Περιηγήστε τώρα στο μηνιαία Άρθρα σχετικά με Μάιος 2013.

Σχόλιο μετά από δημοσιεύματα του «Βήματος» κατά της προκηρυχθείσας απεργίας των εκπαιδευτικών κατά τον Μάιο του 2013.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του «Βήματος» (24-05-2013) και στον «Μαχητή» (29-05-2013).

 

 

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, σε ρόλο εκπαιδευτικού…

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, σε ρόλο εκπαιδευτικού…

 

Υπέρ ανωνύμου του εκπαιδευτικού

 και κατά κηνσόρων της δημοσιολογίας

 

Το παρόν κείμενο συνιστά απόβρασμα ψυ­χής, αν επιτρέπεται η έκφραση. Τουτέστιν, γρά­φε­ται εν είδει α­ντι­λό­γου, με­τά τα όσα διαδραματίστηκαν και λέ­χθη­καν γύρω από την α­πο-­κη­ρυγμένη πλέον απεργία των εκ­παι­δευ­τι­κών. Επιδιώκει ευθέως να προ­βλη­ματίσει τους εχέφρο­νες πολίτες. Τους υπό­λοι­πους ας τους ξε­χά­σουμε, που λέει κι ο Αι­σχύ­λος.

Όσοι ανήκου­με στον εκπαιδευτικό κλάδο και συμ­μετείχαμε ε­νεργά στα τεκταινόμενα, αισθανθήκαμε έντο­να την α­πα­ξιωτική μετα­χεί­­ρι­ση, ακόμη και τη σπίλωση που επεφύ­λα­ξαν τα δημο­φι­λέστερα μέσα ενημέρωσης ― και όχι μόνο ― α­πέ­ναντι στην απόφαση απερ­γι­α­κής κινητο­ποί­η­σης του κλάδου εν μέσω Πα­νελλαδικών Εξε­τά­σε­ων. Μεταχείριση η ο­ποί­α ξέφυγε από τους κανόνες της αντι­κει­με­νι­κής ενημέρωσης και μετήλ­θε όρους πολι­τι­κής προπα­γάν­δας, όπως συχνά συμ­βαί­νει στην ωραία μας πα­τρίδα. Οι βασικοί άξονες του κατηγορητηρίου ήταν ότι «οι εκπαι­δευ­τι­κοί αρνούνται να δουλέψουν δύο ώρες πα­ρα­πάνω» και ότι «εκβιάζουν με όμηρους τους μα­θητές».

Από τα πολλά δείγματα δημόσιας καταλα­λιάς στέκομαι στο πρόσφατο άρθρο του Στ. Ψυ­χά­ρη στο Βήμα (19-05-2013), που ουσια­στι­κά αποτελεί μνημό­συ­νο του προ πενή­ντα ε­τών δασκάλου του, στη με­τα­κα­τοχική Αθήνα, ο οποίος «δεν είχε καιρό για απερ­γίες», διότι από τα χαράματα ετοίμαζε το πρω­ινό των μα­θη­τών του. Ο κ. Ψυχάρης ει­κά­ζει ότι αν κάτι τέ­τοιο απαιτούνταν από τους εκ­παι­δευ­τικούς σή­μερα θα γινόταν το πρόσελ­θε και ιδέ, αμφι­σβη­τώντας έτσι ευθέως τον πα­τρι­ωτισμό τους. Στο οπισθόφυλλο πάλι της ίδιας έκδο­σης του Βήμα­τος, ο κ. Ι. Πρε­τε­ντέ­ρης θεωρεί ότι με τη ματαί­ω­ση της α­περ­γίας των εκπαι­δευ­τικών «ηττήθηκε το χθες», όπου επαγ­γελ­μα­τικές ομάδες προέ­βαλ­λαν ιδιοτελείς διεκδικήσεις κινούμενες από στενά συ­ντε­χνι­α­κά συμ­­φέ­ροντα.

Τα πράγματα φαίνεται να συσκοτίζονται. Ο πρώ­τος ανα­πο­λεί και τιμά το εκπαιδευτικό πα­ρελ­θόν ― που δεν είχε και απεργίες ―, ενώ ο δεύ­τερος λοιδορεί το απεργιακό παρελθόν ― με­ταξύ των άλλων, υ­πο­θέ­τω, και το παρελθόν των εκπαιδευτικών, με τις μεγάλες απεργίες του 1998 και του 1987, τότε, που ο φερώνυ­μος ΓΑΠ είχε κατέλθει πλησίον των ιθαγε­νών, κο­μί­ζων «προίκαν δια την παιδεί­αν», όπως διατεί­νο­νταν τα άλλοτε σοσιαλίζοντα μέ­σα ενη­μέ­ρωσης του κ. Ψυχά­ρη.

