giannisTs blog

Την Tobii την γνωρίσαμε για πρώτη φορά στη φετινή CeBIT, όπου δοκιμάσαμε ένα πειραματικό laptop που ελέγχεται με τα μάτια. Ένα μήνα μετά, η Σουηδική εταιρεία ανακοίνωσε την εμπορική κυκλοφορία του PCEye, μιας αυτόνομης συσκευής που ενσωματώνεται σε επιτραπέζιους υπολογιστές και μπορεί να μεταφράσει την κίνηση των ματιών σε εντολές προς τον κέρσορα.

Το PCEye προσαρτάται στο μπροστινό τμήμα της οθόνης και συνδέεται στον υπολογιστή μέσω USB. Προς το παρόν τρέχει μόνο σε συστήματα με Windows και σύμφωνα με την Tobii είναι συμβατό με μια ευρεία γκάμα προγραμμάτων.
Η συσκευή απευθύνεται σε άτομα με κινητικά προβλήματα και νευρολογικές παθήσεις που αδυνατούν να χρησιμοποιήσουν το ποντίκι του υπολογιστή. Σύμφωνα με τη Σουηδική εταιρεία, το PCEye διαθέτει μεγάλη ακρίβεια και μπορεί να ανιχνεύσει το 95% των χρηστών, ανεξαρτήτως χρώματος ματιών, συνθηκών φωτισμού ή κινήσεων του κεφαλιού και χωρίς να επηρεάζεται από το αν φοράνε γυαλιά ή φακούς επαφής.

Όσο για την τιμή του, σύμφωνα με το gizmag αναμένεται να κυμανθεί γύρω στα 7.000 δολάρια.

Site: Tobii.com
Site: gizmag

Βελτίωση των πληροφοριών που παρέχονται για τους ελληνικούς δρόμους μέσω της υπηρεσίας Google Maps υπόσχεται η εταιρεία, τα αυτοκίνητα της οποίας με τον ειδικό φωτογραφικό εξοπλισμό θα βγουν… παγανιά από τις 11 Απριλίου.

Οπως διευκρινίζει η εταιρεία, στόχος είναι η συγκέντρωση αναλυτικών πληροφοριών “για να καταγράψουμε σωστά δεδομένα για οδούς και πινακίδες σήμανσης, να επιβεβαιώσουμε τροποποιήσεις στους χάρτες μας τις οποίες μας υποδεικνύουν οι χρήστες μας αλλά και να καταγράφουμε την ακριβή τοποθεσία επιχειρήσεων ούτως ώστε να αποτυπώνονται με μεγαλύτερη ακρίβεια”.

Η Google διευκρινίζει πως το φωτογραφικό υλικό που θα συγκεντρώσει δεν θα χρησιμοποιηθεί για το Street View, το οποίο μετά και τις ενστάσεις που είχε διατυπώσει η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα δεν είναι διαθέσιμο στη χώρα μας. Η εταιρεία σημειώνει, τέλος, πως το φωτογραφικό υλικό δεν θα δημοσιευθεί στο διαδίκτυο.

Πέντε ελληνικά Πανεπιστήμια «πλασάρονται», για πρώτη φορά, στα πρώτα 200 παγκοσμίως. Αυτό προκύπτει από την τελευταία κατάταξη του οργανισμού Quacquarelli Symonds (QS) που αφορά σε πέντε επιστημονικούς κλάδους, μετρώντας το ακαδημαϊκό έργο, την έρευνα, τις παραπομπές που συγκέντρωσαν οι δημοσιεύσεις κάθε ιδρύματος και το εργασιακό περιβάλλον. Ηγετική θέση εξακολουθούν να έχουν, βεβαίως, τα αμερικανικά πανεπιστήμια, με το ΜIT να κερδίζει την πρωτιά και στους πέντε κλάδους. Από την έρευνα προκύπτει:

Πολιτικοί Μηχανικοί: Το Πανεπιστήμιο της Αθήνας, το Αριστοτέλειο (ΑΠΘ) και το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ) βρίσκονται στις θέσεις από 51-100, ενώ ακολουθεί το Πανεπιστήμιο Πάτρας στις θέσεις από 101-150. Πρώτο το ΜΙΤ και ακολουθούν τα Πανεπιστήμια του Στάνφορντ και του Κέιμπριτζ.

Ηλεκτρολόγοι Μηχανικοί: Το ΕΜΠ βρίσκεται στις θέσεις 51-100, ενώ το Πανεπιστήμιο Αθηνών ακολουθεί (151-200). Το τοπ 3 δεν αλλάζει σε σχέση με τον προηγούμενο κλάδο.

Μηχανολόγοι Μηχανικοί: Πολύ καλή είναι η επίδοση του Πανεπιστημίου Κρήτης βρίσκεται στις (θέσεις 51-100), ακολουθεί το ΕΜΠ (θέσεις 101-150) και το ΑΠΘ (θέσεις 151-200). Πρώτο το ΜΙΤ.

Χημικοί Μηχανικοί: Ξεχωρίζει το ΑΠΘ (101-150) και ακολουθούν το Πανεπιστήμιο Πάτρας (101-150) και το ΕΜΠ (151-200). Την πρωτιά διατηρεί το ΜΙΤ, ακολουθούμενο από το Κέιμπριτζ και το Μπέρκλεϊ.

Πληροφορική: ΑΠΘ και ΕΜΠ βρίσκονται στις θέσεις από (151-200). Στην πρώτη θέση βρίσκεται και πάλι το MIT.

