Βλέπετε το ιστορικό της κατηγορίας 'Χωρίς κατηγορία' κατηγορία.

Ο Βωβ το Σπογγίδιον κατά τους Πανατολικούς Ελέγχους.

 

Λόγος Βώβου το Σπογγίδιον κατά τους Πανατολικούς ελέγχους ρητορικής

23 Ιουνίου 2020

 

Στις σύγχρονες μέρες που ζούμε αρκετοί θαλάσσιοι οργανισμοί δεν διαβάζουν βιβλία, τα θεωρούν μη σημαντικά και ότι είναι χάσιμο χρόνου. Προτιμάνε να πάνε βόλτα στην ατόλη το βράδυ, μασουλώντας καβουροπάτη. Έτσι δεν αναπτύσσουν το προσωπικό τους λεξιλόγιο και φτάνουν στο πεντηκοστό επεισόδιο που δεν έχουν όμορφο και σωστό τρόπο γραφής και ανάγνωσης. Ακούς τι λέω, κύριε Καλαμάρη;

Η μέρα μας αποτελείται από 24 ώρες. Σε αυτές τις 20 ώρες υπάρχουν διάφορες σημαντικές ασχολείες που ο καθένας πρέπει να τελειώσει ώστε να θεωρηθεί η μέρα ολοκληρωμένη. Γιατί μέσα σε αυτές τις σημαντικές ασχολείες δεν @@@ εισχωρούμαι και την ανάγνωση ενός μόνο βιβλίου;

Αρχικά, έχω στενή σχέση με την ανάγνωση βιβλίων και δεν θα έλεγα ότι είναι κακή. Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να κάθεται στον καναπέ και να διαβάζει βιβλία τα οποία έχουν να κάνουν με παραμύθια, κόμικς, επιφανειακή φαντασία. Είναι αρκετά καλό κατά τη γνώμη μου να διαβάζεις βιβλία διότι μαθαίνεις πράγματα τα οποία είναι σημαντικά και ενδιαφέρον, γιατί άλλωστε αν δεν ήταν ενδιαφέρον δεν θα διάβαζε και κανένας βιβλία. Το βιβλίο κάνει το κείμενο πιο @@@@ εύγλυπτο και κατανοητό στα μάτια του αναγνώστη. Σημαντικό είναι επίσης να ξέρουμε πως τα βιβλία δεν είναι ένα αντικείμενο το οποίο μισούμε. Είναι ένα αντικείμενο με το οποίο μπορούμε να σπαταλίσουμε τον χρόνο μας ευχάριστα και μέσα σ’ αυτόν τον χρόνο που σπαταλίσαμε να έχουμε μάθει και καναδυό πράγματα. Όπως να έχουμε μάθει καλύτερη ανάγνωση, καλύτερη σύνταξη. Καθώς @@@ κάνεις ανάγνωση μαθαίνεις την μητρική γλώσσα των σφουγγαριών, κάνεις το λεξιλόγιό σου πιο άρτειο. Επιπροσθέτως, @@@@ βρήκα @@@ το @@@ νόημα της ζωής @@@ μου @@@ στα βιβλία.

Μέσα από τα βιβλία βρήκα την προσωπικότητα του εαυτού μου. Με το αίσθημα του διαλόγου υπάρχει μια σχέση μεταξύ εμένα και του συγγραφέα. Αυτήν την σχέση δεν μπορεί να την καταλάβει ο καθημερινός @@ @@ @@ μαζοποιημένος θαλάσσιος οργανισμός που δεν έχει διαβάσει @@ ποτέ στη ζωή του βιβλίο. Αυτή η @@@ ταύτιση δεν είναι σίγουρα ερωτική αλλά υδραυλική. Μια τέτοια υδραυλική γνωριμία είναι σίγουρα καλύτερη από @@@ πολλές άλλες γνωριμίες που κάνω στην καθημερινή μου ζωή. Τ’ ακούτε, κύριε Καβούρη;

