giannisTs blog

Μία γρήγορη ανασκόπηση στα 40 χρόνια εργασίας !!!
1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40 Αν σου φαίνονται πολλά να τα μετρήσεις, μάλλον σου φαίνονται υπερβολικά για να τα δουλέψεις. Τόσα είναι τα χρόνια που καλείται να εργαστεί κάποιος για να βγει στη σύνταξη και επιτέλους να ζήσει τη ζωή του, πάνω στο άνθος της ηλικίας του. Είμαι σίγουρος ότι ίσως κάποιοι αναρωτηθούν και τι να κάνουμε; Υπάρχει λύση να μη δουλεύουμε τόσο και να μπορούμε να έχουμε μια σωστή κοινωνία; Νομίζω πως η απάντηση είναι αρκετά απλή και είναι φυσικά ΝΑΙ. Παραγωγικά ένας άνθρωπος δε μπορεί να
αποδίδει τα μέγιστα για 40 χρόνια, τα καλύτερά του 40 χρόνια. Όσο και να αγαπάς τη δουλειά σου 40 χρόνια η σωματική φθορά και η ψυχολογική κούραση δε σου επιτρέπουν να προσφέρεις και να δημιουργείς αλλά αντιθέτως σε μαθαίνουν να ζεις στη ρουτίνα και στο ίδιο μοτίβο ζωής. Στις σύγχρονες κοινωνίες πολλά είναι τα επαγγέλματα που δεν προσφέρουν ικανοποίηση στους εργαζομένους τους γιατί δεν τους δίνουν την αίσθηση της παραγωγικότητας. Πόσο παραγωγικός μπορεί να νιώθει κάποιος πίσω από ένα τηλέφωνο; Πόσο παραγωγικός και χρήσιμος μπορεί να νιώθει ένας ασπρόμαυρος εργαζόμενος πνιγμένος στη γραφειοκρατία; Πόσοι νιώθουν αληθινά από τις σύγχρονες δουλειές την ικανοποίηση ότι προσφέρουν στον εαυτό τους τροφή και ένδυση σε πρώτο χρόνο; Πράγμα που ένας άνθρωπος από τη φύση του έχει ανάγκη να το νιώσει.. Αυτό που προσφέρουν στον εαυτό τους είναι αμοιβές για την αγορά έτοιμων προϊόντων τυποποιημένα και πολλές φορές αμφίβολης ποιότητας.
Πάμε όμως τώρα να το πάρουμε από την αρχή. Ένα νέο παιδί που μπαίνει στην αγορά εργασίας, συνήθως περίπου στο 25ο έτος της ηλικίας του έχει να αντιμετωπίσει 40 χρόνια εργασίας. Τις περισσότερες φορές εργασίας που δεν επέλεξε. Εργασίας από ανάγκη. Ας υποθέσουμε ότι δουλεύει με σπαστό ωράριο. Όσο και να αγαπάει αυτό που κάνει, το σπαστό ωράριο δεν επιτρέπει την ηρεμία μέσα στη μέρα παρά μόνο σου δίνει την άισθηση ότι όλη μέρα εργάζεσαι και έτσι δεν έχεις ενέργεια να κάνεις άλλες δραστηριότητες αλλά και να σκεφτείς πράγματα που σε απασχολούν. Πρώτος χρόνος, δεύτερος, πέμπτος, όγδοος… κούραση, ρουτίνα, πέρα δώθε, ίδιες εικόνες, πέρα δώθε, λίγος χρόνος, λίγη άδεια, πέρα δώθε, προβλήματα και ακρίβεια, πέρα δώθε… 15ος χρόνος, οικογένεια, πρέπει, κάνε, 17ος, ρουτίνα, πέρα δώθε, δάνειο, 19ος, γερνάω, πονάω, υποχρεώσεις, 22ος, πέρα δώθε, 25ος, πέρασαν 25 χρόνια; , πέρα δώθε πέρα δώθε πέρα δώθε, 28ος, κουράστηκες; , μεγαλώνω.., διάβασες πολύ; , πρόλαβες; , 30-31-32, μα πόσο ακόμα; , κουράστηκα, θέλω να ζήσω…, 35, τελειώνω, άντε τελειώνω…, όμως το σώμα μου με αφήνει, με άφησε μάλλον, μεγάλωσα…36-37, κουράστηκα ναι, πρέπει να φύγω από δω, δεν έχω να δώσω.., άγχος πολύ, 38-39… και 40….. Έ πάρε τώρα και τη σύνταξή σου και ζήσε το όνειρο.. Σίτεψες; Φαρμακάκια παίρνεις; Πολλά λεφτά η σύνταξη ε; Ακριβά γύρω σου όλα ε; Τώρα το μυαλό σου είναι έτοιμο να το καλλιεργήσεις, τα πόδια σου είναι έτοιμα να τα περπατήσεις σε νέους δρόμους, να δεις να μάθεις και να αφουγκραστείς τον κόσμο.. Και να τον αλλάξεις..
ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΕΙΣ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΖΩΗ; Και όλα αυτά ιδανικά είναι, αν έχεις δουλειά, αν είσαι άντρας έχεις και στρατό κτλ κτλ κτλ.. Η ρουτίνα αυτή μπορεί να είναι μέσα σε πολλά επαγγέλματα και την νιώουν αυτοί που έχουν σπίθα για ζωή στα μάτια τους. Ένα pc πρωί βράδυ σε δουλειές χωρίς μπαλκόνια, σου σβήνει τη σπίθα, αλλάζεις τον εαυτό σου για να την παλεύεις, ασχολείσαι με φθηνά πράγματα για να μην αφήνεις τη θλίψη της ουσιαστικής απραξίας σου να σε κυριεύει. Απραξία για τον εαυτό σου πρώτα. Υπάρχει τόσο χρήμα εκεί έξω, τόσο άδικα μοιρασμένο, για να αγγίζεις λίγο από αυτό υποχρεώνεσαι να δίνεις τη ζωή σου, γιατί αυτά τα 40 χρόνια αυτό είναι-η ζωή σου. Σε μια αγορά εργασίας σκληρή που δε σέβεται τον εργαζόμενο, που το κέρδος την αναγκάζει να ρομποτοποιεί και να χειραγωγεί βάναυσα όποιον από ανάγκη μπαίνει σε αυτό το στίβο. Το επίπεδο ζωής που σου υπόσχεται είναι κάτω των προσδοκιών και όμως καλείσαι να παίξεις σε αυτό το παιχνίδι. Φυσικά όσοι στήνουν το παιχνίδι πάνε νωρίς σπίτι τους, πάνε και το ποδηλατάκι τους, το κανό τους, το ψαράκι τουσ τη ταβέρνα και το γυμναστήριό τους. Ο εργάτης μαθαίνει να σκοτώνει τις απαιτήσεις του και να παλεύει για πάντα, απλά για να τη παλεύει στο σήμερα. Όμως και κάποιος καλά αμειβόμενος μαθαίνει να σκοτώνει βαθιά τη προσωπικότητά του και τα ανθρώπινα θέλω του για να παίρνει να ξοδέψει παραπάνω και να είναι πιο ισχυρός καταναλωτής. Είμαστε όλοι νούμερα σε αυτές τις κοινωνίες και 40 δε πάει κάτω εύκολα.
Αλίμονο σε αυτούς που θα υποστούν αυτή τη θητεία αδιαμαρτύρητα.
dinatomirmigi

112 ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ
Είναι ο Πανευρωπαϊκός αριθμός εκτάκτου ανάγκης

(ενιαίος για αστυνομία, Ασθενοφόρο ή πυροσβεστική)

και αντικαθιστά όλους τους αριθμούς που χρησιμοποιούσαμε μέχρι σήμερα.

