Μία καλή κουβέντα…
Φτάνει πια…
Οδηγίες προστασίας κατά του κορωναϊού, για παιδιά και εφήβους
13 Μαρτίου 2020 από ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΕΛΛΑΣ
Κατηγορία Ανακοινώσεις, Γονείς και Κηδεμόνες | | | 97 σχόλια
Μιλάμε για Γέφυρες Συμφιλίωσης – Δημοτικό Σχολείο Πέλλας
8 Μαρτίου 2020 από ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΕΛΛΑΣ
Είναι ενθαρρυντικό που οι σχολικές μονάδες επιμένουν να επανέρχονται στη διαχείριση των διαπροσωπικών σχέσεων με απώτερο στόχο να εξαλειφθεί η όποια μορφή βίας εμφανίζεται ανάμεσα στους μαθητές, που στην ακραία μορφή της διαιωνίζει φαινόμενα bullying στο σχολείο.
Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα κατά του Bullying, το Δημοτικό Πέλλας διοργάνωσε μία ενημερωτική εκδήλωση για τους μαθητές, τους δασκάλους, τους γονείς, όπου οι μαθητές του τμήματος Β1 με συνοδό καθηγητή τον Χατζή Δημήτρη παρευρεθήκαν εκπροσωπώντας το Γυμνάσιο Πέλλας. Όπως πάντα, στο δυναμικό των μαθητών συγκαταλέγονταν και δημοσιογράφοι της σχολικής μας εφημερίδας. Σ’ αυτήν την εκδήλωση την εφημερίδα μας εκπροσώπησαν οι μαθήτριες: Αφεντούλη Κασσιανή, Βλάχου φωτεινή, Βογιατζόγλου Αναστασία.
Την εκδήλωση άνοιξε η εκπαιδευτικός του τμήματος ένταξης Αγγελική Σανάτσιου που μεταξύ άλλων ανέφερε τις μορφές βίας:
Λεκτική, Σωματική βία (όπου εντάσσεται και η καταστροφή των προσωπικών αντικειμένων του θύματος), κοινωνική βία (αποκλεισμός, απομόνωση κ.α.), ρατσιστική βία (διάδοση αρνητικών σχολίων λόγω καταγωγής, οικονομικής κατάστασης, θρησκευτικών πεποιθήσεων κ.α.), σεξουαλική βία, ηλεκτρονική βία ( προώθηση υβριστικού υλικού με προσωπική επίθεση κ.α.). Στη συνέχεια παρουσιάστηκε το προφίλ του θύτη, όπου τονίστηκαν χαρακτηριστικά όπως έλλειψη ενσυναίσθησης, είναι χειριστικός, ναρκισσιστής κ.α. και ακολούθως το προφίλ του θύματος, το οπποίο συνήθως είναι άτομο ανασφαλές, αγχώδες, μοναχικό, με χαμηλή αυτοεκτίμηση, που ίσως άθελά του να προκαλεί με την εξωτερική του εμφάνιση κ.α. Φυσικά σε κάθε περιστατικό βίας δεν εμπλέκονται μόνο ο θύτης και το θύμα. Εμπλέκεται και οποιοσδήποτε το παρακολουθεί. Έτσι έγινε αναφορά και στο προφίλ του θεατή, που συνήθως παίρνουν το μέρος του θύτη, γελάνε και διασκεδάζουν με το γεγονός, δεν πιστεύουν πως μπορεί να αλλάξει η κατάσταση αν το αναφέρουν, θεωρούν πως το να το αναφέρουν σε κάποιον υπεύθυνο είναι «κάρφωμα». Ο θεατής οφείλει να κινηθεί με τρόπο ώστε να σταματήσει η βία. Στη συνέχεια τονίστηκε η εγρήγορση των γονέων. Ο κάθε γονιός οφείλει να παρατηρεί τις αλλαγές που συμβαίνουν στο παιδί του και να προσπαθεί να τις ερμηνεύσει, ώστε να παρέμβει γόνιμα σε περίπτωση που οι αλλαγές οφείλονται σε επαναλαμβανόμενο περιστατικό βίας. Η λύση σ’ αυτές τις περιπτώσεις προκύπτει με συνεργασία του σχολείου με το γονιό και τους εμπλεκόμενους μαθητές.
Από τη μεριά μου: ΠΡΕΠΕΙ να μάθω να μιλάω. Να καταγγέλλω όσα συμβαίνουν. Να ΜΗΝ απαντώ με βία στη βία.
Στη συνέχεια αναφέρθηκε η δύναμη των λέξεων. Με αφορμή το βιβλίο «Οι λέξεις δεν είναι για να πληγώνουμε» της Verdick Elisabeth εστιάσαμε στη δυναμική των λέξεων. Έχουμε 24 γράμματα για να δημιουργήσουμε χιλιάδες λέξεις. Ας διαλέγουμε κάθε φορά τις πιο κατάλληλες ώστε να ενισχύσουμε τη θετικότητα, να αποδυναμώσουμε την ένταση και τον αρνητισμό, να καλλιεργήσουμε ευχάριστες και όμορφες παρέες και συνεργασίες.