Νίκος Λυγερός
Η κοινωνία δεν είναι παρά ένα δόγμα. Όλη της η δύναμη και η αδυναμία προέρχονται από το γεγονός αυτό. Το να πιστεύουμε σ’ αυτήν, την καθιστά ισχυρή. Το να την αμφισβητούμε, την αποδυναμώνει. Εντυπωσιάζει το άτομο, ενώ φοβάται τον άνθρωπο. Το άτομο την επιβεβαιώνει, ενώ ο άνθρωπος την θέτει σε κίνδυνο. Ως δόγμα, εκμεταλλεύεται την ευπιστία του κόσμου. Επιπλέον, στηρίζεται στην ανεπάρκεια ιστορικών γνώσεων μετατρέποντας έτσι την πανταχού παρουσία της σε παντογνωσία. Το κοινωνικό σύστημα τα ξέρει όλα και ασχολείται με όλα. Όσον αφορά στη γραφειοκρατία του, αποτελεί μία συγκαλυμμένη μορφή δικτατορίας. Είναι εξάλλου γι’ αυτόν το λόγο που τις καλύτερες υλοποιήσεις, με την αυστηρή έννοια του όρου, τις αποτελούν τα απολυταρχικά καθεστώτα τα οποία δεν μπόρεσαν να αποφύγουν τη διάπραξη ενός εγκλήματος εναντίον της ανθρωπότητας. Όταν η εξουσία δεν επαρκεί, πρέπει να επιστρατευτεί η «βοήθεια» της βαρβαρότητας. Αυτή η τελευταία εμφανίζεται ως το έσχατο κοινωνικό εργαλείο. Όταν το σύστημα έρχεται αντιμέτωπο με πολιτιστικές και θρησκευτικές αντιστάσεις, η ύπαρξη των οποίων θέτει υπό αμφισβήτηση την κυρίαρχη ιεραρχία, τότε αλλάζει στάση και παίρνει τα πράγματα στα χέρια του, κατά βάρβαρο τρόπο. Ερμηνεύει αυτές τις αντιστάσεις ως εσωτερικές τριβές. Πρόκειται, λοιπόν, για ανατοποθέτηση τάξης εφοδιαστικής αλυσίδας από πλευράς του συστήματος. Άρα, η έσχατη λύση συνίσταται στη χρήση των μέσων του ολικού πολέμου εναντίον ενός αφοπλισμένου πληθυσμού. Αυτό που κάνει είναι να εφαρμόζει το δόγμα του. Με τρόπο μαζικό, επιβάλλει το νόμο του χωρίς να επιτρέπει την παραμικρή αμφισβήτηση. Οι χρονολογίες αυτών των εγκλημάτων είναι μακρινές, όμως είναι απαραίτητο να τις έχουμε κατά νουν για να καταλάβουμε τη σημασία της ανθρωπότητας. Διότι καθένα από αυτά τα εγκλήματα αποτελεί μία πληγή η οποία χαρακτηρίζει τη δομή της αντίστασης της ανθρωπότητας έναντι αυτών των χρονικών παρεμβολών. Οι γενοκτονίες των Αρμενίων, των Ποντίων, των Ουκρανών, των Εβραίων, των Καμποτζιανών αποτελούν παραδείγματα. Έστω και αν ακολουθούν το ίδιο σχήμα αφανισμού όπως τις φάσεις του Stanton, αυτές οι γενοκτονίες φέρουν κάθε φορά δομικά στοιχεία για την ανθρωπότητα και όχι μόνο για τα απολυταρχικά καθεστώτα. Διότι η βαρβαρότητα των τελευταίων μετριέται επίσης και με την αντίσταση των θυμάτων και των δικαίων. Χωρίς την ανθρώπινη αντίσταση, η κοινωνική γενοκτονία θα ήταν το τέλειο έγκλημα. Όμως κάθε φορά, οι άνθρωποι επαναστατούν και αγωνίζονται ενάντια σ’ αυτή την πράξη βαρβαρότητας. Η ανθρωπότητα μοιάζει με τη φύση. Δεν συνειδητοποιούμε την πραγματικότητά της παρά μόνο όταν την καταστρέφουμε. Και γίνεται χειροπιαστή μόνο όταν αντιστέκεται σ’ αυτή την καταστροφή. Τα θύματα και οι δίκαιοι αποκτούν την υπόστασή τους μέσα από αυτή την πράξη βαρβαρότητας η οποία επιχειρεί να τους εξαφανίσει. Όπως δεν έχουν θέση μέσα στο δόγμα, πρέπει το σύστημα να τους σβήσει. Έτσι, η ανθρωπότητα εμφανίζεται με αποτελεσματικό τρόπο μέσω των αντιστασιακών ομάδων. Διότι σε τοπικό επίπεδο, είναι αυτούς που ονομάζουμε ανθρωπότητα. Αυτοί οι θύλακες αντίστασης είναι χρονικοί κρίκοι οι οποίοι αρνούνται τη γραμμικοποίηση του συστήματος. Παρουσιάζονται ως αντιδραστικά στοιχεία διότι αντιπροσωπεύουν την ανατροφοδότηση της κυβερνητικής. Αυτό το κύκλωμα προς τα πίσω σε σχέση με τη γραμμική εξέλιξη προκαλεί σύγκρουση με το σύστημα που ενεργεί ως πραγματικό εργαλείο διαγραφής.

http://www.lygeros.org