Η κλήση είναι δωρεάν από κινητό και σταθερό.

Το σημαντικότερο όλων: εντοπίζει τη θέση του καλούντος για όσους ταξιδεύουν και δεν γνωρίζουν την ακριβή θέση του ατυχήματος.

(το αναφέρουμε γιατί, σύμφωνα με έρευνα της Eurostat, μόνο το 4% των Ελλήνων το γνωρίζει και μόνο το 1% το έχει χρησιμοποιήσει)

ΕΣΕΙΣ ΤΟ ΞΕΡΑΤΕ;;;

Δεκτή η μήνυση για Έσχατη Προδοσία (31-01-2011)
TRUELIES:
Απο τη σελίδα της Νέλλης Ψαρού παρουσιάζουμε μια ανασκόπηση των όσων διαδραματίστηκαν χθες στη Χαλκίδα , όπου ο Εισσαγελέας εξέτασε τη μήνυση για Έσχατη Προδοσία, που κατέθεσε ο γιατρός Δημήτρης Αντωνίου, κατά των πολιτικών και βουλευτών που υπέγραψαν το μνημόνιο. Η μήνυση τελικά έγινε δεκτή, διαβάστε παρακάτω τις λεπτομέρειες των όσων έγιναν χθες στη Χαλκίδα:
Είχαμε όλοι ( ακούσει ότι κάποιος έκανε μήνυση στην κυβέρνηση για έσχατη προδοσία, αλλά δεν δώσαμε σημασία. Λίγο αργότερα ακούσαμε ότι ο εισαγγελέας την έκανε δεκτή. Τότε είναι που κανείς μας δεν πίστευε στ’ αυτιά του – και στα μάτια του. Έτσι κι εγώ. Kαι, φύσει περίεργος άνθρωπος, έψαξα και βρήκα τον ίδιο τον μηνυτή, και παραβρέθηκα στην αρχή της διαδικασίας, στον ανακριτή στην Χαλκίδα. Κι απ’ ότι είδα, δεν ήμουν η μόνη.

Ο κ. Δημήτρης Αντωνίου, 56 ετών, χειρούργος-ογκολόγος κάτοικος Χαλκίδας, κατέθεσε τον Μάιο μήνυση κατά των βουλευτών που υπέγραψαν το μνημόνιο, υπουργών, του Προέδρου της Δημοκρατίας αλλά και κατά των μελών της “Τρόικας” (ονομαστικά και με τις διευθύνσεις τους!) με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Όσον αφορά την ίδια τη μήνυση, το κείμενο της οποίας καθώς και πλήθος στοιχείων μπορεί να δει κανείς στο blog του κ. Αντωνίου http://zoidosia.blogspot.com, γίνεται ονομαστικά κατά των ανωτέρω υπευθύνων και με τρόπο που η διαδικασία δεν περνάει από τη Βουλή. Συγκεκριμένα, παρά την ασυλία που προσφέρεται από το Σύνταγμα σε βουλευτές και υπουργούς, η έσχατη προδοσία αποτελεί αυτόφωρο έγκλημα, για το οποίο ο εισαγγελέας μπορεί να διατάξει την άμεση δίωξη χωρίς την άδεια της Βουλής. Επίσης, παρόλο που το έγκλημα αυτό διαπράχτηκε στις 6 Μαΐου, επειδη είναι διαρκές η δίωξη μπορεί να γίνει ακόμη και σήμερα – όπως και γίνεται.
Ο Εισαγγελέας Πρωτοδικών Αθηνών, προς μεγάλη έκπληξη όλων μας, ΔΕΝ έβαλε την υπόθεση στο αρχείο αλλά έκανε δεκτή τη μήνυση και ξεκίνησε τη διαδικασία ορίζοντας την προανάκριση. Μάλιστα, το έκανε αυτό με ιδιαίτερη ταχύτητα: έλαβε την υπόθεση στα χέρια του στα μέσα Οκτώβρη, και μέσα σε δύο μήνες την προχώρησε (για όσους ξέρουν τους ρυθμούς αυτών των διαδικασιών, πρόκειται πράγματι για μεγάλη έκπληξη). Έτσι, ορίστηκε η προανάκριση για την Τρίτη 11 Ιανουαρίου, οπότε και κατέθεσε ο κ. Αντωνίου στον ανακριτή στη Χαλκίδα.

Στην προανακριτική αυτή διαδικασία ο κ. Αντωνίου κατέθεσε συμπληρωματικά υπομνήματα και στοιχεία για την υπόθεση. Μια βασική περιγραφή αυτών μπορείτε να δείτε στο blog http://stoxasmos-politikh.blogspot.com: στο blog αυτό μπορείτε να βρείτε συγκεντρωμένα πολλά στοιχεία για την καταθεσητου κ. Αντωνίου, καθώς επίσης βίντεο από την ομιλία του αργότερα την ίδια μέρα αλλά και βίντεο από εκπομπές του τηλεοπτικού σταθμού Κόντρα, ο οποίος εδώ και καιρό φιλοξενεί τον κ. Αντωνίου στα δελτία ενημέρωσης του κ. Τέρενς Κουίκ. Έξω από το γραφείο του ανακριτή, αρκετός κόσμος ήταν συγκεντρωμένος και τον υποδέχτηκε με χειροκροτήματα

Αφού ο κ. Αντωνίου έκανε κάποιες σύντομες δηλώσεις προς τη δημοσιογράφο του τηλεοπτικού σταθμού Κόντρα προχώρησε μαζί με τους παρεβρισκόμενους προς το Δημοτικό Θέατρο Παπαδημητρίου, όπου και άλλος κόσμος τον περίμενε για να ξεκινήσει η εκδήλωση συμπαράστασης. Το θέατρο βρίσκεται απένταντι από το Εργατικό Κέντρο Χαλκίδας.

Η εκδήλωση αυτή είχε την ενεργό υποστήριξη απλών πολιτών αλλά και κινημάτων για την άμεση δημοκρατία.

Είναι εντυπωσιακή η προσέλευση του κόσμου: παρόλο που η είδηση δεν έχει διαδοθεί ιδιαίτερα, πάνω από 200 άτομα βρέθηκαν εκεί (σε μια δεδομένη χρονική στιγμή μέτρησα 150 καθήμενους). Εντυπωσιακή ήταν επίσης και η διασπορά των συμμετεχόντων: κάποιοι παρεβρισκόμενοι ήρθαν επί τούτου, μόνοι τους, από τις Σέρρες, τη Θεσσαλονίκη, την Κρήτη και την Κόρινθο! Στο γεμάτο θέατρο, λοιπόν, και μέσα σε ιδιαίτερη συγκίνηση, λόγω της θερμής υποδοχής που του επιφυλάχτηκε, ο κ. Αντωνίου έκανε την ομιλια του.

