Στην κοινωνία του θεάματος όλα επιτρέπονται. Ακόμα και η ηχηρή σιωπή των τηλεοπτικών καναλιών, σ’ ένα γεγονός το οποίο βρίσκεται σε εξέλιξη περίπου δέκα ημέρες, συνεχώς αποκτά και πιο δραματικές διαστάσεις και αν μη τι άλλο αποτελεί είδηση. Στη στάση των καναλιών και των περίφημων δελτίων των «οκτώ» αναφερόμαστε και στην ένοχη σιωπή τους για τις εξεγέρσεις στις φυλακές. Για δεύτερη εβδομάδα συνεχίζονται οι κινητοποιήσεις των «κολασμένων» σχεδόν στο σύνολο των φυλακών και ήδη στην απεργία πείνας μετέχουν περισσότεροι από 4.800 κρατούμενοι.

Η ευρύτητα του γεγονότος είναι πρωτοφανής, όταν μάλιστα συμμετοχή στις κινητοποιήσεις έχουν δηλώσει οι 8.000 από τους συνολικά 12.000 κρατούμενους. Κι όμως, η σιωπή των καναλιών είναι ηχηρή με μερικές μικρές εξαιρέσεις. Η στάση τους αυτή δεν ερμηνεύεται μόνο με πολιτικά κριτήρια. Δεν συνδέεται δηλαδή μόνο με τα συστημικά χαρακτηριστικά μέσα στα οποία κινούνται τα δελτία ειδήσεων, τα οποία έχουν ένα δικό τους αξιακό σύστημα, το οποίο συνήθως κινείται παράλληλα με το αντίστοιχο πολιτικό σύστημα ή ακόμα και μ’ εκείνο των ιδιοκτητών τους. Εχει να κάνει -και μάλιστα σε μεγαλύτερο βαθμό- με τον εντυπωσιασμό ο οποίος, ακόμα και χωρίς ουσία, είναι ελκυστικός, άρα προσοδοφόρος. Αν οι εξεγερμένοι ακολουθούσαν μια διαφορετική μορφή αγώνα, αν δηλαδή έκαιγαν μερικά από τα άθλια στρώματα που βρίσκονται στα κελιά τους ή ανέβαιναν στις ταράτσες των κτηρίων, τότε θα υπήρχε θέμα. Για την ακρίβεια, θα υπήρχε τηλεοπτικό υλικό που θα συνιστούσε θέαμα, άρα και θέμα…Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