Η σκυτάλη πέρασε στο τμήμα Ε2 με συντονίστρια δασκάλα την Μαριάννα Παγιανίδου που μάς παρουσίασαν με ένα βιωματικό δρώμενο τη ρωγμή που συμβαίνει στις ανθρώπινες σχέσεις όταν δημιουργηθούν συγκρούσεις, όταν θίγεται ή προσβάλλεται κάποιος κι έρχεται σε δύσκολη θέση. Πέντε μαθητές κρατούσαν μία κόλλα Α4. Η δασκάλα προέτρεψε τα παιδιά να τσαλακώσουν το χαρτί, όπως και έκαναν. Ακολούθως τούς ζήτησε να το ισιώσουν, να το επαναφέρουν στην αρχική του κατάσταση, λείο κι ατσαλάκωτο. Τα παιδιά το τέντωναν με προσοχή μην σκιστεί, το σιδέρωναν με την παλάμη τους.. μα το χαρτί εξακολουθούσε να έχει τα σημάδια του τσαλακώματος. Το συμπέρασμα είχε ήδη διατυπωθεί μέσα μας. Όσο κι αν οι μαθητές χάιδευαν το χαρτί, το αγαπούσαν, του ζητούσαν και συγνώμη, εκείνο δεν γινόταν λείο. Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Όταν τους πληγώσουμε, δύσκολα μπορεί να επιστρέψει η Ψυχή τους στην αρχική της κατάσταση…. Θα μείνουν σημάδια.
Τα παιδιά απάντησαν με δύο υπέροχα τραγούδια και ο χώρος γέμισε δονήσεις θετικής παρέμβασης. Το ρεφρέν του πρώτου τραγουδιού ανέφερε «γέφυρες χτίζουμε, φράγματα σπάμε» και το συγκινητικό ήταν πως τα παιδιά που καθόντουσαν στο κοινό και παρακολουθούσαν την εκδήλωση ήξεραν τους στίχους, τραγουδούσαν συνοδεύοντας την ομάδα του Ε2 που ήταν στη σκηνή και επίσης με κινήσεις παντομίμας έφτιαχναν με τα χέρια τους γέφυρες και γκρέμιζαν φράγματα. Στη σκέψη μας ήχησε ένας αναστεναγμός «Γιατί να μην διοικούν τα παιδιά τον κόσμο!…»
Το δεύτερο τραγούδι ήταν το «Υπάρχουν χέρια» από τους Locomondo σε στίχους και μουσική Μάρκου Κούμαρη και όλη η αίθουσα εκδηλώσεων γέμισε από τους στίχους που τούς τραγουδούσαν τα παιδιά και αξίζει να μάς προβληματίσουν:
Υπάρχουν χέρια που φυτεύουν ένα δέντρο
και άλλα χέρια που του βάζουνε φωτιά
υπάρχουν χέρια που σαν πέσεις σε σηκώνουνε ξανά
σίγουρα θα ‘χεις συναντήσει δύο χέρια σαν κι αυτά
Υπάρχουν χέρια που πατάνε την σκανδάλη
και άλλα χέρια που προσφέρουν γιατρειά
υπάρχουν χέρια που χτυπάνε χέρια αλύπητα σκληρά
ίσως μια μέρα συναντήσεις δύο χέρια σαν κι αυτά
Υπάρχουν χέρια που έχουν μάθει να σου δίνουν
και άλλα χέρια που ζητάνε μοναχά
υπάρχουν χέρια που τις νύχτες σε χαϊδεύουν στοργικά
σίγουρα θα ‘χεις συναντήσει δύο χέρια σαν κι αυτά
Υπάρχουν χέρια που απ’ το άδικο έχουν σφίξει
έχουνε σφίξει και έχουν γίνει μια γροθιά
και μ’ άλλα χέρια έχουν σμίξει για να σβήσουν τη φωτιά
ίσως τα χέρια τα δικά μας να ‘ναι χέρια σαν κι αυτά
Βλέπω κι απόψε εδώ μέσα κάτι χέρια
χειροκροτάνε και μας δίνουνε χαρά
θα ‘θελα λίγο να σηκώσουμε τα χέρια μας ψηλά
να τραγουδήσουμε παρέα με δυο χέρια σαν κι αυτά
Έπειτα η Δ’ τάξη με υπεύθυνη δασκάλα την Δημητρούλα Τσαλκιτζή παρουσίασε μέσα από μία υποθετική ιστορία την οπτική μιας μαθήτριας με χαμηλή αυτοεκτίμηση που θυματοποιείται με κατακλείδα να μην ξεχνάμε να ζητάμε βοήθεια όταν δεν μπορούμε μόνοι μας να αντιμετωπίσουμε μία κατάσταση. Τα προβλήματα πάντα έχουν λύσεις, απλά κάποιες φορές χρειαζόμαστε κάποιον να μάς τις δείξει. Στο πλαίσιο αυτό αναφέρθηκε ο τετραψήφιος αριθμός από το χαμόγελο του παιδιού 1056.