Για να περιπλέξω ακόμη περισσότερο τη χρο­­νική προοπτική του αναγνώστη, θα ανα­φέ­ρω ότι σήμερα, 21η του Μάη, εθαύμασα στο τη­λε­ο­πτι­κό δελτίο, συνταγής «ΜΕΓΚΑ», τις λεγόμενες «τά­ξεις του μέλλοντος», τις ο­ποί­ες εγκαι­νί­ασε ο αδελ­φός του Πρωθυ­πουρ­γού στο Αμε­ρικανικό Κολλέγιο Αθηνών. Δια­θέ­τουν, λέ­ει, πολυ­χρη­στι­κούς πίνακες και πλή­θος άλλα ηλεκτρονικά μα­ραφέτια και εγκα­τα­στά­σεις, με τη βοήθεια των οποίων, υ­πο­θέτω, θα εκ­παιδευτεί η μελλο­ντι­κή ηγεσία της χώρας…, για να έρθει μετά από κά­μποσα χρό­νια να μου πε­ρικόψει, με περι­σπού­δα­στο ύφος, την ό­ποια συνταξούλα θα δεήσει η πα­τρί­δα να μου χο­ρηγήσει.

Πόσο μηδαμινός αισθάνεται κανείς ανά­με­σα στο φτωχικό ― πλην τιμημένο ― παρελ­θόν, το άθλιο παρόν και το τεχνολογικά υ­πέρ­τε­ρο μέλ­λον… Οπωσδήποτε, δε χορηγήσαμε πρωινό στα παι­διά και δε βοηθήσαμε με τα χέ­ρια μας να χτι­στούν σχολικές αίθουσες στα χω­ριά της δύ­σμοι­ρης ελληνικής επαρχίας, όπως γινόταν σε άλλες εποχές ― λόγου χά­ρη, στην εποχή των μα­ρα­θωνομάχων της με­τα­πολεμικής Αθήνας, τα ήθη (και τις συν­θή­κες;) της οποίας αναπολεί ο κ. Ψυχάρης.

Προσωπικά βέβαια ως εκπαιδευτικός αι­σθά­νομαι ε­κεί­νον τον φθόνο του κεραμέα, δι­ό­τι συμμε­ρί­ζο­μαι το ρηθέν ότι η μεγαλύτερη ηθική ανταμοιβή του δασκάλου είναι να τον μνη­μο­νεύ­ουν με ζέση οι μαθητές του, όπως πράτ­τει ο κ. Ψυ­χάρης. Υπάρχει όμως και μια υπέρ­τε­ρη ικανοποίηση για έναν δάσκαλο, ίσως πε­ρισ­σότερο με­στή και πιο βαθιά, μυ­στι­κό του επαγ­γέλματος: να πράττουν οι μαθη­τές του όπως πράττει εκείνος, κι ακόμη κα­λύ­τε­ρα. Δεν ξέρω αν ο κ. Ψυχάρης θα ήταν πρό­θυ­μος να ετοιμάζει ο ίδιος το πρωινό των συ­ντα­κτών του, για να χρησιμοποιήσω μιαν ίσως αφελή ανα­λογία, ή αν τους προσφέρει, έστω, πρω­ινό στη δουλειά. Γνωρίζω όμως ότι, πάρα πο­λύ δια­κρι­τικά, αρκετοί Σύλλογοι Διδα­σκό­ντων στην περιοχή Αιτωλοακαρνανίας συ­νει­σφέ­ρουν οικονομικά, για να συμπαρασταθούν σε άπορες οικογένειες. Γνωρίζω του­λάχιστον ότι Λύκειο της περιοχής κατόρ­θω­σε να συ­γκε­ντρώσει περίπου δύο τό­νους λάδι το­πικής πα­ρα­γω­γής, το οποί­ο δι­έ­θεσε σε ιδρύ­ματα προ­στα­σίας της παιδικής ηλικίας. Γνω­ρίζω, επίσης, ότι η Β΄ ΕΛΜΕ Αιτ/νίας διορ­γ­ά­νωσε και φέτος στο Αγρίνιο πρό­γραμμα ενισχυ­τι­κών μαθημάτων με εθε­λο­ντική συμμετοχή κα­θηγητών. Για να μην ανα­φέρω τους εκπαι­δευ­τικούς οι οποίοι συμ­μετέχουν σε αντίστοι­χο πρόγραμμα υπό την αιγίδα της ανεπίσημης Εκκλησίας. Και ας με συγ­χωρέσετε διότι οι πε­ριορισμένες γνώσεις μου δεν επαρκούν για να αναδείξουν την ευρύτερη κοινωνική προ­σφο­ρά των εκπαιδευ­τι­κών ανά την επικρά­τεια.

