Σε έναν κόσμο όπου το όνειρο δεν είναι πολυτέλεια, αλλά ένας τρόπος να υπάρχουμε, να ανακαλύπτουμε και να συναντιόμαστε, η μαθητική δημιουργία του 8ου Γυμνασίου Ηρακλείου «Το όνειρο του Μάνου» ανοίγει τη συζήτηση για τη μνήμη, την τέχνη και το δικαίωμα των παιδιών στη δημιουργία.

Ένα όνειρο που ξεκίνησε από την πόλη μας
Το «Όνειρο του Μάνου» είναι μια μαθητική ταινία του 8 ου Γυμνασίου Ηρακλείου που γεννήθηκε από την επιθυμία να αναζητήσουμε τα ίχνη του Μάνου Χατζιδάκι στην πολιτιστική ιστορία της πόλης μας. Να πλησιάσουμε έναν σπουδαίο δημιουργό όχι μόνο μέσα από τη μουσική του, αλλά και μέσα από τις μνήμες των ανθρώπων που έζησαν την εποχή του, συναντήθηκαν με το έργο του και κράτησαν ζωντανά τα ίχνη της παρουσίας του. Αφετηρία μας υπήρξε η μαρτυρία του κ. Νίκου Κοπιδάκη, εκπαιδευτικού και ιδρυτή του ιδιωτικού εκπαιδευτηρίου «Το Παγκρήτιον», ο οποίος μοιράστηκε μαζί μας τις αναμνήσεις και τις γνώσεις του. Μια πολύωρη συνέντευξη μεταμορφώθηκε, μέσα από την έρευνα, την επιλογή και την επεξεργασία του υλικού, σε ένα κινηματογραφικό ντοκουμέντο διάρκειας 14 λεπτών. Στην αφήγησή μας συναντιούνται ο Μάνος Χατζιδάκις, το Ηράκλειο, το Μικρό Κηποθέατρο και ο «Μουσικός Αύγουστος». Πάνω απ’ όλα, όμως, συναντιούνται η προσωπική μνήμη και η συλλογική ιστορία. Εκείνο που κάποτε έζησε ένας άνθρωπος γίνεται αφορμή για να γνωρίσουν οι νεότεροι μια πτυχή του τόπου τους, να θέσουν ερωτήματα και να ανακαλύψουν πως η ιστορία δεν βρίσκεται μόνο στα βιβλία. Ζει και στις φωνές των ανθρώπων, στις αφηγήσεις τους, σε όσα θυμούνται και σε όσα επιλέγουν να μοιραστούν. Για τους μαθητές και τις μαθήτριες, η διαδικασία αυτή ήταν κάτι περισσότερο από μια κινηματογραφική άσκηση. Ήταν μια συνάντηση με την πολιτιστική κληρονομιά του τόπου τους και, ταυτόχρονα, μια ευκαιρία να γίνουν οι ίδιοι φορείς της διάσωσης και της μετάδοσής της. Να μην παραμείνουν απλοί αποδέκτες μιας έτοιμης αφήγησης, αλλά να αναλάβουν την ευθύνη να διαμορφώσουν τη δική τους.

Από τον θεατή στον δημιουργό
Τι σημαίνει, αλήθεια, κινηματογραφική εκπαίδευση στο σχολείο; Να μάθουν τα παιδιά να χειρίζονται μια κάμερα, να μοντάρουν εικόνες και ήχους, να δημιουργούν μια ταινία;

Ναι, αλλά όχι μόνο.
Σημαίνει να μάθουν να παρατηρούν, να ακούν, να ερευνούν, να ξεχωρίζουν την ουσία μιας μαρτυρίας, να συνεργάζονται και να παίρνουν αποφάσεις. Να κατανοούν πως κάθε εικόνα που επιλέγουμε να δείξουμε και κάθε ιστορία που αποφασίζουμε να αφηγηθούμε εμπεριέχει μια ευθύνη. Σημαίνει να περάσουν από τη θέση του θεατή στη θέση του δημιουργού και να ανακαλύψουν ότι έχουν κάτι δικό τους να πουν.
Μια μαθητική ταινία δεν είναι απλώς ένα τελικό προϊόν που μπορεί να προβληθεί σε ένα φεστιβάλ. