Η 9η Φεβρουαρίου έχει συνδεθεί ως Παγκόσμια Ημέρα για την Ελληνική Γλώσσα και ως ημέρα μνήμης του εθνικού μας ποιητή Διονύσιου Σολωμού (ημέρα που απεβίωσε), ο οποίος μέσα από τη ζωή και το έργο του σημάδεψε μια ολόκληρη γενιά ποιητών και λογοτεχνών, αλλά κι έναν ολόκληρο λαό, καθώς υπήρξε θιασώτης και υπερασπιστής της ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού, σε σκοτεινούς καιρούς, όπου και τα δυο κινδύνεψαν με αφανισμό.
Με αφορμή τα πάντα διαχρονικά του λόγια: “Μήγαρις έχω άλλο στο νου μου, πάρεξ ελευθερία και γλώσσα;” αναφερθήκαμε στην ελληνική γλώσσα και στον γλωσσικό της πλούτο και ευαισθητοποιηθήκαμε. Με μια μικρή αναδρομή μεταφερθήκαμε στη Βαβέλ και στο διάσημο πύργο της, όπου στάθηκε η αφορμή να δημιουργηθεί γλωσσική σύγχυση μεταξύ των λαών. Κι από εκεί ταξιδέψαμε στην αρχαία Ελλάδα, για να γνωρίσουμε τις ρίζες του πολιτισμού, της ιστορίας και της γλώσσας μας. Ήρθαμε σε επαφή με αρχαίες ελληνικές λέξεις κι αντιληφθήκαμε πως πολλές χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα είτε ίδιες είτε λίγο διαφορετικές. Κατανοήσαμε επίσης πως τα ελληνικά αποτελούν τη μητέρα όλων των γλωσσών και πολλών επιστημών και έχουν συνδεθεί στη διεθνή συνείδηση δικαίως ως η μήτρα των γραμμάτων, της παγκόσμιας σκέψης και φιλοσοφίας. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο πως πολλοί άνθρωποι ανά τον κόσμο καθημερινά μιλούν ελληνικά, χωρίς να το γνωρίζουν.
« Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου…» θα γράψει ο Οδυσσέας Ελύτης, ο ποιητής που ύμνησε όσο κανένας την Ελλάδα και τη γλώσσα της που μιλιέται αδιάκοπα εδώ και 40 αιώνες.
Δεδομένου πως αυτό το διάστημα εκτός από τη γλωσσική μας ανάπτυξη, προσπαθούμε να καλλιεργήσουμε και τη συναισθηματική μας νοημοσύνη και δεξιότητες, σε συνεργασία με τη Κοινωνική Λειτουργό του Νηπιαγωγείου μας, τη κυρία Αγγελική, αναζητήσαμε συναισθήματα που έχουν τη ρίζα τους στην ελληνική γλώσσα και φιλοτεχνήσαμε το δικό μας εικονόλεξο συναισθημάτων. Σταθήκαμε πρώτα στη λέξη «Συνεργασία» όπου προέρχεται από τη πρόθεση «συν=μαζί» και τη λέξη εργασία. Στη συνέχεια οπτικοποιήσαμε τη λέξη «φιλία», η οποία προέρχεται από το ρήμα φιλῶ, που είναι η κατεξοχήν λέξη που σήμαινε «αγαπώ». Τέλος, προσπαθήσαμε να εικονογραφήσουμε τη φράση – συναίσθημα «αγαπώ τον εαυτό μου», όπου τη διανθίσαμε με τις λέξεις «υπερηφάνεια», «βοήθεια», «φροντίδα».
Μέσα από αυτή την ομαδική δράση τα παιδιά μας κατάφεραν αφενός να μοιραστούν σκέψεις, συναισθήματα και εμπειρίες, στη μητρική τους γλώσσα, αλλά και να κατανοήσουν πως τα συναισθήματα είναι η κοινή γλώσσα όλων των λαών, καλλιεργώντας με αυτό τον τρόπο, εκτός από τη συναισθηματική τους ωρίμανση, την πολιτισμική τους ανοχή κι ενσυναίσθηση.