Όσο για την εκπαιδευτική προσφορά, αν χρει­ά­ζεται επαλήθευση, ας στρα­φεί ο καθέ­νας και ας εξετάσει μόνο τα κάθε είδους προ­γράμ­μα­τα που εκτελούνται εθελοντικά με ευ­θύ­νη των εκπαιδευτικών στα σχολεία. Ας κοι­τά­ξει τη συμ­μετοχή των σχολείων στο Μαθη­τι­κό Θεα­τρι­κό Φεστιβάλ που διοργανώνεται τα τελευ­ταί­α χρόνια στον Δήμο Αγρινίου ― μια πολύ πε­ρι­ορισμένη πολιτιστικά περιοχή ― και ας λάβει, αν μη τι άλλο, υπό­ψη του ότι πέ­ρυ­σι όλοι οι εκ­παι­δευτικοί αγωνιστήκαμε χω­ρίς βιβλία και φέ­ρα­με εις πέρας τη χρονιά χω­ρίς να δημι­ουρ­γη­θεί  πρόβλημα στις περιβόητες Πανελ­λα­δικές Ε­ξετάσεις, για τις οποί­ες τόσο κό­πτε­ται η ελληνική κοι­νωνία και «στις οποίες κρί­νε­ται το μέλλον των παι­διών», όπως λέει η δημοσιογραφική προ­πα­γάν­δα. Το επιπλέον δί­ω­ρο πιστεύετε ότι μας πεί­ραξε;

Η ελληνική κοινωνία δεν πρέπει να έχει αμ­φιβολία ότι η πλει­ο­νό­τητα των εκπαιδευ­τι­κών πράττει στο ακέραιο το ηθικό και εκπαι­δευ­τικό καθήκον της, όχι τόσο απέναντι στην κα­θεστωτική πατρίδα του κ. Ψυχάρη και του κ. Πρε­τεντέρη, του κ. ΓΑΠ και του κ. Σαμαρά, αλ­λά απέναντι στην πατρίδα που βλέπουμε και αντι­μετωπίζουμε ζωντανή καθημερινά μπρο­στά μας: τα παιδιά των Ελλήνων πολιτών και των αν­θρώπων που εργάζονται τίμια σ’ αυ­τόν τον τό­πο. Και μπορώ συ­γκρατημένα να ισχυ­ριστώ ότι τα παιδιά αυτά έχουν να παίρ­νουν πα­ρα­δείγ­ματα προσφοράς τέτοια που δύ­σκολα μπο­ρεί να εντοπίσει κανείς σε άλλον κλά­δο του επά­ρατου δημόσιου τομέα.

Εμείς λοιπόν, οι ανάξιοι εκπαιδευτικοί, θε­ω­ρή­σαμε ότι, μαζί μ’ εμάς, πλήττεται και η πα­τρί­δα αυτή με τα τελευταία μνημονιακά μέ­τρα. Διό­τι, απλούστατα, η αύξηση του ωρα­ρίου δεν εξυ­πηρετεί κανέναν καθαυτό εκπαι­δευ­τικό στό­χο, πέρα από την εξοικονόμηση χρη­μάτων για την ικανοποίηση άλλων ανα­γκών, στο πλαί­σιο βέβαια της δημοσιο­νο­μι­κής προσαρμογής στην οποία εμείς συμμε­τεί­χα­με ως μισθωτοί εξαρχής με δυσβά­στα­κτο κό­στος.

Τώρα πλέον που, νομοτελειακά, περισσό­τε­ροι συνάδελφοι θα αντιμετωπίσουν βιο­πο­ρι­στι­κό πρόβλημα, τοποθετούμενοι σε όλο και μα­κρι­νότερα σχολεία, ας ρωτήσει ο κ. Ψυ­χά­ρης τους εκπαιδευτικούς από τα Γιάννενα και την Αχαΐα που ήδη οι περισσότεροι με­τα­κι­νούνται καθη­με­ρι­νά και αχά­ραγα προς άλ­λους νομούς, αν είναι διατε­θει­μένοι να ετοι­μά­ζουν και το πρω­ι­νό των μα­θη­τών τους. Δια­φο­ρετικά, ας ρωτήσει τους αναπληρωτές εκ­παι­δευτικούς που θα βρε­θούν χω­ρίς δουλειά, αν είναι πρόθυμοι να του κά­νουν το χα­τίρι.

