12ο νηπ/γείο Χαϊδαρίου τα νέα και οι δημιουργίες των παιδιών 

Στοχοθέτηση: Η ικανότητα να θέτει ένα παιδί στόχους και βήμα – βήμα να τους κατακτά είναι πολύ σημαντική, την οποία είναι καλό να καλλιεργεί σε καθημερινή βάση, ήδη από την πιο μικρή ηλικία. Να σχεδιάζει δηλαδή μικρά βήματα, προκειμένου να εκπληρώσει μια επιθυμία του. Δεν έχει σημασία αν αυτό που θα βάλει σαν στόχο είναι μικρό ή μεγάλο. Σημασία έχει η διαδικασία, τα μικρά βήματα προς αυτό, η αναθεώρηση (είναι τα βήματά μου σωστά; Μήπως πρέπει να αλλάξω κάτι; ) και η επιβράβευση στην πορεία.

Κάθε παιδί μας λέει, έναν μικρό στόχο που θέλει να κατακτήσει μέσα στην εβδομάδα, στο νηπιαγωγείο μας. Σκέφτεται και αποφασίζει τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσει για να τον κατακτήσει. Στο τέλος παίρνει μια μικρή επιβράβευση.

Το συναίσθημα του φόβου είναι ένα έντονο συναίσθημα, για τα παιδιά και η διαχείριση του (εκλογίκευσή του) δύσκολη. Αφού συζητήσαμε για τους φόβους μας αποφασίσαμε να παίξουμε λίγο μαζί τους. Ζήτησα από τα παιδιά να οπτικοποιήσουν τον φόβο τους, δηλαδή να τον ζωγραφίσουν.

Αν ο φόβος ήταν ένα πλασματάκι αστείο, τι σχήμα θα είχε; Τι χρώμα; Πώς θα ήταν; Ποιό θα ήταν το όνομά του; (ζητάμε αστεία ονόματα )

Κάθε φορά που φοβάσαι σκέψου το όνομα και τη μορφή του φόβου σου. Φοβάσαι ακόμα τόσο πολύ; Μίλησέ του. -Γειά σου … σ΄ ευχαριστώ που ήρθες… και μην ανησυχείς… όλα θα πάνε καλά!

Σ΄έναν τροχό (φτιαγμένο από χαρτόνι ) έχουμε γράψει τα ονόματα των παιδιών της τάξης. Ένα παιδί γυρίζει τον τροχό και συνεργάζεται με εκείνο που δείχνει το βέλος. Το δεύτερο παιδί διαλέγει τη δραστηριότητα στην οποία θα συνεργαστούν ( π.χ. ζωγραφική , παζλς, τουβλάκια). Στο τέλος παρουσιάζουν στο σύνολο της ομάδας, το έργο της συνεργασίας τους.

Κάποτε σε μια χώρα μακρινή ζούσανε πολλά αστεράκια μαζί. Σ’ εκείνη τη χώρα τα πάντα λάμπανε από το φως των μικρών αστεριών. Γι’ αυτή τη χώρα άκουσε και ένα μακρινό αστέρι που ήταν, όμως, μουντό, χωρίς φως και χωρίς χρώμα. Αποφάσισε, λοιπόν, να πάει στη χώρα των αστεριών για να δει τι κάνανε τα άλλα αστέρια και είχανε φως. Περπάτησε μέρες πολλές και νύκτες ατελείωτες, ώσπου τελικά τα κατάφερε και έφθασε κατάκοπο στη χώρα των αστεριών. Παντού υπήρχε φως από τ’ αστέρια. Άλλα έφεγγαν περισσότερο και άλλα λιγότερο, όλα όμως ήταν λαμπερά και χαρούμενα. Άρχισε να ψάχνει για το μυστικό που είχαν και λάμπανε, ρωτώντας το κάθε ένα πώς τα κατάφερνε.

• Εγώ, του είπε το ένα, λάμπω επειδή ζωγραφίζω όμορφες θάλασσες.
• Εγώ, του είπε ένα άλλο, λάμπω επειδή τραγουδάω όμορφα.
• Εμένα η λάμψη μου έρχεται από τις καλές πράξεις που κάνω.

Κάθε αστεράκι είχε και κάτι καλό να του πει. Τότε το μακρινό αστέρι αναρωτήθηκε τι μπορούσε να κάνει το ίδιο για να λάμψει…

Στο σημείο αυτό ζήτησα από τα παιδιά να σας πουν «ως αστέρι που λάμπει»  τα προτερήματά τους. Τι ξέρουν να κάνουν καλά; Μπορεί να είναι απλά πράγματα, όπως ποδήλατο, ζωγραφική, κουλουράκια, σχέδια με πλαστελίνη, σκιτσάρισμα ζώων, ευγένεια κ.ά.  

 Τα παιδιά είπαν 5 πράγματα που κάνουν καλά και τα έγραψα στις μύτες ενός αστεριού. Έπειτα ένωσα  τις μύτες των αστεριών με παιδιά που κάνουν καλά τα ίδια πράγματα.

Υπάρχει ένας κανόνας τον οποίο εάν ακολουθείς θα κάνεις πάντα το σωστό.   ΄΄ Κάνω ό,τι θα ήθελα να μου κάνουν ΄΄. Εάν τηρήσει ο καθένας μας αυτόν τον κανόνα, κάθε αιτία εχθρότητας και σύγκρουσης θα εκλείψει. Οι μικροί μας μαθητές συζήτησαν για τα οφέλη του χρυσού κανόνα και τις περιπτώσεις όπου μπορεί να εφαρμοστεί.

Πριν φύγουν τα παιδιά από το νηπιαγωγείο γεμίζουν το κουβαδάκι της τάξης με αστέρια και καρδιές. Κάθε παιδί μπορεί να ρίξει  ένα αστέρι, όταν έκανε κατά τη διάρκεια της ημέρας, κάτι που θεωρεί σημαντικό για τον εαυτό τους ( π.χ. κατάφερε να κάνει κουτσό, ζωγράφισε το πρώτο του σπίτι κ.α. ) ή μια καρδιά,  όταν βοήθησε έναν φίλο του ή συνεργάστηκε μαζί του σε ένα παιχνίδι.

Εσύ τι θα ρίξεις σήμερα στο κουβαδάκι;