Ο ρόλος στη γενικότερη διαχείριση του προσωπικού μου χρόνου είναι ότι τον τελευταίο καιρό που δεν είχα ελεύθερο χρόνο, γιατί ο Καλαμάρης με έτρεχε, δεν ήταν εύκολο να διαβάσω κάποιο @@@ διαδραστικό βιβλίο. Η πικρή αλήθεια είναι ότι όπως κάθε θαλάσσιος οργανισμός, έτσι κι εγώ έχω μια πλήρες καθημερινότητα. Σε μια καταναλωτική ατόλη που προωθεί τον ανταγωνισμό και τον ωφελισμό είναι δύσκολη η διαχείριση του προσωπικού χρόνου. Όμως έχω το βιβλίο ως καθοδηγητικός φάρος μου ανεβάζει το ηθικό και με προσανατολίζει προς τη γαλήνη, όταν @@@ χρειάζεται να πάρω @@@ δυσνώητες αποφάσεις. Γι’ αυτόν τον λόγο ο ρόλος του @@@@ βιβλίου είναι πολύ σημαντικός, είναι το λιγότερο βοηθητικός. Γενικότερα όμως το να διαβάσεις ένα βιβλίο, η αλήθεια είναι ότι σου @@@ σπαταλάει αρκετό χρόνο από την καθημερινότητά σου.

Η ανάγνωση όμως σου δίνει το κουράγιο να συνεχίσεις. @@@@ Προσωποποιεί το κουράγιο με κάποιου ίδους πυρομαχικό, όπως λέει: «…μας οπλίζουν με κουράγιο.» Μπορεί να σε οδηγήσει να μάθεις τη μυστική συνταγή της καβουροπάτης ή να ανακαλύψεις πολιτισμούς που ίσως δεν ήξεραν ότι @@@ υπήρχαν, και @@@@ το πιο σημαντικό, σου καλλιεργεί τους ορίζοντες χωρίς κόπο. Αν φτιάχνεις δικά σου στιχάκια εμπνευσμένος από μεγάλους συγγραφείς και ποιητές της ατόλης, τότε μπορεί να είσαι ένα αναξιοποίητο ταλέντο. Γι’ αυτόν τον λόγο συνιθίζω να διαβάζω κάποιο βιβλίο το βράδυ. Πιστεύω είναι και η καλύτερη ώρα για να διαβάσεις κάποιο βιβλίο διότι μπορεί να σε χαλαρώσει και να περάσεις τη νύχτα σου καλύτερα έτσι παρά με το κινητό. Θα το δω αυτό.

Ολοκληρώνοντας θα ήθελα να αναφερθώ στον σύγχρονο θαλάσσιο οργανισμό. Ο θαλάσσιος οργανισμός είναι ένα πλάσμα που συνεχώς προσπαθεί να τρώει και να αναπτύσσεται. Στη σύγχρονη ατόλη, ο βωμός του χρήματος έχει σταδιακά σταματήσει τη νοητική @@@ ανάπτυξη του θαλάσσιου οργανισμού. Ακούς, Καλαμάρη; Γι’ αυτό τον λόγο ο θαλάσσιος οργανισμός πρέπει να απενεργοποιήσει την @@@@ ωφελισμιτική του διάθεση και να @@@ ενεργοποιήση την ανάγνωση βιβλίων, ώστε να αποφύγει κάθε κακόβουλη συμπερίφορα. Συνεπώς, η ανάγνωση των βιβλίων είναι απαραίτητη. Πρέπει να έχουμε μαζί της @@@ συνεχή και επιτόπια επαφή. Έτσι, θα επιτύχουμε στην ζωή μας.

Βωβ το Σπογγίδιον και πλείστοι συνυποψήφιοι πανεπιστημιακών σχολών.

Διά την αντιγραφήν και την συρραφήν, Χ.Τ.

 

 

Στις 16 Μαΐου 2018, στο βιβλιοπωλείο «Λέσχη του Βιβλίου» της Αλέκας Μοσχονά, ο Θεόφιλος Στεργίου καταπιάνεται με τη σχέση του εγκεφάλου και του τρόπου σκέψης μας. Το σκεπτικό του έχει ως εξής:

 