Ας αναρωτηθούν επιτέλους και οι γονείς και οι μα­θη­τές μας ποιος ο σκοπός των Πα­νελ­λαδικών Εξε­τάσεων, αν προωθούνται μέ­τρα που υποδαυλίζουν την ανεργία και καταρ­ρα­κώνουν το βι­ο­τικό επίπεδο, μαζί και την αξι­ο­πρέπεια ση­μα­ντι­κού μέρους των πανε­πι­στη­μιακών πτυχιούχων αυτής της χώρας. Ή μή­πως ο κ. Πρε­τε­ντέ­ρης αμείβεται με τα 600-800 ευρώ που λαμ­βά­νουν οι νεότεροι εκπαι­δευ­τικοί, για να μας αρ­νεί­ται και το δικαίωμα της απερ­γί­ας; Κατά τα άλλα, νοιάζεται κανείς για την ου­σιαστική αναβάθμιση του ελληνι­κού εκ­παι­δευ­τικού συστήματος;

Δε βλέπετε ότι τώρα που ο περίφημος «Ε­θνι­κός Διά­λογος για την Παι­δεία» φαίνεται να πή­γε στράφι (μαζί με τα υπο­λο­γιστάκια του κου Σπηλιωτόπουλου), τώρα που οι «δι­αδρα­στι­κοί πίνακες» της κας Διαμαντο­πού­λου α­πο­τελούν ξεχασμένη υποσημείωση στα αρ­χεί­α του ου­το­πι­κού σο­σι­α­λι­σμού, εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στην «αξιο­λό­γη­ση» των καθη­γη­τών για να μπουν τα πράγ­μα­τα σε τάξη. Δη­λα­δή, να με­τρή­σου­με πόσες βι­ντεοπρο­βολές ετοιμάζουν το μήνα, πόσα προ­γράμ­μα­τα επε­ξερ­γάζονται το χρόνο και, γε­νικότερα, πό­σο δρα­στη­ρι­ο­ποι­ούνται εκτός μαθήματος. Είναι και αυτό μια κάποια λύσις, όπως θα έλεγε ο ποι­η­τής, διότι η καθαυτό εκπαιδευτική προ­σφο­ρά δεν είναι μετρήσιμο μέγεθος.

Παρεμπιπτόντως, δε γνωρίζω αν οι κκ. Πρε­τε­ντέρης και Ψυχάρης, ΓΑΠ και Σαμαράς, Δια­μα­ντοπούλου και λοιποί, έχουν την ευ­τυ­χία να εί­ναι γονείς, υποψιάζομαι όμως ότι τα τέκνα τους δε θα τα εμπιστεύονται στην ευ­θύ­νη του κά­θε τυχαίου δημόσιου λειτουργού αλλά θα τα κα­τευθύνουν προς τις «τάξεις του μέλ­λοντος», εκεί που η παρεχόμενη εκπαί­δευ­ση στοχεύει σε επίπεδο αντάξιο της ψηφι­α­κής εποχής και της δικής τους εικονικής πραγ­ματικότητας ― η οποία εντέλει δε θα έχει ανά­γκη κανέναν δάσκαλο για να διδάξει τα δέ­οντα. Οπότε τέρμα και τα πρωινά στα παι­διά και οι οχληρές απερ­γί­ες.

Υμείς δε, θα πρέπει να έχετε πάρει χα­μπά­ρι ότι οι απο­φά­σεις που αυτοί λαμβάνουν από και­ρό, έχουν ως αποτέλεσμα να ρίχνουν πολ­λές απελπισμένες οικογένειες στις αγκά­λες του «Καιάδα», όπως ημείς διαπιστώνουμε κα­θη­μερινά στα σχολεία, δίνοντας μια δική μας, απέλπιδα μάχη.

Χάρης Ταμπάκης

Φιλόλογος, DEA Πανεπιστημίου Παρισίων Δ΄ (Σορβόννη),
Υποψήφιος Διδάκτωρ Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Ιωαννίνων,
όλα με έξοδα της Πολιτείας.

 

Υ.Γ. Τώρα με την υποχρεωτική αργία, κ. Ψυ­χά­ρη μου, ούτε κουραμπιέ δεν μπορώ να δώ­σω σε μα­θητή. Αν πάθει πονόκοιλο και με μη­νύ­σει ο πατέρας του, πάω χαμένος. Άσε που έχω απο­φα­σίσει να μην ξαναπατήσω πια σε σχολική εκ­δρομή.