Μιας και μπορεί να βρει κανείς όλη την επιχειρηματολογία του, ή να δει το βίντεο της ομιλίας του, δεν θα καλύψω εδώ με λεπτομέρεια τα λεγόμενά του, αλλά θα αρκεστώ σε μια μικρή αναφορά σε αυτά που μου έναναν ιδιαίτερη εντύπωση. Συγκεκριμένα, όπως ανέφερε ο κ. Αντωνίου, το Μνημόνιο είναι μια δανειακή σύμβαση η οποία όμως έχει αντικαταστήσει το ίδιο το Σύνταγμα: όπως και το Σύνταγμα, αναφέρει τις γενικές κατευθύνσεις της πολιτικής που πρέπει να ακολουθήσει η Ελλάδα και παραμέμππει στη συνέχεια σε νόμους που θα εξειδικεύουν αυτές τις κατευθύνσεις. Καταλύει δηλαδή το Σύνταγμα. “Αν είναι έτσι, να το δηλώσουμε επισήμως και να λεγόμαστε Τροϊτκιστάν” και όχι Ελλάδα, κι εμείς Τροϊκανοί!”, είπε χαρακτηριστικά. Βάση αυτής της δανειακής σύμβασης που υπογράψανε, αν δεν πληρώσουμε μία δόση, οι δανειστές μας μπορούν να προβούν σε κατάσχεση κάθε δημόσιας περιουσίας μας, χωρίς περιορισμό – εξ’ ου και τα δημοσιεύματα για τα νησιά μας! “Ποιος είναι ο λόγος νομίζετε που δεν υπεγράφη η σύμβαση για τον Αστακό;”, είπε, “γιατί δεν απάντησαν ποτέ γιατί δεν προχώρησε αυτή η σύμβαση; Αφού, το Ελληνικό κράτος δεν είχε δικαιοδοσία να υπογράψει τίποτα χωρίς τη συναίνεση των δανειστών του”. Μάλιστα, τυχόν δικαστική διένεξη που θα προκύψει (με πολίτες π.χ.) θα επιλύεται με το αγγλικό δίκαιο και όχι το ελληνικό, δηλαδή με το δίκαιο των δανειστών μας.

Επίσης έχει καταλυθεί το ίδιο το πολίτευμά μας, η Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, καθώς καταργείται στην πράξη η διάκριση των εξουσιών (που είναι θεμελιακή για την Κοινοβ. Δημοκρ.). “Δεν έχει νόημα να πάει κανείς στον στρατό πια, πρέπει να αρνηθούν οι νέοι να πάνε στο στρατό αφού πλέον ο στρατός δεν ανήκει στη χώρα και θα χρησιμοποιηθεί και εναντίον των πολιτών της”, είπε χαρακτηριστικά.
“Ο κ. Παπούλιας είναι συγκατηγορούμενος διότι θα έπρεπε να έχει διαλύσει τη Βουλή”, είπε, τονίζοντας όμως ότι δεν έχει υπογράψει διάφορα προεδρικά διατάγματα μέχρι στιγμής. “Το Μνημόνιο προβλέπει οι ρυθμίσεις να γίνονται με Π.Δ. και όχι με νόμους, για να μην περνάνε από τη Βουλή”. “Κανονικά, όλοι οι βουλευτές που δεν συμφωνούν πρέπει να παραιτηθούν, να μην παραμένουν εκεί δίνοντας νομιμοποίηση σε αυτή τη Βουλή. Πώς θα στεκόταν τότε μία μονοκομματική Βουλή;”, είπε ο κ. Αντωνίου και στη συνέχεια προέτρεψε όλους μας “να μην αφήσουμε κανέναν τους να πλησιάσει τα μνημεία της χώρας και τα εθνικά σύμβολα στις εορτές (π.χ. 25η Μαρτίου), να μην πλησιάσει κανείς τους. […] Σε αυτά τα χώματα χύθηκε αίμα για την ελευθερία, δεν μπορούν αυτοί να τα πουλάνε”. “Ο Τσολάκογλου καταδικάστηκε για εθνική αναξιότητα επειδή έδωσε το 1940 ως λεία πολέμου στρατιωτική περιουσία στους κατακτητές. Σε αυτούς που πουλάνε όλη την ελληνική γη για μια δανειακή σύμβαση, τι πρέπει να γίνει;” αναρωτήθηκε, τονίζοντας ότι τα χρήματα των δανείων αυτών, σύμφωνά πάντα με το ίδιο το Μνημόνιο, δεν προορίζονται για μισθούς και συντάξεις, όπως μας λένε, αλλά για τη στήριξη της ρευστότητας των τραπεζών!

Πολλά ακόμη θα μπορούσα να γράψω γι’ αυτή την εξαίρετη μέρα. Με ιδιαίτερη χαρά, πάντως, διαπίστωσα ότι ο κ. Αντωνίου, δεν είναι ένας γραφικός τύπος που απλά “τα πήρε στο κρανίο”, αλλά ένας σοβαρός άνθρωπος που με μεθοδικότητα και πολύ δουλειά έκανε αυτό που θεώρησε καθήκον του. Με πολύ διάβασμα και έρευνα, βρήκε μόνος του όλα τα στοιχεία που αποδεικνύουν τις κατηγορίες του αλλά και τον νομικό τρόπο να τις θέσει σε “τροχιά”, μιας και μέχρι στιγμής κινείται χωρίς δικηγόρο – “όταν προσπάθησα να κινηθώ με δικηγόρο, ζημιά μου έκανε παρά καλό”, όπως μου είπε.
Αναφορικά με τυχόν βοήθεια που μπορούμε να προσφέρουμε στον κ. Δημήτρη Αντωνίου, θα ενημέρωσω σύντομα και αφού υπάρξει συνεννόηση μαζί του. Προς το παρόν, και σε νομικό επίπεδο, δεν είναι επιθυμητή η όποια εμπλοκή. Οπότε, κλείνω προς το παρόν, αυτό το ρεπορτάζ με τα ίδια του τα λόγια:

Το πρόβλημα είναι η ηττοπάθεια. “Αυτοί δεν θα φερόντουσαν σαν λύκοι αν εμείς δεν φερόμασταν ως αρνιά. Ας γίνουμε εμείς λοιπόν λύκοι. Λυσσασμένοι λύκοι!”

