Η ΓΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ

Σύμφωνα με την παράδοση η Ρώμη ιδρύθηκε από τον Ρωμύλο, απόγονο του Αινεία το 753 π.Χ. Ο Ρωμύλος ανατράφηκε, σύμφωνα με την ίδια παράδοση μαζί με τον αδερφό του Ρώμο από μία λύκαινα. Η αρχαιολογική σκαπάνη αποκάλυψε στη θέση της Ρώμης οικισμούς από τον 10ο έως και τον 8ο αιώνα π.Χ. Πιο πιθανό είναι να ιδρύθηκε από τους Ετρούσκους, οι οποίοι προχώρησαν σε σπουδαία έργα:

• αποξήρανση των ελών της περιοχής
• δημιουργία κεντρικού αποχετευτικού αγωγού
• δημιουργία αγοράς στο κέντρο της πόλης
• δημιουργία του μεγάλου ιπποδρόμου
• ανέγερση του ναού του Διός στον λόφο του Καπιτωλίου

Ψηφιακή αναπαράσταση της αρχαίας Ρώμης

Κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. οι κάτοικοι της Ρώμης επαναστάτησαν και έδιωξαν τους Ετρούσκους. Έκτοτε κυριάρχησαν στο Λάτιο και σταδιακά αντιμετώπισαν αποτελεσματικά τους γύρω λαούς. Σύμφωνα με την παράδοση, από την ίδρυση της Ρώμης το 753 π.Χ. έως το 509 π.Χ. κυβέρνησαν έξι βασιλείς, από τους οποίους κάποιοι φαίνεται να ήταν Ετρούσκοι.

Συνέχεια →

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ

Σύμφωνα με την παράδοση η Ρώμη ιδρύθηκε από τον Ρωμύλο, απόγονο του Αινεία το 753 π.Χ. Ο Ρωμύλος ανατράφηκε, σύμφωνα με την ίδια παράδοση, μαζί με τον αδερφό του Ρέμο από μία λύκαινα. Πιο πιθανό είναι να ιδρύθηκε από τους Ετρούσκους.

Ρωμύλος και Ρέμος

Η Ρώμη ιδρύθηκε στις όχθες του Τίβερη ποταμού, μέσω του οποίου έφθαναν εκεί τα ελληνικά και φοινικικά πλοία με άφθονα εμπορεύματα. Η ανάπτυξή της αποτέλεσε πόλο έλξης για πολλούς κατοίκους της υπαίθρου.

Η θέση της αρχαίας Ρώμης

Το πρώτο πολίτευμα της Ρώμης ήταν η βασιλεία και από το 753 π.Χ. έως το 509 π.Χ. κυβέρνησαν έξι βασιλείς, από τους οποίους κάποιοι φαίνεται να ήταν Ετρούσκοι.

Συνέχεια →

Η ιταλική χερσόνησος από το διάστημα

Η ιστορική περίοδος στην ιταλική χερσόνησο αρχίζει με την εγκατάσταση δύο ξένων λαών:

• των Ελλήνων στο νότο και στην Σικελία
• των Ετρούσκων στον βορρά

Τον 8ο αιώνα π.Χ. ένα από τα ιταλικά φύλα ιδρύει στις όχθες του ποταμού Τίβερη το 753 π.Χ. μία πόλη: την Ρώμη. Η Ρώμη θα εξελιχθεί σε μία παγκόσμια δύναμη κυρίως λόγω:

• αυστηρής κοινωνικής οργάνωσης
• πολιτικής οργάνωσης
• ισχυρού εθνικού στρατού

Συνέχεια →

Ο ελληνιστικός πολιτισμός προήλθε από την σύνθεση ελληνικών και ανατολικών πολιτιστικών στοιχείων. Αυτός ο πολιτισμός ξεπέρασε τα όρια των ελληνιστικών βασιλείων και απέκτησε χαρακτήρα οικουμενικό. Αυτό οφείλεται:

• στη συνεχή μετακίνηση ανθρώπων και αγαθών στα όρια του ελληνιστικού κόσμου
• στη δημιουργία μεγαλουπόλεων που εξελίχθηκαν σε πνευματικά κέντρα, όπως:

    • η Αλεξάνδρεια     • η Αντιόχεια    • η Πέργαμος

Η οικουμενικότητα γίνεται φανερή σε όλες τις εκφράσεις της καθημερινής ζωής, όπως:

• στη γλώσσα
• στις θρησκευτικές πεποιθήσεις
• στα γράμματα
• στις επιστήμες
• στις τέχνες

Συνέχεια →

Τα ελληνιστικά βασίλεια το 303 π.Χ.

Από τον Μέγα Αλέξανδρο και μετά η βασιλεία έγινε προσωπική. Οι βασιλείς κυβέρνησαν ως απόλυτοι μονάρχες και οι υπήκοοι τους απέδιδαν θεϊκές τιμές, όπως π.χ. στην Αίγυπτο. Το επίκεντρο του Ελληνισμού μετατοπίσθηκε στην Ανατολή σε μεγαλουπόλεις, οι οποίες έγιναν διοικητικά, οικονομικά και πνευματικά κέντρα του Ελληνισμού, όπως:

• η Αλεξάνδρεια
•   η Αντιόχεια
•   η Πέργαμος

Ψηφιακή αναπαράσταση του φάρου της Αλεξάνδρειας

Συνέχεια →

Λεπτομέρεια από την σαρκοφάγο του Μ. Αλεξάνδρου

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Όλος ο ελληνιστικός κόσμος λειτούργησε με:

• ενιαίο οικονομικό σύστημα
• κοινό νομισματικό σύστημα
• κοινή δημοσιονομική πολιτική
• κοινό τρόπο συναλλαγών

Οι βασιλείς είναι οι κάτοχοι της όλης της γης και του μεγαλύτερου μέρους της παραγωγής.