Στη συνέχεια η διευθύντρια του Δημοτικού Σχολείου κ. Αναστασία Χανού ανέφερε πως το σχολικό περιβάλλον μπορεί να δράσει ως μηχανισμός πρόληψης απέναντι στη βία και μάς μίλησε για τις Γέφυρες Συμφιλίωσης και τον θεσμό της Διαμεσολάβησης. Τόνισε πως οι τιμωρίες δεν έχουν αποτέλεσμα σε θέματα διαπροσωπικών σχέσεων. Δεν τιμωρούμε ούτε στο σχολείο, ούτε στο σπίτι. Μικροί και μεγάλοι χρειαζόμαστε γέφυρες επικοινωνίας και η προσπάθεια όλων μας στοχεύει σε ένα σχολείο και σε μία κοινωνία χωρίς βία. Έτσι σε κάθε ανάλογο συμβάν προτείνουμε ενέργειες συμφιλίωσης, στις οποίες εντάσσεται η διερεύνηση των γεγονότων , ο εντοπισμός των αιτιών, η συναισθηματική αποφόρτιση των εμπλεκομένων και η μεταξύ τους γεφύρωση, ώστε να λυθούν τα όποια προβλήματα επικοινωνίας. Οι άξονες δράσεις του σχολείου είναι δύο. Πρόληψη και αντιμετώπιση. Το κομμάτι της πρόληψης περιλαμβάνει ενημερωτικές ημερίδες των γονέων και κηδεμόνων, βιωματικές δράσεις για ενίσχυση της ενσυναίσθησης στα παιδιά, θέσπιση κανόνων που διέπουν τις σχέσεις των μελών της σχολικής κοινότητας, συνεργασία όλων για την τήρηση των κανόνων που η ίδια η ομάδα έχει ορίσει για τις διαπροσωπικές σχέσεις των μελών της.
Στο τέλος τον λόγο πήρε η επιμελήτρια ανηλίκων Αικατερίνη Τσαρτσαράκη που συνόψισε όσα προηγήθηκαν και τόνισε πως δεν αποσιωπούμε ανάλογα γεγονότα. Οι γονείς πρέπει να μάθουν στα παιδιά τους να μιλούν και πρέπει να παρατηρούν τις αλλαγές που συμβαίνουν στις συνήθειες του παιδιού τους, όπως διαταραχές στον ύπνο, εκνευρισμός, ανασφάλεια, είναι ευερέθιστο κ.α.
Ακολούθησε συζήτηση και προβληματισμός. Αποχωρήσαμε με το πείσμα της καλύτερης διαχείρισης του εαυτού μας.
Κατηγορία Δραστηριότητες | | | 97 σχόλια
Με αφορμή ένα διήγημα – “Να ‘σαι καλά δάσκαλε”
4 Μαρτίου 2020 από ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΕΛΛΑΣ
Η δασκαλοκεντρική εποχή πέρασε ανεπιστρεπτί. Ο δάσκαλος πλέον λειτουργεί προωθώντας το μαθητή στο προσκήνιο με στόχο να ενεργοποιήσει ακόμη και τον πιο αθόρυβο ή θορυβώδη (λόγω διάσπασης προσοχής) μαθητή. Για να το πετύχει αυτό χρειάζεται να γίνει ευπροσάρμοστος. Χρειάζεται να συγχρονιστεί με τις γενιές που αλλάζουν. Χρειάζεται να υιοθετήσει πολυποίκιλες μεθόδους διδασκαλίας. Το ίδιο επιχειρήθηκε στο μάθημα των λογοτεχνικών κειμένων της Β’ τάξης, που βρίθει από αφορμές, κίνητρα και δίνει την αμπάριζα για δημιουργικές δράσεις. Έτσι ξεκίνησαν όλα, με υπεύθυνη καθηγήτρια την Γκαλογιάννη Μαλαματή ΠΕ02.
Αφορμή το διήγημα «Να ‘σαι καλά δάσκαλε», όπου ο αφηγητής, με το βλέμμα ενός έφηβου μαθητή, περιγράφει την εμπειρία του από τη διδασκαλία και την παρουσία του φιλολόγου του. Το επόμενο βήμα ήταν να παρακολουθήσουμε την ταινία «Ο κύκλος των χαμένων ποιητών» σε σενάριο του Τομ Σούλμαν, προεκτείνοντας με συζήτηση τον ρόλο του δασκάλου, των εκπαιδευτικών μεθόδων που υιοθετεί, την ανταπόκριση των μαθητών, το πώς οι γενιές εξελίσσονται και μαζί τους οι εκπαιδευτικές ανάγκες. Τον επίλογο της σφαιρικής μας προσέγγισης τον έγραψε μία εκπαιδευτική εκδρομή της Β’ τάξης στο Λαογραφικό Μουσείο της Κοζάνης. Εκεί ο δάσκαλος δοκιμάζεται εκτός τάξης, οργανώνοντας τους μαθητές ή καλύτερα… μαθαίνοντάς τους να αυτοοργανώνονται και να διαχειρίζονται τον εαυτό τους μέσα στην διευρυμένη ομάδα της τάξης, καταγράφοντας εντυπώσεις, πληροφορίες και γνώσεις καθώς παράλληλα απολαμβάνουν τη συνεργασία και τη συνύπαρξη μέσα στην παρέα.