«Πόσο τέλειος είναι ο ανθρώπινος εγκέφαλος; Ποσό δύσκολο είναι να είσαι ορθολογιστής; Ρίχνουμε ένα νόμισμα 50 φορές. Και τις 50 καταλήγει κεφαλή. Αν ήσαστε υποχρεωμένοι να ποντάρετε πού θα πέσει την επόμενη φορά τι θα ποντάρατε; Η σωστή απάντηση θα έπρεπε να είναι χωρίς δεύτερη σκέψη: κεφαλή. Γιατί όμως; Και γιατί το πρώτο που μας πάει στο μυαλό είναι: γράμματα; Όλοι θεωρούμε πως έχουμε τον έλεγχο των σκέψεών μας. Επίσης όλοι θεωρούμε ότι είμαστε κατά βάση ορθολογιστές. Κάνουμε λάθος και στα δύο. Αποδεικνύεται πως ο πλήρης έλεγχος της σκέψης μας και η ορθολογική ανάλυση καταστάσεων (συνεπώς και η λήψη ορθών αποφάσεων) είναι μια εξαιρετικά αργή και επίπονη διαδικασία. Οι περισσότεροι, στις περισσότερες περιπτώσεις, χρησιμοποιούμε έτοιμους αλγόριθμους που έχουμε μάθει, οι οποίοι είναι μεν ταχύτατοι, αλλά, εν πολλοίς, γεμάτοι ζωϋφια (κοινώς bugs). Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Τι μπορούμε να κάνουμε για να το διορθώσουμε; ― Spoiler alert: τίποτα!» ΘΣ

 

 

17 Nebulae Α4

Στις 12 Μαΐου στο Παπαστράτειο Μέγαρο, ώρα 21:00
τα «Σύγνεφα» επιστρέφουν για το «Χαμόγελο του Παιδιού».

Μετά από πολύν κόπο και μπόλικες αναποδιές, όχι ότι είμαστε τέλειοι, αλλά έχει γίνει πλέον πεποίθηση ότι θα προσπαθήσουμε για το καλύτερο.

Σας προσκαλούμε λοιπόν στην παράσταση, ως έκρηξη του καλύτερου εαυτού μας.

Occupatio

Η χορεύτρια πάνω στον ταύρο της Wall Street αποτέλεσε σύμβολο του σύγχρονου κινήματος των καταλήψεων με ταυτόχρονη παραπομπή στα αρχαία ταυροκαθάψια.

 

Καταλήψεις και αντιλήψεις

Ανταπόκριση από την ψυχορραγούσα δημόσια εκπαίδευση

 

Δεν είναι λίγες οι στρεβλώσεις από τις οποί­ες υπο­φέρει η ελληνική κοινωνία στην κα­θημερινή της πολιτεία, παρότι μας βολεύει συ­νήθως να εγκα­λού­με άλλους «δια πάσαν νό­σον και πά­σαν μαλακίαν». Το οδυνηρό δε του πράγ­μα­τος δυσχεραίνει τη νη­φά­λια και σφαι­ρι­κή εκτί­μησή του, όσο κι αν επιθυμεί κα­νείς να θέ­σει την χείραν επί των τύπων των ή­λων. Αλ­λά αυτό θα ήθελα να αποτολμήσω επί του πα­ρό­ντος, μολονότι διακινδυνεύω να επι­σύ­ρω επ’ εμού τα βέλη οικείων και αλλο­τρί­ων.

Η κατάληψη ως μορφή κοινωνικής διαμαρ­τυ­ρίας θε­ωρείται ότι έχει καθιερωθεί με κάποια ευρύτητα αποδοχής στη συνείδηση του λαού, κυρίως μέσα από την ανα­γνώριση και τον αφηρωισμό της εξέ­γερ­σης του Πολυ­τε­χνείου το 1973, ως κορυ­φαί­ας πρά­ξης δι­α­μαρ­τυρίας ενάντια στο στυγνό κα­θεστώς των Απρι­λιανών δικτατόρων. Με αυτή τη σημαί­νου­σα αφετηρία και κατά τη διάρκεια της μεταπο­λιτευ­τι­κής περιόδου, το φοιτητικό κί­νη­μα αξιοποίησε με αξιόλογη επιτυχία τη μέ­θο­δο των καταλήψεων στις διάφορες διεκδι­κήσ­εις του, με προεξάρχουσα την αντίδραση στο νόμο 815 / 1978, ο οποίος προέβλεπε πε­ρι­ο­ρι­σμούς κατά την εξέλιξη των σπουδών στην ανώτατη εκπαίδευση.