πηγη : http://www.nellypsarrou.com/index.ph…=272&Itemid=80

Της Φωτεινης Kαλλιρη
Νέους όρους στις αυξήσεις των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων, με κατάργηση του συστήματος της αυτόματης ωρίμανσης καθιερώνει το ενιαίο μισθολόγιο. Οι αυξήσεις στις αποδοχές δεν θα γίνονται πλέον με βάση τα χρόνια υπηρεσίας (χρονοεπίδομα), αλλά θα συνδέονται άμεσα με την παραγωγικότητα και θα δίδονται κατόπιν αξιολογήσεως. Με τον ίδιο τρόπο θα γίνεται και η ανάρρηση των υπαλλήλων στη βαθμολογική ιεραρχία. Δηλαδή, αλλάζει και το καθεστώς αξιολόγησης των υποψηφίων προϊσταμένων, που θα επιλέγονται με αντικειμενικά κριτήρια και θα υποβάλονται σε γραπτές εξετάσεις. Το υπουργείο Εσωτερικών, ειδικότερα, επεξεργάζεται σχέδιο νόμου, σύμφωνα με το οποίο, η αύξηση των αποδοχών και η εξέλιξη κάθε εργαζόμενου στο Δημόσιο θα χορηγούνται μόνο μετά αξιολόγηση που θα πραγματοποιεί η υπηρεσία με ενιαίο και αντικειμενικό τρόπο κάθε τέσσερα χρόνια, αρχής γενομένης από το 2012. Κατά συνέπεια, καταργείται το ισχύον σύστημα «αυτόματης ωρίμανσης» των αποδοχών που γινόταν ανά δύο χρόνια.

Η αξιολόγηση για την παραγωγικότητα των υπαλλήλων από τους προϊσταμένους, που θα επιλέγονται μέσω γραπτού διαγωνισμού, μοριοδότησης και συνέντευξης από το Ειδικό Συμβούλιο Επιλογής Προϊσταμένων, θα γίνεται βάσει μορίων και μετρήσιμων δεικτών. Ο πρώτος διαγωνισμός για την επιλογή προϊσταμένων στο Δημόσιο θα γίνει στο τέλος του 2011. Οι υποψήφιοι θα απαντήσουν σε ένα ερωτηματολόγιο πολλαπλών επιλογών, που θα συνταχθεί με ευθύνη του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης.

Κατά τον υπουργό κ. Ραγκούση, «οι πελατειακές σχέσεις στις προαγωγές σκότωσαν το Δημόσιο». Οπως επεσήμανε, «αναζητώντας τις βαθύτερες αιτίες για τη διάλυση του Δημοσίου, την αποτελμάτωση της παραγωγικότητας των δημοσίων υπαλλήλων και την καθήλωση της αποτελεσματικότητας σε όλο τον δημόσιο τομέα, καταλήγει κανείς ανεπιφύλακτα στον καθοριστικό ρόλο της αναξιοκρατίας στις προαγωγές». Με τη λειτουργία του ΕΙΣΕΠ, το οποίο αποτελείται από τέσσερα μέλη του ΑΣΕΠ και έναν εκπρόσωπο του Συνηγόρου του Πολίτη, οι επιλογές των προϊσταμένων θα γίνονται με διαφανή αξιοκρατικά κριτήρια (γραπτός διαγωνισμός και αδιάβλητη συνέντευξη).
Αλλη μια καθοριστική για την κινητικότητα των υπαλλήλων ρύθμιση επεξεργάζεται το υπουργείο, ώστε προοπτικά, μετά την κατάρτιση του ενιαίου μισθολογίου, το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων να θεωρούνται εργαζόμενοι του υπουργείου Εσωτερικών και όχι του υπουργείου στο οποίο υπηρετούν. Με τον τρόπο αυτό θα διευκολυνθούν οι μετακινήσεις μεταξύ υπαλλήλων και υπηρεσιών.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, οι μισθοί έχουν υποτιμηθεί στο επίπεδο του 2003. Προ των πυλών βρίσκεται ραγδαία επιδείνωση, που θα επωμίζονται οι νεότερες ηλικίες

Στα επίπεδα του 2003 «υποτιμήθηκαν» οι μισθοί ελέω κρίσης και πλέον το φάσμα της φτώχειας απειλεί όλο και περισσότερους Ελληνες.
Είναι δε πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα το γεγονός ότι ο κίνδυνος της φτώχειας μετατοπίζεται από τους ηλικιωμένους στα νεότερα ζευγάρια και στους εργαζομένους.
Πέρυσι η μείωση των αποδοχών σε πραγματικές τιμές (μαζί με τον πληθωρισμό) έφτασε το 13,5% για τους δημοσίους υπαλλήλους, το 11,3% για τους συνταξιούχους και ξεπέρασε ακόμη και το 14% στον ιδιωτικό τομέα.
Υποτίμηση μισθών στα επίπεδα του 2003

Μάλιστα εντός του τρέχοντος έτους αναμένεται ραγδαία επιδείνωση της κατάστασης, αφενός γιατί οι μέσες αμοιβές θα μειωθούν περαιτέρω κατά 5% με 5,7% και αφετέρου επειδή αναμένεται έξαρση της ανεργίας.

Το μέσο ποσοστό ανεργίας για το 2011 υπολογίζεται στο 15% με 16,5% και μέσα στο τελευταίο τρίμηνο του έτους πιθανολογείται ότι θα αγγίξει το 18%, ποσοστό το οποίο μεταφράζεται σε 1.000.000 ανέργους. Τα αποκαλυπτικά αυτά στοιχεία περιλαμβάνονται στην ετήσια Εκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος, την οποία παρουσίασε χθες στη γενική συνέλευση των μετόχων ο διοικητής της ΤτΕ, κ. Γιώργος Προβόπουλος.

Πιο αναλυτικά, για το «κούρεμα» των αποδοχών το 2010, που γύρισε την αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών πολλά χρόνια πίσω, σημειώνεται πως οι σε πραγματικούς όρους αμοιβές μειώθηκαν κατά 13,5% για τους δημοσίους υπαλλήλους και 9,5% για τους απασχολούμενους στις ΔΕΚΟ.

Οι μέσες συντάξεις υποχώρησαν κατά 11,3%.

Στον ιδιωτικό τομέα, και με εξαίρεση τον τραπεζικό κλάδο, εκτιμάται ότι το 40% με 50% των μισθωτών αντιμετώπισαν περικοπές αποδοχών της τάξης του 10%. Οι απώλειες εισοδήματος, αφού υπολογιστεί και ο πληθωρισμός, ξεπερνά το 14%.

«Ετσι υπολογίζεται ότι η αγοραστική δύναμη των αποδοχών υποχώρησε για τους δημοσίους υπαλλήλους σε επίπεδο χαμηλότερο του 2003, ενώ στο σύνολο της οικονομίας μειώθηκε κατά μέσο όρο σε επίπεδο χαμηλότερο σε σχέση με το 2006», αναφέρεται χαρακτηριστικά στην έκθεση.

Φέτος, όπως όλα δείχνουν, οι αμοιβές αναμένεται να γυρίσουν κι άλλα χρόνια πίσω, μια και η ΤτΕ προβλέπει ότι κατά τη διάρκεια του τρέχοντος έτους οι αποδοχές θα μειωθούν εκ νέου κατά 5% με 5,7% σε μέσα επίπεδα.

Και βέβαια στην Εκθεση δεν έχουν ληφθεί υπόψη οι νέες περικοπές στα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων αλλά και στις πρόσθετες αμοιβές των υπαλλήλων στις ΔΕΚΟ, που προαναγγέλθηκαν μέσω του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής, το οποίο παρουσίασε την περασμένη Παρασκευή η κυβέρνηση.

Τέλος, να σημειωθεί ότι στον τραπεζικό τομέα οι δαπάνες προσωπικού μειώθηκαν πέρυσι κατά 4,6%, ενώ για φέτος οι εκπρόσωποι των τραπεζών έχουν ζητήσει «κούρεμα» της τάξης του 10%.