Γράφουν οι μαθήτριες Χριστίνα Τριφτίδη, Σοφία Χατζοπούλου και Κασσιανή Αφεντούλη για την εκδρομή:
«Να’ σαι καλά Δάσκαλε», ένα κείμενο από τη Λογοτεχνία της Β΄ Γυμνασίου που αναφέρεται στην παράδοση και στο λαϊκό πολιτισμό. Με αφορμή το κείμενο αυτό η φιλόλογος της τάξης μας, κ. Γκαλογιάννη Μαλαματή αποφάσισε να πάμε εκπαιδευτική επίσκεψη στις 07/02/2020 στο Ιστορικό, Λαογραφικό και Φυσικής Ιστορίας Μουσείο στην Κοζάνη. Αρχηγός ήταν η κ. Γκαλογιάννη Μαλαματή και συνοδοί καθηγητές η κ. Σιάγαλη και ο κ. Γαϊτάνης. Και έφτασε η πολυπόθητη μέρα. Όλοι μας ήμασταν ενθουσιασμένοι, γιατί ελάχιστοι ήταν αυτοί που είχαν επισκεφτεί την Κοζάνη και συγκεκριμένα το μουσείο της. Ξεκινήσαμε στις 8:30 το πρωί και στις 10:00 περίπου φτάσαμε στην Κοζάνη. Η διαδρομή ήταν αρκετά ευχάριστη, αν και είχε μεγάλη διάρκεια. Είχαμε την ευκαιρία ν‘ ακούσουμε μουσική , να μιλήσουμε και να πούμε τα νέα μας, ενώ ταυτόχρονα, απολαμβάναμε το χιονισμένο τοπίο στα βουνά απ’ όπου περνούσαμε. Δεδομένου του ότι στο χωριό δε χιόνισε φέτος, ήμασταν ιδιαίτερα χαρούμενοι να βλέπουμε το χιόνι στρωμένο. Η πρώτη μας στάση ήταν στο Λαογραφικό μουσείο, ένα επιβλητικό και ιστορικό κτίριο, το οποίο μας άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις.
Αρχικά με την είσοδό μας στο εξαώροφο κτίριο, μας υποδέχτηκε ο υπεύθυνος του μουσείου. Αφού συγκεντρωθήκαμε στο ισόγειο, στο χώρο υποδοχής μας έδωσε σημαντικές πληροφορίες σχετικά με τη λειτουργία του μουσείου. Στο χώρο αυτόν διοργανώνονται εκδηλώσεις, ημερίδες, συναυλίες, παρουσιάσεις και σεμινάρια. Ιδιαίτερη εντύπωση μας έκανε το γεγονός ότι το μουσείο είναι ιστορικό- λαογραφικό και φυσικής ιστορίας. Η περιήγησή μας ξεκίνησε από το υπόγειο το οποίο περιλαμβάνει κυρίως φαρμακευτικά φυτά, ορυκτά, λίθους, ερπετά, κάθε είδους ζώα και εντυπωσιακές πεταλούδες. Στον α΄ και β΄ όροφο φιλοξενούνται εκθέματα που δείχνουν την εξέλιξη του πολιτισμού στην περιοχή της Κοζάνης. Ο τρίτος και τέταρτος όροφος είναι αφιερωμένοι στα παλιά επαγγέλματα, όπως καστανάδες, χαλκουργοί, κουδουνάδες, πεταλωτές , σιδεράδες κ.α. Στον ίδιο όροφο υπάρχουν φωτογραφίες, στολές, έπαινοι και αντικείμενα των ηρώων των πολέμων. Στον πέμπτο όροφο εκτίθενται ανδρικές και γυναικείες παραδοσιακές φορεσιές, κυρίως της Δυτικής Μακεδονίας. Ιδιαίτερα εντυπωσιακές ήταν οι αναπαραστάσεις δωματίων στον έκτο όροφο, πλούσια ήταν και τα αρχοντικά της Κοζάνης που μας ταξίδεψαν στο παρελθόν. Ήταν ένα ευχάριστο και ενδιαφέρον μουσείο. Η επίσκεψή μας αποτέλεσε μια αξέχαστη εμπειρία. Η επόμενη στάση μας ήταν στην πλατεία της Κοζάνης. Χωριστήκαμε σε ομάδες και περιηγηθήκαμε στην πόλη της Κοζάνης.
Μια ακόμα εκδρομή έφτασε στο τέλος της με πολύ όμορφες αναμνήσεις και εντυπώσεις, που καθώς τις συζητούσαμε καταλήξαμε πως θα ξαναπηγαίναμε εκεί με σκοπό να χαθούμε για ακόμη μία φορά από την εποχή μας!
Κατηγορία Δραστηριότητες | | | 97 σχόλια
Με την κατοχή και χρήση των κινητών..
24 Φεβρουαρίου 2020 από ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΕΛΛΑΣ
Γράφει η Κάκια Παυλίδου, ΠΕ86-83
Η Τεχνολογία στο Γυμνάσιο είναι ευλογημένο μάθημα!… Γιατί ΔΕΝ έχει αποστήθιση, δίνει αφορμή για συζήτηση, για εκατομμύρια προεκτάσεις και προσαρμόζεται δυναμικά στο παρόν και στις απορίες και στο ενδιαφέρον των μαθητών που απαρτίζουν την κάθε τάξη, οπότε βρίσκεσαι να διδάσκεις το ίδιο μάθημα, μα σε κάθε τμήμα να προκύπτουν νέες προκλήσεις και ιδέες υλοποίησης.
