Στις 20 Μαΐου 1941, οι ουρανοί της Κρήτης σκοτεινιάζουν από τα γερμανικά αεροπλάνα και τους αλεξιπτωτιστές. Ξεκινά η Μάχη της Κρήτης – μια από τις πιο ηρωικές και συγκλονιστικές σελίδες της ελληνικής και της παγκόσμιας ιστορίας.

Ο λαός της Κρήτης, χωρίς προετοιμασία και με πενιχρά μέσα, δεν δείχνει φόβο. Άνδρες, γυναίκες, ηλικιωμένοι και παιδιά, πολεμούν με ό,τι έχουν, μα κυρίως,  με το θάρρος, την ψυχή και την αγάπη για την πατρίδα και την ελευθερία. Μαζί με τις συμμαχικές δυνάμεις, αντιστέκονται με αυταπάρνηση στον εχθρό.

Στο σχολείο μας, σήμερα, τιμήσαμε  τους ήρωες. Μάθαμε,  όχι μόνο τι έγινε, αλλά και γιατί έγινε. Γιατί η Μάχη της Κρήτης δεν είναι μόνο ένα πολεμικό γεγονός. Είναι σύμβολο ελευθερίας, ενότητας και δύναμης ψυχής.

Μέσα από ποιήματα, τραγούδια,  ζωγραφιές,  ντοκιμαντέρ και  συζητήσεις, γυρίσαμε πίσω 84 χρόνια και ενώσαμε τη μνήμη με το παρόν. Η Ιστορία της Κρήτης,  μας δείχνει τον δρόμο και μας θυμίζει ότι δεν πρέπει να θεωρούμε τίποτα  δεδομένο – ούτε την  ειρήνη, ούτε την ελευθερία.

Και όπως γράφει ο μεγάλος στοχαστής Νίκος Καζαντζάκης:

“Σοβαρό είναι το πρόσωπο της Κρήτης, πολυβασανισμένο. Μαδάρες γυμνές, τραχειές, αγέλαστες. Κοιτάζεις από το αεροπλάνο την Κρήτη ν’ απλώνεται στη θάλασσα και νιώθεις πως αληθινά το νησί τούτο είναι γιοφύρι ανάμεσα στις τρεις τούτες μεγάλες Μοίρες. Για πρώτη φορά στην Ευρώπη πήδηξε κι’ έχτισε φωλιά στην Κρήτη το πεινασμένο αρπαχτικό πουλί που το λέμε Πνεύμα. Άπλωσε τις φτερούγες του στο Κρητικό χώμα και γέννησε το μυστηριώδη, βουβό ακόμα, όλο ζωή, χάρη, κίνηση και λαμπρότητα, Κρητικό πολιτισμό.

Η Κρήτη έχει αληθινά κάτι το πανάρχαιο, το άγιο, το πικραμένο και περήφανο, που έχουν οι χαροκαμένες μάνες που γέννησαν παλικάρια. Έχει τόσο πολύ πολεμήσει κι υποφέρει η γης ετούτη, έχει τόσο πολύ συνηθίσει το θάνατο, που τον ξεφοβήθηκε πια και μπορεί να γελάει και να παίζει μαζί του………