Πρόβλεψη για ανεργία στο 18%
Οι άνεργοι μπορεί να φθάσουν το 1.000.000 άτομα μέσα στο 2011

Εκτόξευση της ανεργίας ακόμη και στο 18% εντός του έτους βλέπει η Τράπεζα της Ελλάδος. Εφόσον επιβεβαιωθεί η πρόβλεψή της, ο αριθμός των ανέργων θα φθάσει το 1.000.000 άτομα.

Σύμφωνα με την ΤτΕ, το ποσοστό ανεργίας φέτος θα διαμορφωθεί κατά μέσο όρο άνω του 15%. Εφόσον, όμως, οι ρυθμοί μεταβολής του εργατικού δυναμικού και της απασχόλησης συνεχιστούν όπως στο τελευταίο τρίμηνο του 2010, τότε το ποσοστό ανεργίας θα ανέλθει στο 16,5% κατά μέσο όρο και στο τελευταίο τρίμηνο στο 18%.

Αξίζει να σημειωθεί πως το τελευταίο τρίμηνο του 2010 το ποσοστό υποαπασχόλησης (άτομα που δεν αναζητούν εργασία επειδή πιστεύουν πως δεν θα βρουν κι αυτά που εργάζονται με μερική απασχόληση γιατί δεν βρίσκουν πλήρη) έφθασε το 19% από 14,9% έναν χρόνο πριν.

Η παιδική φτώχεια αυξήθηκε δραματικά
3.000.000 άτομα αδυνατούν να αντιμετωπίσουν έκτακτη δαπάνη 500 ευρώ

Ο κίνδυνος της φτώχειας μετατοπίζεται πλέον από την ομάδα των ηλικιωμένων ατόμων στα νεότερα ζευγάρια με παιδιά αλλά και στους νέους εργαζομένους. Είναι χαρακτηριστικό ότι περίπου 3.000.000 άτομα αδυνατούν να αντιμετωπίσουν έκτακτη δαπάνη ύψους 500 ευρώ.

Στην έκθεση της ΤτΕ γνωστοποιούνται στοιχεία από ευρωπαϊκή έρευνα (EU SLIC 2009) τα οποία δείχνουν πως η παιδική φτώχεια αυξήθηκε δραματικά την τελευταία πενταετία.

Ειδικότερα, το 2009 το 23,4% των παιδιών έως 15 ετών διαβιούσαν σε φτωχά νοικοκυριά έναντι 19,3% το 2005.

Επίσης ο κίνδυνος φτώχειας για τους εργαζομένους έφθασε στο 13,8% και ήταν ο δεύτερος υψηλότερος στην Ε.Ε. των 27, πίσω μόνο από τη Ρουμανία (17,9%).

Η Τράπεζα της Ελλάδος εκτιμά πως κατά τη διάρκεια της κρίσης έχει αυξηθεί σημαντικά ο κίνδυνος φτώχειας των χαμηλόμισθων εργαζομένων.

Οδηγούνται με γοργά βήματα στη φτώχεια μετά τη μείωση των πραγματικών αποδοχών το 2010, τις νέες περικοπές του 2011, αλλά και τη δυνατότητα να προσλαμβάνονται νέοι με αποδοχές χαμηλότερες από τις κατώτατες σύμφωνα με τον νόμο 3863 του 2010.

Ο φτωχός πληθυσμός στην Ελλάδα υπολογίζεται σε 2.147.000 άτομα.

Το 60,3% του φτωχού πληθυσμού και το 21,4% του μη φτωχού έχουν οικονομική δυσκολία να αντιμετωπίσουν έκτακτες αλλά αναγκαίες δαπάνες ύψους 500 ευρώ.
Κώστας Τσαχάκης

ΕΘΝΟΣ

Καταπέλτης για την κυβερνητική απόφαση εκχώρησης τμημάτων του εκπαιδευτικού σχεδιασμού σε ιδιώτες, είναι η ΟΛΜΕ. Η συνδικαλιστική ηγεσία των καθηγητών εκφράζει την αντίθεσή της για τη λειτουργία με καθεστώς ιδιωτικού δικαίου του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής που θα προκύψει από τη συγχώνευση του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και του Κέντρου Εκπαιδευτικής Έρευνας. Αντίστοιχη θέση διατυπώνει και για το Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών και Εκδόσεων (ΙΤΥΕ) που θα αναλάβει και τις αρμοδιότητες του Οργανισμού Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων που επίσης καταργείται.

Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση, δεν διασφαλίζεται ο δημόσιος χαρακτήρας των δύο Ινστιτούτων. Το νομοσχέδιο που συζητείται στη Βουλή προβλέπει ότι και τα δύο μπορούν να χρηματοδοτούνται από ιδιώτες και να εκτελούν έργα για λογαριασμό τους. Τα δύο Ινστιτούτα φαίνεται ότι θα έχουν εποπτικό χαρακτήρα. Η υλοποίηση των προγραμμάτων θα εκχωρείται είτε στα ΑΕΙ και ΤΕΙ είτε σε ιδιώτες. Είμαστε αντίθετοι, τονίζει το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ, στην ανάθεση προγραμμάτων που έχουν να κάνουν με το εκπαιδευτικό έργο, σε ιδιώτες.

Οι μάχιμοι καθηγητές Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης που διαθέτουν τη σχετική τεχνογνωσία και επιστημονική επάρκεια, τίθενται στο περιθώριο και προβλέπεται η συμμετοχή εκπαιδευτικών της Ιδιωτικής Εκπαίδευσης. Οι πρόεδροι και τα Δ.Σ. τόσο στο Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής όσο και στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών και Εκδόσεων επιλέγονται από τον/την εκάστοτε υπουργό. Με δεδομένο ότι τα δύο Ινστιτούτα θα διαχειριστούν εκατομμύρια ευρώ τόσο από τους Εθνικούς Πόρους όσο και από τα Ευρωπαϊκά Προγράμματα, η ΟΛΜΕ θεωρεί αδιανόητο η αρμόδια επιτροπή της Βουλής να μην εκφράζει γνώμη για το ΙΤΥΕ. Ειδικότερα για το ΙΤΥΕ που θα διαχειριστεί μεγάλο μέρος των ευρωπαϊκών κονδυλίων για τη δια βίου εκπαίδευση και την επιμόρφωση, η ΟΛΜΕ θεωρεί ότι με τον τρόπο δομείται θα γίνει κέντρο αδιαφάνειας.

Με το νέο Σχέδιο Νόμου δεν προβλέπεται η συμμετοχή εκπροσώπων των εργαζομένων (ΟΛΜΕ, ΔΟΕ και ΟΙΕΛΕ) όπως συνέβαινε στο παρελθόν στους καταργούμενους Οργανισμούς (ΟΕΠΕΚ), παρά το γεγονός ότι το αντικείμενο των δύο Ινστιτούτων αφορά κυρίως την Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Φαίνεται, τονίζει η ηγεσία των καθηγητών, ότι η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας δεν επιθυμεί να ακούγεται η φωνή των εκπαιδευτικών.