Έτσι, η εκπαιδευτική συνεργασία με το Β2 της φετινής χρονιάς γέννησε την ιδέα της εκπαιδευτικής επίσκεψης στην Νέα Πέλλα με σκοπό να συναντηθούμε με την Κελαηδινή Παρασκευοπούλου που ασχολείται με κατασκευές από ανακυκλώσιμα υλικά και τροποποιήσεις / βελτιώσεις παλαιών αντικειμένων, καθώς και με την οργάνωση θεατρικών παραστάσεων στα πλαίσια των οποίων αναλαμβάνει την κατασκευή σκηνικών και την ενδυματολογία των έργων και με την Βούλα Αργυράκη που μεταξύ άλλων ασχολείται με την συγγραφή θεατρικών έργων και την οργάνωση θεατρικών παραστάσεων, καθώς και εμπνεύστηκε την ιδέα να στολιστούν οι τοίχοι σπιτιών και κτιρίων της Νέας Πέλλας με στίχους ποιητών γραμμένους και διανθισμένους με σχέδια από τα παιδιά του χωριού. Οι μαθητές του Β2 μπήκαν στο εργαστήρι κατασκευών της Κελαηδινής Παρασκευοπούλου, παρακολούθησαν τη διαδικασία κατασκευών, πειραματίστηκαν και οι ίδιοι και πήραν συνέντευξη από τις δύο κυρίες. Ο απόηχος από την δράση καθώς και η συνεντεύξεις θα παρουσιαστούν στο φύλλο της εφημερίδας μας Cool School.
Στην οργάνωση της εκπαιδευτικής εκδρομής παρουσιάστηκε ένα μικρό πρόβλημα. Το εργαστήρι της Κελαηδινής είναι μικρός, παραμυθένιος χώρος γεμάτος υλικά πάνω σε ένα οβάλ τραπέζι που σχεδόν καλύπτει τον χώρο αφήνοντας έναν διάδρομο περιμετρικά για να κινείται η δημιουργός. Έτσι, χωρούσε την μισή ομάδα μαθητών. Οπότε όσο οι μισοί μαθητές μου θα δημιουργούσαν υπό τις οδηγίες της Κελαηδινής, οι άλλοι μισοί θα έμεναν έξω να περιμένουν περίπου 30- 40 λεπτά. Όποιος δεν έχει συνεργαστεί με παιδιά που βρίθουν από ενέργεια και ευρηματικότητα σκανδαλιάς δεν ξέρει τί σημαίνει 30 με 40 λεπτά «ελεύθεροι»!…. Για να αποφευχθεί οποιοδήποτε δυσάρεστο περιστατικό, ένταση, παρεξήγηση, καβγάς ή απομάκρυνση από τη γειτονιά της δράσης, (η ανάγκη γεννά τις καλύτερες ιδέες!….) γεννήθηκε η ιδέα ενός διαγωνισμού φωτογραφίας!.. Επέλεξα τους 5 άξονες:
Σκιές και Φως
Γραμμές που τέμνονται
Φύση τον χειμώνα
Κρυμμένη αλήθεια
Κίνηση και ανέμισμα
Ζήτησα από τους μαθητές να φωτογραφίσουν όσες φωτογραφίες επιθυμούν για κάθε κατηγορία. Η πρόκληση και το ρίσκο…? Μα φυσικά θα έπρεπε οι μαθητές να έχουν μαζί τους το κινητό τους τηλέφωνο. (Φωτογραφική μηχανή σχεδόν δεν είχε κανείς!..) Δεν πτοήθηκα. Εξάλλου, θα πει ψέματα ο κάθε συνάδελφος αν ισχυριστεί πως οι μαθητές δεν κουβαλούν (κρυφά ή φανερά) κινητά στις εκδρομές. Ο σκοπός, θαρρώ, δεν είναι η απαγόρευση, μιας και το κινητό έχει ενσωματωθεί στις ανάγκες της καθημερινότητας και των παιδιών και των ενηλίκων. Ο σκοπός είναι να μάθουμε στα παιδιά τους βασικούς κανόνες καλής χρήσης του κινητού. Επίσης, να έχετε κατά νου πως στα παιδιά δεν απευθύνουμε ατελείωτους καταλόγους από οδηγίες ή απαγορεύσεις!. Δεν θα θυμούνται τίποτα. Οπότε τα μόνα που αναφέρθηκαν ήταν:
- Δεν φωτογραφίζουμε κανέναν εν αγνοία του
- Δεν φωτογραφίζουμε κανέναν που δεν θέλει να φωτογραφηθεί.
- Δεν θα υπάρχουν κοντινά πλάνα στα πρόσωπα των παιδιών.
Ευτύχημα…?
Δεν είχαμε ούτε μία απόκλιση από το στόχο!
Συλλέχθηκαν οι φωτογραφίες φτάνοντας στα χέρια μου μέσω των social media. Άλλη μία εποικοδομητική χρήση του διαδικτύου! (Μένει να αρχίσω να τούς βάζω Φύλλα Αξιολόγησης σε μορφή έρευνας μέσα από … φόρμες της Google!…).
Το κουσούρι μου να ενθουσιάζομαι εντόνως με τα παιδιάστικα εγχειρήματά μου ενεργοποιήθηκε μόλις είδα μία μία τις φωτογραφίες των μαθητών. Έτσι, πάνω σε μία συζήτηση το ανέφερα στις φίλες Ευγενία Σαρίδου, Δικηγόρο και Διαπιστευμένη Διαμεσολαβήτρια και στην Άννα Αδαμοπούλου, Data Scientist στην Veltio.
