες, καταδυναστεύουν και καταπατούν κάθε έννοια κοινωνικού κράτους και ατομικής ελευθερίας, νομοθετούν σε «καθεστώς έκτακτης ανάγκης» αμφισβητώντας ανοιχτά πλέον την διάκριση των εξουσιών.Κοντολογίς, οι βασικές αρχές του Διαφωτισμού, οι διακηρύξεις περί Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχουν γίνει κουρελόχαρτα που κοσμούν το καλάθι των αχρήστων στα πολυτελή γραφεία των κυβερνώντων.
Οι κατ’ επίφαση πολίτες των κατ’ επίφαση δημοκρατικών κρατών μοιάζουν ανήμποροί να αντιδράσουν, να θυμηθούν, ή τουλάχιστον να αναρωτηθούν τι είναι δημοκρατία και πώς κερδίζεται.
Αντί να θυμηθούν ή να αναζητήσουν το παράδειγμα των Πολιτών της Παρισινής Κομούνας και των Ισπανών του 1936, τους Θαβωρίτες και τους Αναβαπτιστές του Μεσαίωνα, απλά προσεύχονται.Ο «λαός» αναζητεί έναν άλλο Μεσσία ή Μωυσή να ανοίξει τον δρόμο κόβοντας τη θάλασσα στα δύο και να τον οδηγήσει μακριά από την καταπίεση και τους αιμοσταγείς δυνάστες. […]Η ιστορία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η άνοδος και η πτώση του Τρίτου Ράιχ, μοιάζει με ένα πείραμα που διεξήχθη με τις ευλογίες των νικητών (Σοβιετικών και Δυτικών) με σκοπό να χρησιμοποιήσουν τα αποτέλεσματά του και να εγκαθιδρύσουν καθεστώτα ολικής κυριαρχίας και ολοκληρωτικού ελέγχου, δηλαδή ομοιώματα δημοκρατίας.Ο Μπένγιαμιν, αρκετά χρόνια πριν ο Τζόρτζιο Αγκάμπεν γράψει το βιβλίο του με τίτλο -Κατάσταση εξαίρεσης, όταν η “έκτακτη ανάγκη” μετατρέπει την εξαίρεση σε κανόνα- που έχει σημαδέψει την εποχή μας, έγραφε :Η παράδοση των καταπιεσμένων μας διδάσκει ότι η “κατάσταση έκτακτης ανάγκης” στην οποία ζούμε είναι ο κανόνας. Θα πρέπει να φτάσουμε σε μια σύλληψη της Ιστορίας που να ανταποκρίνεται σ’ αυτή την κατάσταση. Τότε θα είναι οφθαλμοφανές το χρέος μας να προκαλέσουμε ως συμβάν την αληθινή κατάσταση έκτακτης ανάγκης: κάτι που θα ενισχύσει τη θέση μας έναντι του φασισμού. ** […]Μπορεί, λοιπόν, μια συζήτηση για την ουτοπία να μοιάζει θεολογική, αλλά πρέπει να αντιληφθούμε ότι ο «Μεσσίας είναι συλλογικός, είναι η ίδια η ανθρωπότητα[…] η καταπιεσμένη ανθρωπότητα»* και πως η ουτοπία, αυτός ο τόπος που τον πλησιάζεις και συνεχώς μοιάζει να απομακρύνεται, σου χαράζει την διαδρομή γιατί, όπως επισημαίνει ο Στέφανος Ροζάνης σε μια από τις ομιλίες του (που συγκαταλέγονται στο βιβλίο Ομοίωμα δημοκρατίας), όταν σε οδηγεί η ουτοπία, γίνεσαι ο εαυτός σου. […]
Ο Ροζάνης ασκεί έντονη κριτική τόσο στην αστική δημοκρατία όσο και στον λεγόμενο «Υπαρκτό Σοσιαλισμό», μια κριτική που δεν περιορίζεται μόνο στα κακώς κείμενα αλλά εμβαθύνει στην ουσία των προβληματικών.