Το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ βλέπει αλληλοκαλύψεις αρμοδιοτήτων μεταξύ των δύο Ινστιτούτων γεγονός που θα προκαλέσει δυσλειτουργίες. Στο ζήτημα της ψηφιοποίησης των σχολικών βιβλίων, επισημαίνει, είναι προφανές ότι η αρμοδιότητα πρέπει πράγματι να ανήκει στο ΙΤΥΕ. Όμως η αρμοδιότητα στον τομέα του σχεδιασμού θα έπρεπε να ανήκει στο Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ).

Όσον αφορά στην «Αξιολόγηση» των δύο Ινστιτούτων κάθε χρόνο θα γίνεται «Αυτοαξιολόγηση» και κάθε 2ετία ο/η υπουργός που όρισε τα Δ.Σ., θα ορίζει 3μελή Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων που θα τα «αξιολογεί».

Απαράδεκτο θεωρεί το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ και το γεγονός ότι τα δύο Ινστιτούτα θα έχουν αποσπασμένους υπαλλήλους και υπαλλήλους με Συμβάσεις Έργου. Ιδιαίτερα η μετάταξη των έμπειρων υπαλλήλων του ΟΕΔΒ στην Κεντρική Υπηρεσία του υπ. Παιδείας, αντί της στελέχωσης του αρμόδιου τομέα του ΙΤΥΕ προκαλεί εύλογες απορίες.

ΟΙΕΛΕ για τους σχολάρχες
Μνημείο αντεργατικής πολιτικής θεωρεί η ΟΙΕΛΕ το υπόμνημα που απέστειλαν οι ιδιοκτήτες ιδιωτικών σχολείων στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας και στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης, με το οποίο ζητούν την πλήρη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων των ιδιωτικών εκπαιδευτικών, την περικοπή των αποδοχών τους και τη συρρίκνωση έως και κατάργηση των αποζημιώσεων τους σε περίπτωση απόλυσης. Με το υπόμνημα αποκαλύπτεται με τον πιο ωμό τρόπο ότι οι ιδιοκτήτες θεωρούν τους εκπαιδευτικούς των σχολείων τους, αναλώσιμους υπάλληλους επιχείρησης. Ας αναμένουν, ωστόσο, πολύ σύντομα οι σχολάρχες τις απαντήσεις – αποδείξεις της ΟΙΕΛΕ και με λόγια και με έργα.
alfavita.gr

Πιάνεις τον εαυτό σου να κάνει πράγματα που η λογική σου απορρίπτει, όμως ο κόσμος γύρω σου δεν αντιλαμβάνεται τις ρυτίδες που έμαθες να κρύβεις τόσο επιδέξια. Επαναλαμβανόμενη δραστηριότητα η φτηνή ανούσια εκτόνωση της ομορφιάς που έκρυβες. Ψάχνεις να επαληθεύσεις αν είσαι αλλόκοτος γιατί έτσι νιώθεις, όμως το αλλόκοτο είναι φυσιολογικό και έτσι το βάζεις στη ζωή σου τελικά, χωρίς ενοχές πλέον.

Έχει περάσει τόσο καιρός και ίσως δε μπόρεσες να αναρωτηθείς γιατί η σχολική σου εμπειρία ήταν τόσο επιθετική στα όνειρά σου. Ίσως δε σκέφτηκες ποτέ την ποιότητα την γνώσης που αναγκάστηκες να πάρεις. Δε σκέφτηκες τι αντίκτυπο είχε σε σένα η φριχτή διαδικασία του τρόπου που εξετάστηκες και το φτηνό τρόπο που σε σφράγισαν ως επιστήμονα, σε ιδρύματα που η δυσωδία σε έκανε να αισθάνεσαι τόσο μόνος για τα συναισθήματα που σου βιάσανε με σκληρότητα και επίγνωση του τι διαπράττουν. Σε πετάξαν βιαστηκά στην κοινωνία χωρίς να ξέρεις να κρίνεις, να ερωτεύεσαι, να αμφισβητείς, να πιστεύεις στον εαυτό σου, να ξέρεις να διεκδικείς, να ξέρεις να απαιτείς, να ξέρεις τον τρόπο να παίρνεις. Δε σε δίδαξαν ποτέ τα ανθρώπινα δικαιώματα που δήθεν έχεις και δέχτηκες ότι η θεωρία και η πράξη είναι δυο χώρες που έχουν άλλο κλίμα και δε συνορεύουν μεταξύ τους.

Έκανες το σταυρό σου κάθε πρωί, ενώ σκεφτόσουν ότι αυτοί που σε έμαθαν αυτή την κίνηση κάτι περισσότερο θα ήξεραν παραπάνω, κάτι περισσότερο από τη φτωχή σου γνώση που σου έδινε πρόσβαση σε ένα όνειρο χτισμένο στο ψέμα, από ανθρώπους που σε θέλουν να ζεις μέσα στην άγνοια, χαμένος στο λαβύρινθο της ανασφάλειας. Προβληματική η μετάδοση της γνώσης, από εκπαιδευτικούς με σβησμένη τη φλόγα του οράματος και ανίκανους να σπάσουν τις δυνάμεις της συμβατικότητας.

Δε σου δίδαξαν ποτέ πως να αντιστέκεσαι στη διαφήμιση, δε σου είπαν ποτέ ότι η τηλεόραση δεν έχει χώρο για αξίες και ηθική, δε σου είπαν ποτέ ότι η αγάπη είναι μαγκιά, μαγκιά ήταν η επίδειξη διαφορετικότητας. Έπασχες από επίδειξη μιας νοσηρής διαφορετικότητας. Δε σου είπε ποτέ κανείς ότι διαφορετικός γίνεσαι όταν ξέρεις να ψάχνεις, όταν ξέρεις να δίνεις και όταν ξέρεις να δέχεσαι κάτι καινούργιο. Σου άδειασαν τόσο πολύ τη ψυχή που μόνο τα ρούχα σου σε έκαναν να δίνεις φως στο κορμί σου. Σε μπέρδεψαν τόσο πολύ που γρήγορα πιάστηκες από σάπια χερούλια, ήξερες ότι είναι σάπια όμως κοίταγες ψηλά ενώ η δύναμη ήταν στα πόδια σου.