Εφόσον μάς έλειπε η κριτική επιτροπή, η οποία θέλαμε να είναι ουδέτερη και εξωσχολική, η Ευγενία αυθόρμητα πρότεινε την Κονδυλένια Μπούσμπουρα και την Ντόρα Σταυροπούλου που βρίσκονται στην Αθήνα και ασχολούνται δυναμικά με τη φωτογραφία. Η Άννα Αδαμοπούλου, που βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη και ασχολείται με τη φωτογραφία παρακολουθώντας μαθήματα φωτογραφίας στο ΑΠΘ, ήταν το τρίτο μέλος της κριτικής επιτροπής, και σχεδόν έχει γίνει μόνιμος εξωτερικός μας συνεργάτης, μιας και έχουμε διαρκείς συνεργασίες σε διάφορα επίπεδα, τις οποίες θα αναφέρουμε στην εφημερίδα μας που θα κυκλοφορήσει στο τέλος της σχολικής χρονιάς,
Οι φωτογραφίες προωθήθηκαν, ανώνυμα φυσικά, και ζήτησα να αξιολογηθούν οι καλύτερες συνοδεύοντας την κάθε φωτογραφία που θα επέλεγαν τα μέλη της κριτικής επιτροπής από μία σύντομη περιγραφή / αιτιολογία.
Οφείλουμε να παραδεχτούμε πως πάντα τα αποτελέσματα των διαγωνισμών φέρουν την υποκειμενική ματιά της κριτικής επιτροπής. Στόχος μας ήταν να μην περιορίσουμε τους «νικητές», μα να πολλαπλασιάσουμε τις διακρίσεις, ως απάντηση στην υποκειμενική ματιά της κάθε κριτικής επιτροπής. Έτσι στις φωτογραφίες που διακρίθηκαν βρίσκονται αθροιστικά οι φωτογραφίες που πρότεινε η νότια ματιά της Κονδυλένιας και της Ντόρας από την Αθήνα και η βόρεια ματιά της Άννας από τη Θεσσαλονίκη.
Όμως, πέρα από τις φωτογραφίες που διακρίθηκαν όλοι μας βγήκαμε κερδισμένοι σε ευρηματικότητα, στήνοντας έξυπνα σενάρια λήψης, σε συνεργασίες μιας και οι περισσότερες φωτογραφικές ιδέες και λήψεις έγιναν από υποομάδες μαθητών. Και από τις εντυπώσεις που αποκόμισα, ακόμη και η κριτική μας επιτροπή βγήκε κερδισμένη απολαμβάνοντας τη διαδικασία!..
Ακολουθεί ένα βίντεο με τα αποτελέσματα του διαγωνισμού. Στην αρχή παρουσιάζονται οι φωτογραφίες που διακρίθηκαν και ακολουθούν όλες οι υπόλοιπες φωτογραφίες που συμμετείχαν στο διαγωνισμό.
Ευχαριστούμε από καρδιάς την Κελαηδινή Παρασκευοπούλου, την Βούλα Αργυράκη, την Κονδυλένια Μπούσμπουρα, την Ντόρα Σταυροπούλου, την Ευγενία Σαρίδου, την Άννα Αδαμοπούλου για την στήριξη και την ανταπόκρισή τους στο κάλεσμά μας για συνεργασία.
Κατηγορία ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ | | | 97 σχόλια
Ενημέρωση για τις Πρώτες Βοήθειες από Εκπαιδευτές Διασώστες του ΕΚΑΒ
23 Φεβρουαρίου 2020 από ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΕΛΛΑΣ
Τί το χρειαζόμαστε το σχολείο αν μάς εξοπλίζει με θεωρίες δίχως να μάς ενημερώνει για τα ουσιώδη της Ζωής..;
Παρασκευή 21 Φεβρουαρίου 2020, καλεσμένοι μας και φιλοξενούμενοι οι Εκπαιδευτές Διασώστες του ΕΚΑΒ, Στέλιος Μποζατζούδης, Γιάννης Σιώντας και Σάββας Παυλίδης για να μάς διδάξουν πρώτες βοήθειες, ώστε να κατανοήσουμε πως ο καθένας μας μπορεί να γίνει πολύτιμος κρίκος στην αλυσίδα διασφάλισης της Ζωής όταν αυτή κινδυνεύει. Η παρέμβαση του ατόμου που εκπαιδεύτηκε στις πρώτες βοήθειες αποσκοπεί μέσα από κατάλληλες ενέργειες να καταφέρει να διατηρήσει στη ζωή τον άνθρωπο που έχει χάσει τις αισθήσεις του και να μην επιδεινωθεί η κατάστασή του μέχρι να φτάσει το ΕΚΑΒ. Προς αυτήν την κατεύθυνση, πρωτεύον μέλημα του διασώστη είναι η ασφάλεια του θύματος, μα και η δική του, εφόσον η ζωή του θύματος εξαρτάται από αυτόν. Έτσι απομακρύνει επικίνδυνα αντικείμενα και ακολούθως ξεκινά ΚΑΡΠΑ. Το πιο σπουδαίο προσόν του διασώστη είναι η ψυχραιμία του που θα τον βοηθήσει να ακολουθήσει τον αλγόριθμο των πρώτων βοηθειών ανάλογα με την έκτακτη ανάγκη που παρουσιάστηκε και ανάλογα με την ηλικία του θύματος.