Οι θέσεις του πηγάζουν από την κριτική που ασκούν οι ρομαντικοί στοχαστές στον Διαφωτισμό και τον Ορθό λόγο, κρατώντας αποστάσεις από κάθε βεβαιότητα.Επιμένει να μιλά για την πολιτική όχι ως τέχνη του εφικτού, αλλά για την πολιτική μέσα από την οντολογία.Αν κάποιος ψάχνει απαντήσεις για το τι θα πρέπει να συμβεί το επόμενο πρωί, δεν θα τις βρει στα κείμενα αυτού τους βιβλίου. Ο Ροζάνης δεν περιμένει τον επόμενο Μεσσία αλλά αντιπροτείνει την υπευθυνότητα του ατόμου απέναντι στο άλλο άτομο, ορίζοντας, όπως ο Μπλόκ και ο Μπένγιαμιν, τον άλλο ως Μεσσία. Δεν προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από συλλογικότητες, κόμματα και εφήμερους σχηματισμούς, αλλά πιστεύει στην κοινότητα, στην ομάδα που αναδεικνύει το άτομο, που αναγνωρίζει τον Άλλο ως συστατικό στοιχείο της ύπαρξης και δεν τον κατασπαράζει.Ο λόγος του σαφής, βιωματικός και ουδόλως ακαδημαϊκός, φαντάζει σα να προσπαθεί να συνταιριάξει τις αντινομίες της ανθρώπινης ύπαρξης, σαν το σκοτάδι του ανθρώπου να συμπορευθεί με το φως του δια-φωτισμού.Απέναντι στο θόρυβο που δημιουργούν οι φωνές που προσπαθούν να μας υποδείξουν το εφικτό και το αναγκαίο, ο Ροζάνης μας θυμίζει το επιθυμητό και την υπέρτατη αξία του οράματος. Μας επισημαίνει ότι μόνο μέσα από αυτό που οραματιζόμαστε, ακολουθώντας αυτό που η βαθιά επιθυμία μας υποδεικνύει, μπορούμε να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας.Αν κάθε αντιπροσώπευση είναι έκπτωση εαυτού, τότε κάθε υποδεικνυόμενη ή καθώς πρέπει συμπεριφορά είναι η προσωποποίηση ενός έκπτωτου εαυτού. Αν η ακινησία είναι η μοίρα του νεκρού, τότε κίνηση ονομάζεται η μοίρα του ζωντανού, και όπως ο Στέφανος Ροζάνης έχει επισημάνει:
«Όταν βρίσκομαι σε πλήρη συμφωνία με τους πολλούς πρέπει να ανησυχώ…».
Γιατί η μοίρα του ζωντανού είναι αυτή η αέναη κίνηση και αντίθετό της είναι η απόλυτη συμφωνία που κρύβει τον κίνδυνο της καθήλωσης, με άλλα λόγια την μακαριότητα του νεκρού.
Για να παραμείνω, λοιπόν, ζωντανός απαιτείται να κλείσω τις τηλεοράσεις, να φροντίσω να ακοόυω τις επιθυμίες μου και να πάψω να λειτουργώ ως μηχανάκι που μετράει ανάγκες και επιβεβλημένες αναγκαιότητες.
Οφείλω να δώσω χώρο σε αυτό που με καθιστά άμεσα εξεγερτικό, χωρίς να αναμένω τη γη της επαγγελίας.Οφείλω να οργανώνω μια εξέγερση, επικαλούμενος την αέναη κίνηση των πλανητών, απέναντι στην ακινησία κάθε ιδεολογίας που προσπαθεί να με χειραγωγήσει και αντιστρόφως.Διότι κάθε ιδεολογία, κάθε –ισμός, δεν προσπαθεί τίποτε άλλο παρά να με περιορίσει στα τείχη, ή στα χαρακώματα, της αλήθειας που πρεσβεύει ή υιοθετεί. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο ο Ροζάνης μιλά για τη Ρομαντική Εξέγερση και απορρίπτει την έννοια του Ρομαντισμού. Διότι, όταν δημιουργείς ένα σύστημα που παράγει αλήθειες, όπως κάνει κάθε –ισμός, οδηγείσαι, μέσα από διαφορετικούς δρόμους, στον ολοκληρωτισμό της απόλυτης αλήθειας.