Ταυτίστηκες με ιδέες που δεν είχες καμία σχέση. Φώναξες συνθήματα για μια ομάδα, τσακώθηκες γιατί εσύ ήσουν κόκκινος και ο άλλος πράσινος και κάποιος κίτρινος, και εκείνος ο κίτρινος ψήφιζε πράσινο και ο κόκκινος ψήφιζε μπλε και κάποιος ακόμα ψήφιζε κόκκινο και φώναζε για κάτι μπλε. Δε πίστεψες ποτέ στον εαυτό σου, μα σε παραμύθιασε η ομορφιά ενός ουράνιου τόξου, ήταν ψεύτικο όμως και χάθηκε λίγο μετά. Ακόμα όμως δεν λες να εγκαταλείψεις την εμμονή σου σε κενότητες. Μήπως η κενότητά σου δεν αντέχει την αλήθεια της γνώσης και τη διαδικασία της σκέψης; Η κενότητά σου δεν έχει χώρο…

Σε κούρασα. Είναι αυτό το εύπεπτο που θα σε κάνει να ξεχαστείς και πάλι. Φοβάσαι να γίνεις στόχος, γιατί φοβάσαι να αγγίξεις ουρανό, έμαθες να έχεις τα πόδια σου σφιχτά στη γη. Είσαι γυμνός σε ένα δρόμο που έχουν χαράξει άλλοι για σένα, αν συνεχίσει να σε απασχολεί η γύμνια σου θα τρέχεις γύρω από τα ίδια μονοπάτια να κρυφτείς από τα μάτια τα δικά σου. Αυτά είναι οι μεγαλύτεροι κριτές σου. Όλοι έχουμε κρυμμένο έναν παρατηρητή αγνό του εαυτού μας. Βρες το ένδυμα της γνώσης, είναι κρυμμένο μέσα σου σε παλιές σκέψεις, πριν σε αλλοιώσει η ζωή. Τότε πάτα ξανά με νέα δύναμη στο έδαφος και μη κοιτάς ψηλά, ο εχθρός σου είναι μπροστά και τρέχει γρήγορα να σου ξεφύγει.

Τρέξε και άλλαξε αυτό το δρόμο, φτιάξε το μονοπάτι έτσι όπως θέλεις να το περπατήσεις εσύ.

Όλοι όσοι κάνουν τη ζωή μας δυσκολότερη, τζογάροντας τα όνειρά μας σε ένα οικονομικό παζάρι για λίγους, δε φοβούνται το σκύλο που γαβγίζει. Χθες είχες δύο σήμερα ένα και αύριο ίσως τίποτα. Όσο αφελής και να έχεις υπάρξει στο ψέμα τώρα απλά δεν αντέχεις άλλη υποκρισία και νιώθεις άρρωστος από αυτή την προπαγανδιστική καθημερινότητα.

Τώρα τα ψέματα έγιναν τόσο αναγκαία και φανερά που πηδάνε στο κενό από μόνα τους. Η ατιμωρησία έγινε σύμβολο για ξεπουλημένες ψυχές και τα εισιτήρια των μμμ κάρτες σίτισης στις ελληνικές φυλακές. Είναι πολλά που σε οργίζουν και σε κάνουν να χάνεις τη ροή της σκέψης σου. Δεν προλαβαίνεις τα γεγονότα, γιατί τα γεγονότα είναι περισσότερα από το 24ωρο και το φπα στο 23% κάνει τη μέρα σου μικρότερη, τρέχοντας να ξεπληρώσεις τις αμαρτίες που σου κληροδοτήθηκαν.

Στη μέση μιας κρίσης, ψάχνεις για πρώτη φορά την καταγωγή σου και αναρωτιέσαι σε τι σκαρί ταξιδεύεις. Δε βλέπεις στεριά, αλλά ο καπετάνιος σου σε διαβεβαιώνει ότι άπλετη στεριά είναι στον ορίζοντα. Τυφλός αυτός, φτωχός εσύ ελπίζεις και τραβάς κουπί. Όμως έχεις μάτια και βλέπεις.

Η γκρίνια είναι ευλογία για όσους αποφασίζουν για σένα. Οι κραυγές και τα νεύρα είναι η δύναμή τους. Η δύναμή σου είναι η ψυχραιμία σου. Με καθαρό μυαλό κλείσε την τηλεόραση. Σκέψου. Δες. Κρίνε. Διάβασε. Ψάξε. Αμφισβήτησε. Μην έχεις κοσμοθεωρία για κόσμους που δεν γνωρίζεις. Νιώσε δυνατός. Όχι μέσα από σένα, αλλά μέσα από την ενότητα όλων όσων σιωπηλά είναι προσηλωμένοι στο αύριο και γεύονται την αλλαγή που η ήρεμη βαθιά σκέψη τους μπορεί να φέρει.

Η μάζα είναι εύκολα χειραγωγούμενη όταν στηρίζεται στην ατομικότητα. Οι σπίθες νοημοσύνης στη μάζα είναι ο μεγάλος εχθρός της σύγχρονης άπληστης ελίτ.
dinatomirmigi

Λιβύη και Ιαπωνία είναι οι διαφορετικές όψεις του ιδίου νομίσματος

Στην Ιαπωνία «πλημμύρισε» η Νέα Τάξη… και στην έρημο της Λιβύης «ξεβράστηκε».
Όλοι οι λαοί βρίσκονται ανάμεσα σε μία λιβυκή «σφύρα» και έναν ιαπωνικό «άκμονα».

Είναι πλέον ορατό – και από τον τελευταίο άνθρωπο – ότι βαδίζουμε τα τελευταία “μέτρα” της ανθρώπινης ιστορίας, όπως τη γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Δεν χρειάζεται κάποιος να έχει γνώσεις αποκρυφισμού και να πιστεύει στις εσχατολογικές προφητείες. Φαίνεται πλέον και δια γυμνού οφθαλμού ότι η κατάσταση “δεν πάει άλλο”. Δεν μπορεί η ανθρωπότητα να συνεχίσει με αυτόν τον τρόπο. Αν δεν βρει έναν νέο τρόπο να “πορευτεί”, θα αυτοκαταστραφεί. Είναι θέμα χρόνου. Όταν έχει παραδοθεί όχι μόνον ο ανθρώπινος πολιτισμός, αλλά και η ίδια η ανθρώπινη ύπαρξη, στα ιδιωτικά συμφέροντα, είναι θέμα χρόνου ο όλεθρος.

Αυτά, τα οποία συμβαίνουν σήμερα στον κόσμο, είναι αποκαλυπτικά.

Αυτά, τα τόσο διαφορετικά πράγματα, που συμβαίνουν σε τόσο διαφορετικά μέρη του κόσμου, είναι στην πραγματικότητα ίδια …Είναι οι όψεις του ιδίου νομίσματος. Η τεράστια ανθρώπινη καταστροφή στην Ιαπωνία και το αιματοκύλισμα στη Λιβύη είναι αποτελέσματα του ιδίου φαινομένου. Το ίδιο “τσουνάμι” χτύπησε καί τις δύο αυτές χώρες …Το “τσουνάμι”, το οποίο θα συνεχίσει και θα χτυπάει όλα τα κράτη και όλους τους λαούς, μέχρι να τους εξαφανίσει όλους …Το “τσουνάμι”, που, αν η ανθρωπότητα δεν βρει τρόπο να το σταματήσει, θα την εξαφανίσει.

Ποιο είναι αυτό το “τσουνάμι”; Η απόλυτη φιλελευθεροποίηση της οικονομίας …Η ιδιωτικοποίηση των πάντων …Η χωρίς κανένα μέτρο και λογική παραχώρηση των πάντων σε ιδιώτες …Η “ζουγκλοποίηση” των πάντων, εφόσον ιδιωτικοποίηση χωρίς όρους και κανόνες σημαίνει ταυτόχρονα και την ιδιωτικοποίηση και της εξουσίας. Ξεκινάμε από την επιβολή της άποψης του επενδυτή και καταλήγουμε στην επιβολή της άποψης του εξουσιαστή. Υποτάσσεται πρώτα ο εύκολος καταναλωτής και στη συνέχεια υποτάσσεται και ο δυσκολότερος πολίτης. Με αυτόν τον τρόπο οδηγούμαστε στην κατάλυση κάθε έννοιας δημοκρατίας και στην καθολική επιβολή του “δίκιου” του ισχυρού ιδιώτη όλων των τύπων …Οδηγούμαστε στον απόλυτο Μεσαίωνα.