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στις εμφυσήσεις της ΚΑΡΠΑ. Αν δεν θέλουμε να ακουμπήσουμε το θύμα, επειδή πιθανό να έχει σάλια ή αίμα στο στόμα, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε μία μάσκα με βαλβίδα μιας κατεύθυνσης ή προσωπίδα τσέπης. Ο Εκπαιδευτής / Διασώστης του ΕΚΑΒ, Γιάννης Σιώντας, μάς έδειξε ένα πολύτιμο μπρελόκ στα κλειδιά του το οποίο περιέχει μία προσωπίδα τσέπης. Μπορούμε να την προμηθευτούμε με πολύ χαμηλό κόστος (περίπου 2€) από ένα φαρμακείο.
Συγκρίνοντας τη χώρα μας με τις χώρες της Ευρώπης διαπιστώσαμε πως υστερούμε σε οργάνωση. Στο εξωτερικό η εκπαίδευση ξεκινά από τις πρώτες τάξεις του σχολείου και συνεχίζεται εφόρου ζωής, μέσα από τις δομές εργασίας κι άλλων οργανωμένων φορέων. Για να τονιστεί η αξία της γνώσης παροχής πρώτων βοηθειών αναφέρθηκε το παράδειγμα ενός 7χρονου παιδιού που κατάφερε να σώσει τον παππού του παρέχοντάς του πρώτες βοήθειες, στις οποίες είχε εκπαιδευτεί.
Ο σεβασμός προς τη ζωή δεν είναι αφηρημένη έννοια και δεν περιορίζεται στο μιλώ ευγενικά ή στο σηκώνομαι να καθίσουν οι ηλικιωμένοι. Σεβασμός προς τη ζωή σημαίνει την υπερασπίζομαι ως την τελευταία της ανάσα. Στο πλαίσιο αυτό, πέρα από την εκπαίδευση που οφείλει να δεχτεί ο καθένας μας χρειάζεται και ευαισθητοποίηση των φορέων, της τοπικής αυτοδιοίκησης, ώστε σε κομβικά σημεία των πόλεων (όπως δημόσιες υπηρεσίες, σχολεία κ.α.) να υπάρχουν απινιδωτές που συνδυαστικά με την ΚΑΡΠΑ θα διατηρήσουν στη ζωή το άτομο που έχει χάσει τις αισθήσεις του, δεν αναπνέει και μπορεί να εμφανίζει κολπική μαρμαρυγή, μέχρι να καταφθάσει το ασθενοφόρο το οποίο θα έχει κληθεί. Στο εξωτερικό, απινιδωτές υπάρχουν ακόμη και στις εισόδους των πολυκατοικιών, στις πλατείες, στους χώρους εργασίας. Ενθαρρυντικό είναι το γεγονός πως και στην περιοχή μας διάφορα δημοτικά διαμερίσματα έχουν προμηθευτεί απινιδωτές, όπως και σχολεία των Γιαννιτσών. Σε λίγο καιρό κι εμείς, το Γυμνάσιο Πέλλας, θα είμαστε ένα από αυτά.
Ενημερωθήκαμε για τα τηλέφωνα έκτακτης ανάγκης, με ιδιαίτερη αναφορά στο 112, που είναι ο ενιαίος ευρωπαϊκός αριθμός κλήσεων έκτακτης ανάγκης. Η κλήση γίνεται σε υπηρεσία της Αθήνας. Το σημείο κλήσης εντοπίζεται μέσω gps και ειδοποιείται ασθενοφόρο, αστυνομία ή/και πυροσβεστική (ανάλογα με την ανάγκη) να παρέμβει στο περιστατικό. Το μόνο μειονέκτημα είναι πως για περιστατικά, για παράδειγμα, της περιοχής μας η Αθήνα επικοινωνεί πρωτίστως με το κέντρο της Θεσσαλονίκης, εκείνο με το κέντρο της Έδεσσας και έπειτα ειδοποιούνται οι υπηρεσίες στα Γιαννιτσά. Πράγμα που σημαίνει πως χάνεται πολύτιμος χρόνος. Οπότε, χάριν οικονομίας χρόνου είναι καλύτερο να επικοινωνούμε με τις τοπικές υπηρεσίες στα αντίστοιχα τηλέφωνα (100: αστυνομία, 166: ΕΚΑΒ, 199: πυροσβεστική). Στο κέντρο που θα απαντήσει δίνουμε τα απαραίτητα στοιχεία (όνομα, τοποθεσία, κατάσταση του θύματος) χωρίς να κλείσουμε πρώτοι το τηλέφωνο!
Πέρα από την ΚΑΡΠΑ οι άξονες της ενημέρωσής μας κάλυψαν περιπτώσεις πνιγμού, πνιγμό από φαγητό ή από ξένα αντικείμενα, επιληψία, αιμορραγίες, αλλεργίες, τσίμπημα φιδιού και μέλισσας. Η παρούσα ενημέρωση ευελπιστούμε να αποτελέσει μία ευαισθητοποίηση μικρών και μεγάλων, ώστε στο μέλλον να εκπαιδεύονται τακτικά πάνω στις πρώτες βοήθειες. Διαδικτυακά ανακοινώνονται διάφορα ανάλογα σεμινάρια που διοργανώνονται από το ΕΚΑΒ ή άλλους φορείς. Το χρωστάμε στον εαυτό μας να μάθουμε να προσφέρουμε πρώτες βοήθειες. Μπορεί κάποια στιγμή να είμαστε εμείς αυτός που θα τις χρειαστεί και θα ευχόμασταν πραγματικά να βρισκόταν δίπλα μας κάποιος που ξέρει.