* Mixhael Lowy, Walter Benjamin: Προμήνυμα Κινδύνου, μετφ. Ρεβέκκα Πεσσάχ, εκδ. ΠΛΕΘΡΟΝ 2004, σελ. 65, ** σελ. 106
Info:Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια Δευτέρα 28 Απριλίου 2014 και ώρα 8:30μμ, Σπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής
πηγή: tvxs
Μαρ 14 30
Μαρ 14 29
Μαρ 14 27
Μαρ 14 23
Ποίηση Βύρων Λεοντάρης Μουσική Δημήτρης Κογιάννης -Αδριανός Παπαμάρκου ερμηνεύει ο Απόστολος Ρίζος από το βιβλίο-cd ALDEBARAN Εκδόσεις Μικρός Ήρως
…θάναι φριχτό να φύγουμε έτσι, δίχως μια πίστη, έναν αγώνα, μια κραυγή…
άνθρωποι που πεθάναν δίχως μια αμυχή…άνθρωποι που “διελύθησαν ησύχως”
Μαρ 14 22
Μια οικονομική πολιτική που πιάνει τους αριθμητικούς στόχους που η ίδια θέτει, καταστρέφοντας όμως τους πραγματικούς ανθρώπους, δεν είναι απλά επιζήμια. Είναι απάνθρωπη
Από τη δεκαετία του ’50 έως τις αρχές της δεκαετίας του ’70, η Ρουμανία του Τσαουσέσκου είχε πετύχει από τους ψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης στον κόσμο. Ανάπτυξη που σε πολύ μεγάλο βαθμό στηριζόταν στον ξένο δανεισμό. Η παγκόσμια οικονομική ύφεση, τα διαρθρωτικά προβλήματα της ίδια της ρουμάνικης οικονομίας και, κυρίως, η έκρηξη των αμερικανικών επιτοκίων, οδήγησαν τη χώρα στο να μην μπορεί να ανταποκριθεί στις δανειακές υποχρεώσεις της.
Η ρουμάνικη κυβέρνηση αναγκάστηκε να απευθυνθεί στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το οποίο το 1981 της χορήγησε δάνειο. Στο πρότυπο των τυπικών συνταγών του ΔΝΤ, επιβλήθηκε έναν δρακόντειο πρόγραμμα λιτότητας με στόχο να αποπληρωθεί το δάνειο: άγριες περικοπές μισθών, άρση της επιδότησης των τιμών βασικών αγαθών όπως τα καύσιμα θέρμανσης, συρρίκνωση των κοινωνικών παροχών, περιορισμός των εισαγωγών προϊόντων ευρείας κατανάλωσης, εξαγωγικός προσανατολισμός της παραγωγής. Η μόνη διαφορά από τα συνήθη «προγράμματα διαρθρωτικών προσαρμογών» του ΔΝΤ ήταν ότι η οικονομία παρέμεινε υπό τον πλήρη έλεγχο της κυρίαρχης γραφειοκρατικής ελίτ. Κατά τ’ άλλα, η Ρουμανία όλη τη δεκαετία του ’80 έζησε το οξύμωρο σχήμα να είναι μια υποτιθέμενα «σοσιαλιστική» η οποία όμως εφάρμοζε με τον πλέον άτεγκτο τρόπο το πρόγραμμα λιτότητας ενός από τους πυλώνες του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, του ΔΝΤ.
Λόγω της αποφασιστικότητας της κυβέρνησης και του δεσποτικού χαρακτήρα της δικτατορίας Τσαουσέσκου που δεν επέτρεπε καμία διαμαρτυρία, το πρόγραμμα λιτότητας όχι μόνο εφαρμόστηκε στην εντέλεια, αλλά οι στόχοι του εκπληρώθηκαν πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι είχε προβλεφθεί. Πολύ γρήγορα επιτεύχθηκαν σημαντικά πλεονάσματα και ήδη το 1986 είχε αποπληρωθεί περισσότερο από το μισό του χρέους. Στις αρχές του 1989, προς γενική κατάπληξη, πληρώθηκε το σύνολο του χρέους.
Στην περίπτωση της Ρουμανίας ισχύει στην κυριολεξία το «η εγχείριση πέτυχε, ο ασθενής πέθανε». Διότι για να επιτευχθούν οι στόχοι του προγράμματος λιτότητας ο ρουμάνικος λαός βυθίστηκε σε μια άνευ προηγουμένου εξαθλίωση. Το βιοτικό επίπεδο καταβαραθρώθηκε, η παιδική θνησιμότητα εκτοξεύτηκε, η πείνα επέστρεψε, ο κόσμος πάγωνε κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Η τραγική κατάσταση στην οποία περιήλθε η κοινωνία αποτέλεσε βασική αιτία των ταραχών που εντέλει οδήγησαν στην πτώση του καθεστώτος το 1989.
Η οικονομική πολιτική μιας δημοκρατικής χώρας πρέπει να αποσκοπεί στην ευημερία του κοινωνικού συνόλου. Μια οικονομική πολιτική που πιάνει τους αριθμητικούς στόχους που η ίδια θέτει, καταστρέφοντας όμως τους πραγματικούς ανθρώπους, δεν είναι απλά επιζήμια. Είναι απάνθρωπη. Η Ρουμανία του Τσαουσέσκου αποτέλεσε το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Δεν είναι όμως το μόνο. Όσα ζούμε στην Ελλάδα το αποδεικνύουν.
– See more at: http://left.gr/news/sta-hnaria-toy-tsaoyseskoy#sthash.re8pjUEw.dpuf