Συνέχεια →

Χρυσό στεφάνι μυρτιάς, Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης

Η ελληνιστική εποχή αρχίζει από τον θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου (323 π.Χ.) και τελειώνει με την κατάκτηση της Αιγύπτου από τους Ρωμαίους και τον θάνατο της Κλεοπάτρας (30 π.Χ.). Ονομάζεται ελληνιστική από το ρήμα «ελληνίζω» που σημαίνει: συμπεριφέρομαι σαν Έλληνας.

Συνέχεια →

ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

Ο πρώτος βασιλιάς της Μακεδονίας μετά τον Μέγα Αλέξανδρο ήταν ο Κάσσανδρος, ο οποίος νυμφεύτηκε την ετεροθαλή αδερφή του μεγάλου στρατηλάτη, τη Θεσσαλονίκη, προς τιμήν της οποίας ίδρυσε το 315 π.Χ. την ομώνυμη πόλη στον Θερμαϊκό κόλπο. Για να μπορέσει όμως να ανέβει στον θρόνο διέταξε τον φόνο της Ρωξάνης και του νόμιμου διαδόχου, του μικρού Αλεξάνδρου Δ΄ καθώς και της Ολυμπιάδας.

Χρυσό διάδημα από την Σταυρούπολη της Θεσσαλονίκης

Το βασίλειο της Μακεδονίας συνέχιζε να αναπτύσσεται παρόλο που ο πληθυσμός του είχε μειωθεί, λόγω της μετανάστευσης προς την Ανατολή. Μεγάλη ώθηση στο εμπόριο έδωσε η Θεσσαλονίκη με το λιμάνι της.

Συνέχεια →

Χρυσό στεφάνι μυρτιάς, Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Ο Αλέξανδρος πέθανε το 323 π.Χ. και δεν άφησε νόμιμο και ικανό διάδοχο. Έτσι εκδηλώθηκαν αμέσως εξεγέρσεις στον ΕΛΛΑΔΙΚΟ ΧΩΡΟ και συγκρούσεις για τη διαδοχή στην ΑΝΑΤΟΛΗ. Σε αυτές, που ονομάστηκαν «συγκρούσεις των διαδόχων»  οι στρατηγοί του Μ. Αλεξάνδρου πολεμούσαν μεταξύ τους περίπου 20 χρόνια, μέχρι που η αυτοκρατορία χωρίστηκε το 301 π.Χ. οριστικά σε 4 επιμέρους βασίλεια.

ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΤΩΝ ΔΙΑΔΟΧΩΝ

Το 301 π.Χ. δόθηκε στην Ιψό της Φρυγίας η τελική μάχη μεταξύ των διαδόχων και έτσι δημιουργήθηκαν 4 βασίλεια:

• το βασίλειο της Αιγύπτου (Πτολεμαίος)
• το βασίλειο της Συρίας (Σέλευκος)
• το βασίλειο της Θράκης (Λυσίμαχος)
• το βασίλειο της Μακεδονίας (Κάσσανδρος)

Συνέχεια →

Μετά το τέλος των ελληνοπερσικών πολέμων η τέχνη βρίσκεται στο επίκεντρο της ανθρώπινης δραστηριότητας. Ανεγείρονται μεγαλοπρεπείς ναοί, και δημιουργούνται μοναδικής ομορφιάς αγάλματα. Κέντρα αυτής της δημιουργίας είναι:

• η Αθήνα
• η Ολυμπία
• οι Δελφοί

ΑΓΑΛΜΑΤΑ

Τις στατικές μορφές των μαρμάρινων αρχαϊκών κούρων αντικαθιστούν περίτεχνα αγάλματα από μάρμαρο ή ορείχαλκο. Τα αγάλματα παριστάνουν αθλητές, πολεμιστές ή ήρωες σε κίνηση, ακόμη και θεούς, άλλοτε ντυμένους, άλλοτε γυμνούς. Οι αρχαϊκές κόρες με τα λεπτά ενδύματα αντικαθίστανται από ηρωίδες με βαρύ πέπλο.

Στο εθνικό μουσείο της Μεγάλης Ελλάδας (Museo Nazionale di Magna Grecia) εκτίθενται δύο υπερμεγέθη χάλκινα αγάλματα απαράμιλλης ομορφιάς, «οι πολεμιστές του Ριάτσε», που βρέθηκαν στα ανοιχτά του Ρηγίου το 1972. Θεωρούνται εφάμιλλα του Ποσειδώνα ή του Διός του Αρτεμισίου και του Ηνίοχου των Δελφών. Είναι του 5ου π.Χ. αιώνα και εικάζεται ότι κατασκευάστηκαν πιθανόν στο εργαστήριο του Φειδία στην Αθήνα.

Οι πολεμιστές του Ριάτσε

Συνέχεια →