Ευχαριστούμε πολύ τους Εκπαιδευτές Διασώστες του ΕΚΑΒ Στέλιο Μποζατζούδη, Γιάννη Σιώντα και Παυλίδη Σάββα που φυσικά βρίσκονταν εκτός υπηρεσίας και προσήλθαν να μάς ενημερώσουν για την αξία γνώσης παροχής των πρώτων βοηθειών μέσα στο πλαίσιο ευαισθητοποίησης του κόσμου.
Κατηγορία Δραστηριότητες | | | 97 σχόλια
« Παλιότερα άρθρα Επόμενα άρθρα»Αλήθειες
Σελιδοδείκτες
Πρόσφατα άρθρα
ΕΤΙΚΕΤΕΣ
Kατηγορίες
- 3ήμερη
- audiostories
- Courses
- ebooks
- Erasmus
- eTwinning
- Orienteering
- Αθλοπαιδιές
- Ανακοινώσεις
- Ανακύκλωση
- ΒΙΩΜΑΤΙΚΑ
- Γενικά
- Γονείς και Κηδεμόνες
- Δημιουργία Video
- ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ
- Διακρίσεις
- Δραστηριότητες
- Δραστηριότητες μαθημάτων
- ΕΔΥ
- Εθελοντισμός
- Εκδρομές / Επισκέψεις
- Ενδοσχολικά πρωταθλήματα
- Ενδοσχολικά Πρωταθλήματα
- Ενδοσχολική βία
- Ενεργός Πολίτης
- Ενημερώσεις μαθητών
- ΕΠΑΛ
- Επέτειοι/Εορτασμοί
- Επισκέψεις
- Εφημερίδα
- Μαθητές
- Μαραθώνιος
- Μετάβαση
- Μικροί Ξεναγοί
- Ξενόγλωσσα
- Παρέλαση
- Προγράμματα
- ΣΥΝΕΔΡΙΑ
- Συνεντεύξεις
- Συνεργασίες
- Υπουργός
- Ψυχική Υγεία
Ιστορικό
- Ιούλιος 2026
- Ιούνιος 2026
- Μάιος 2026
- Απρίλιος 2026
- Μάρτιος 2026
- Φεβρουάριος 2026
- Ιανουάριος 2026
- Δεκέμβριος 2025
- Νοέμβριος 2025
- Οκτώβριος 2025
- Σεπτέμβριος 2025
- Ιούνιος 2025
- Μάιος 2025
- Απρίλιος 2025
- Μάρτιος 2025
- Φεβρουάριος 2025
- Δεκέμβριος 2024
- Νοέμβριος 2024
- Οκτώβριος 2024
- Σεπτέμβριος 2024
- Ιούνιος 2024
- Μάιος 2024
- Απρίλιος 2024
- Μάρτιος 2024
- Φεβρουάριος 2024
- Ιανουάριος 2024
- Δεκέμβριος 2023
- Νοέμβριος 2023
- Οκτώβριος 2023
- Σεπτέμβριος 2023
- Ιούνιος 2023
- Μάιος 2023
- Απρίλιος 2023
- Μάρτιος 2023
- Φεβρουάριος 2023
- Ιανουάριος 2023
- Δεκέμβριος 2022
- Νοέμβριος 2022
- Οκτώβριος 2022
- Σεπτέμβριος 2022
- Ιούνιος 2022
- Μάιος 2022
- Απρίλιος 2022
- Μάρτιος 2022
- Φεβρουάριος 2022
- Δεκέμβριος 2021
- Νοέμβριος 2021
- Οκτώβριος 2021
- Σεπτέμβριος 2021
- Φεβρουάριος 2021
- Μάιος 2020
- Μάρτιος 2020
- Φεβρουάριος 2020
- Ιανουάριος 2020
- Οκτώβριος 2019
- Σεπτέμβριος 2019
- Μάιος 2019
- Απρίλιος 2019
- Φεβρουάριος 2019
- Νοέμβριος 2018
- Σεπτέμβριος 2018
- Μάιος 2018
- Απρίλιος 2018
- Μάρτιος 2018
- Φεβρουάριος 2018
- Ιανουάριος 2018
- Οκτώβριος 2017
- Σεπτέμβριος 2017
- Ιούνιος 2017
- Μάιος 2017
- Απρίλιος 2017
- Μάρτιος 2017
- Ιανουάριος 2017
- Δεκέμβριος 2016
- Νοέμβριος 2016
- Οκτώβριος 2016
- Σεπτέμβριος 2016
- Ιούνιος 2016
- Μάιος 2016
- Απρίλιος 2016
- Μάρτιος 2016
- Φεβρουάριος 2016
- Ιανουάριος 2016
- Δεκέμβριος 2015
- Νοέμβριος 2015
- Οκτώβριος 2015
- Σεπτέμβριος 2015
- Ιούνιος 2015
- Μάιος 2015
- Απρίλιος 2015
- Μάρτιος 2015
- Φεβρουάριος 2015
- Ιανουάριος 2015
- Δεκέμβριος 2014