Τόσο η Ιαπωνία όσο και η Λιβύη αυτό ακριβώς πληρώνουν. Πληρώνουν τα μεσαιωνικά “ξεσπάσματα” της σημερινής Νέας Τάξης, που οι ίδιες είχαν την ατυχία να πέσουν ως τα πρώτα θύματά τους. Είναι τα δύο άκρα από το ίδιο “κύμα”, το οποίο, αν αφεθεί ανεξέλεγκτο, σταδιακά θα “σαρώσει” όλα τα κράτη και θα καταστρέψει όλους τους λαούς. Τι σημαίνει αυτό; Ότι στο άμεσο μέλλον κάθε κράτος και κάθε λαός θα βρεθεί είτε στη θέση της Ιαπωνίας είτε στη θέση της Λιβύης. Είτε θα απειλείται με “καταστροφή”, εξαιτίας της ιδιωτικής αντίληψης των πραγμάτων πάνω σε θέματα τα οποία δεν επιδέχονται τέτοιου είδους αντίληψη, είτε θα απειλείται με “μακελειό”, αν αντιδράσει στα ιδιωτικά συμφέροντα, τα οποία έχουν οικειοποιηθεί την πατρίδα του και διαχειρίζονται τα πάντα με αυτού του είδους την αντίληψη.

Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, για να καταλάβει ο αναγνώστης τι θέλουμε να πούμε …Να καταλάβει ότι η “απόσταση” μεταξύ Ιαπωνίας και Λιβύης δεν είναι τόσο “μεγάλη” όσο δείχνει ο χάρτης …Να καταλάβει ότι ο κόσμος είναι πλέον μικρός και ότι τον αφορούν όλα όσα συμβαίνουν πάνω σ’ αυτόν …Να καταλάβει ότι, ακόμα κι ένα κράτος, όπως η Ελλάδα, είναι θέμα χρόνου να βρεθεί είτε στην κατάσταση της Ιαπωνίας είτε στην κατάσταση της Λιβύης. Στην πραγματικότητα φτάσαμε στο σημείο να έχει απομείνει στους λαούς μόνον η επιλογή του τρόπου με τον οποίο θέλουν να υποφέρουν. Να διαλέξουν αν θέλουν να υποστούν το δράμα της Ιαπωνίας ή τη σφαγή της Λιβύης……

συνέχεια στο http://eamb-ydrohoos.blogspot.com/20…g-post_21.html

Είναι πολλές οι φορές που στην προσπάθειά μας να πετύχουμε το καλύτερο ακολουθούμε δρόμους που μας φαίνονται οικείοι και άρα κρύβουν μικρότερο ρίσκο. Πάντα μια γνωστή μυρωδιά, μυστηριακά μας χαλυβδώνει με πλαστή αυτοπεποίθηση και απομακρύνει την ανασφάλεια του αύριο. Ο καθένας από μας είμαστε ένα αποτέλεσμα των επιλογών μας και οι επιλογές μας είναι ένα αποτέλεσμα νομίζουμε ελεύθερης σκέψης.

Είναι όμως η σκέψη μας πραγματικά ελεύθερη; Ελεύθερη με μια βαθύτερη έννοια. Μια ελευθερία που σε κάνει να εκπληρώνεις προσωπικές επιθυμίες, προσδοκίες δικές σου προερχόμενες από μια συμπαντική σχέση με τον ανώτερο εαυτό σου. Η απάντηση τις περισσότερες φορές τολμώ να πω πως είναι “όχι”.

Η οικογένεια είναι ένας οργανισμός σημαντικός για την εξέλιξη του κάθε ανθρώπου. Εντός των οικογενειακών συνόρων υπάρχουν τα συστατικά της αγάπης, της ζεστασιάς αλλά και του αλληλοεπηρεασμού.

Κοιτάω την κοινωνία από ψηλά. Είναι μια κοινωνία που ψάχνει να βρει τις ισορροπίες της. Ένας κόσμος σαθρός που αλλάζει γρήγορα μα οι περισσότεροι δείχνουν να μένουν με το στόμα ανοιχτό εκστασιασμένοι, ανήμποροι να παίξουν ρόλο αντισώματος. Τι είναι αυτό που καθορίζει αυτό που είμαι;

Πόσο συχνά μια οικογένεια μεταλαμπαδεύει φαύλες ιδέες στα παιδιά της; Πόσες φορές ειπώθηκε, “το παιδί μου εγώ θα το κάνω..”. Πότε ήταν η τελευταία φορά που υποχώρησες σε ένα θέλω σου για χάρη μιας οικογενειακής πίεσης; Πόσο συχνά η ψήφος σου ήταν προέκταση μιας οικογενειακής συνήθειας; Γιατί βάζεις κόκκινο ή πράσινο κασκόλ πηγαίνοντας στο γήπεδο, επειδή το χρώμα αυτό είδες να φοράνε οι γονείς σου; Πόσο συχνά κοιμόσουν με μια ψεύτικη αλήθεια μόνο και μόνο επειδή η πραγματική αλήθεια κοιμόταν σε ένα άλλο διαμέρισμα; Πόσο εύκολο είναι να ακολουθήσεις ένα λάθος με τη δικαιολογία ότι μεγάλωσες μαζί του; Και πόσο δύσκολο να αλλάξεις κάτι όταν ανακαλύπτεις πως δε σου ταιριάζει ποια…

Τα πρώτα εμπόδια στη σκέψη μας έρχονται μέσα από την ίδια μας την οικογένεια. Είναι πολλές φορές που τα παιδιά αποτελούν μια ξενέρωτη συνέχεια της οικογενειακής τους νοοτροπίας και αυτό είναι που τα κάνει αφανείς θεατές της καθημερινότητας. Σίγουρα η οικογένειά σου θέλει το καλύτερο για σένα, όμως ίσως δεν έμαθε ποτέ να ξεχωρίζει το ωραίο και είσαι θύμα μιας κακόγουστης αισθητικής. Ίσως δεν έμαθες και συ παγιδευμένος στην οικογενειακή προϋπάρχουσα αισθητική να αφήνεις τα βαρίδια του παρελθόντος μακριά και να αγκαλιάζεις το διαφορετικό που μέσα του βρίσκεις νέα ουσία και απαντήσεις με άλλη οπτική.

Κάποιες φορές αυτό που σε αγαπάει ίσως δεν σε ευεργετεί, αλλά σου κόβει τα φτερά της προσωπικής σου πνευματικής ανάπτυξης. Είναι κάποιες φορές η οικογένεια μια σπηλιά και συ άθελά σου δεσμώτης ανήμπορος να δεις φως.

Η σκέψη είναι αέρινη, τρέφεται από παντού και είναι ελεύθερη όταν δε μπαίνει σε καλούπια.
dinatomirmigi