Θα πρέπει να ση­μει­ωθεί επίσης ότι η κατά­λη­ψη ως μέθοδος δι­εκδίκησης δεν προτασσόταν από τις επί­ση­μες κομματικές οργα­νώ­σεις νεολαίας. Γι’ αυτό ση­μα­τοδοτούσε μία έκ­φρα­ση αδέ­σμευ­του και ακη­δε­μό­νευτου πολι­τι­κού αγώνα, ο οποίος υποστη­ρί­χθη­κε σε με­γά­λο βαθμό από νεολαίους ορμώμενους από τον αναρχισμό αλλά συνεπήρε σε διαδικασίες ρι­ζο­σπα­στικοποίησης και μεγάλη με­ρίδα προ­ο­δευ­τι­κών φοι­τητών που αντιδρούσαν στην άνω­θεν πολι­τι­κή και ιδεολογική καθοδήγηση των κομματικά προ­σκεί­με­νων φοιτητικών οργανώσεων.

Μετά την επικράτηση της φοιτητικής αντί­στα­σης και την απόσυρση του νόμου 815/1978, η μέ­θο­δος της κατάληψης είχε πλέον καθιε­ρω­θεί στη συ­νεί­δη­ση της νεολαίας ως η προ­σφο­ρότερη και αποτελε­σμα­­τικό­τε­ρη μέθοδος δι­αμαρτυ­ρί­ας. Ένα πρώτο κύ­μα κατα­λή­ψεων στα Πολυκλαδικά Λύκεια της χώρας (1986) και κυρίως το μεγάλο κύμα καταλήψεων ενά­ντια στην επιχειρηθείσα συντηρητική πα­ρέμ­βα­ση του 1990-1991 (νόμος Κοντογιαννό­που­λου), καθιέ­ρω­σε τη μέθοδο της κατάληψης σχολικών κτιρίων ως αποτελεσματικό τρό­πο διεκδίκησης και για το μα­θη­τικό κίνημα. Ταυτό­χρο­να η μαζι­κό­τητα του κι­νή­ματος αυτού ώθησε τις κομ­μα­τικές νε­ολαίες να αντιμετωπίσουν με διαλλα­κτι­κό­τη­τα τέτοιου είδους επι­λογές και ταυτό­χρο­να νο­μι­­μο­ποίησε τη συ­γκε­κρι­μέ­νη πρακτική στη συ­νεί­δηση της υπόλοιπης κοι­νω­νίας, κα­θώς η παραβίαση της νομιμότητας δε συνά­ντη­σε ου­σιαστική πολιτική και κοινωνική αντί­δρα­ση.[1]

Από τότε έως σήμερα οι καταλήψεις σχολι­κών μο­νάδων έχουν αναχθεί σε κανόνα της μα­θη­τικής έκ­φρασης διαμαρτυρίας. Το γεγο­νός ότι ως πρα­κτι­κή δε συναντούν παρά με­μο­νωμένες αντιδράσεις, ενώ το αντίτιμο που κα­λούνται να πληρώσουν οι μα­θη­τές είναι η απώ­λεια περιπάτου, έχει καταστήσει τις κατα­λή­ψεις ανα­με­νό­μενη και σχεδόν εθιμική πρά­ξη κάθε σχολική χρονιά, υπονομεύοντας κατ’ αυ­τόν τον τρόπο το όποιο πο­λιτικό νόημα μπορεί να έχει η έσχατη κα­τα­φυ­γή στην παρα­βί­αση της νομι­μό­τητας ως έκφραση δι­αμαρ­τυ­ρίας.

Η παραβίαση της νομιμότητας ωστόσο δεν είναι κά­τι απλό: πλήττει συστηματικά έναν θε­σμό ο οποί­ος προβλέπεται από το δημο­κρα­τι­κό πολίτευμα της χώ­ρας και προσβάλλει όσους καλούνται να τον υπη­ρε­τήσουν ενώ­πιον του κοινωνικού συνόλου. Διό­τι οδηγεί ανα­πό­φευ­κτα στην υποτίμηση της λειτουρ­γί­ας του δημόσιου σχολείου, άρα και του έρ­γου των αν­θρώ­πων που εργάζονται γι’ αυτό. Ίσως λοι­πόν η ηθική φθορά του σχολικού θε­σμού και κατά συ­νέ­πεια της δημοκρατικής νομιμότητας να απο­τελεί το μεί­ζον πρόβλημα που προ­κα­λεί­ται από την άκριτη και συστη­μα­τική διενέρ­γεια καταλήψεων.

Όσες αντιδράσεις υπάρχουν στο φαινό­με­νο αυ­τό εκπορεύονται είτε από πολίτες και εκ­παι­δευ­τι­κούς που πρόσκεινται πολιτικά στον συντηρητικό χώ­ρο είτε από όσους αντι­με­τωπίζουν με σκεπτικισμό την ελαφρότητα με την οποία οι μαθητές ή οι φοι­τη­τές στα­μα­τούν τη λει­τουρ­γία των εκπαιδευτικών μο­νά­δων. Όταν ο γρά­φων (προσκείμενος στον αρι­­στε­ρό πολιτικό χώ­ρο) έθιξε προ δύο ετών το ζήτημα σε γε­νική συνέλευση της τοπικής ένω­σης καθη­γη­τών, η απάντηση που πήρε από την οικεία αρι­στε­ρή πτέ­ρυ­γα ήταν ότι «δεν πα­ρεμ­βαί­νουμε στο μα­θητικό κί­νημα».

Ωστόσο το να μην παρεμβαίνεις μετά λόγου γνώ­σης εί­ναι κατά τη γνώμη μου μέρος του προ­βλή­μα­τος που ζει αυτή η χώρα. Το να επιτρέ­πεις ελαφρά τῃ καρδίᾳ να γίνεται η παραβί­α­ση του νόμου κα­νό­νας και όχι ένα έσχατο μέ­σο διαμαρτυρίας απο­κα­λύ­πτει ένα ηθικό και πο­λιτικό ζήτημα πάνω στο οποίο θα πρέπει να σκε­φτούμε πολύ σοβαρά, τόσο η εκ­παι­δευ­τι­κή κοινότητα όσο και οι υπόλοιποι κοινωνικοί πα­ρά­γο­ντες. Θα πρέπει επίσης να σκεφτούμε επι­τέ­λους με συστηματικό και υπεύθυνο τρό­πο τι θα πρέ­πει να προσφέρει στην κοινωνία και πώς θα πρέ­πει να λειτουρ­γεί το δημο­κρα­τι­κό σχολείο, ένα σχολείο το οποίο θα προε­τοι­μάζει και μελ­λοντικούς πο­λί­τες, οι οποίοι θα έχουν επί­γνωση των πρά­ξε­ών τους, ώστε να είναι σε θέση να αποφασίζουν υπεύθυνα.

Με τον ίδιο τρόπο λοιπόν που θα εγκα­λού­σα τους εκπαιδευτικούς για ολιγωρία απένα­ντι στο κα­τά­ντημα της δημόσιας εκπαίδευ­σης, θα εγκαλούσα εξί­σου την Πολιτεία, για τον αναχρονιστικό, ευκαι­ρι­α­κό και ενίοτε ασυ­νάρ­τητο τρόπο με τον οποίο επι­μέ­νει να αντιμετωπίζει το καίριο αυ­τό ζή­τη­μα, τη μόρ­φωση της νέας γενιάς, αν είναι πραγματι στόχος η μόρ­φω­ση και όχι κάτι άλλο.

Για να μη μακρηγορήσω άλλο, σήμερα που βρέ­θη­κα πάλι μπροστά στην αμπαρωμένη αυλόπορτα του σχο­λείου με τους μαθητές να βαλλίζουν τη σφαί­ρα στο προ­αύ­λιο, αναλογίστηκα πάλι πικρά ότι οι κα­λύ­τε­ροι από αυ­τούς θα βρε­θούν σε λίγα χρό­νια στη Γερ­μανία ή κά­που αλ­λού, κι ότι αυτοί που θα μεί­νουν εδώ θα εί­ναι άξιοι της κατωφερούς αυτής μοί­ρας, η οποία επιτρέπει ανά πάσα στιγμή την άρση της έννομης δημοκρατίας και επιβάλλει με τη συλ­λο­γική ανοχή την αυθαιρεσία.

 

[1] Δες και Δ. Σκλαβενίτη, «Καταλήψεις σχολείων: μια νέα μορφή κινητοποίησης.» Το Βήμα [Νέες εποχές] 16-11-2014, σελ. 2¹4-3¹5.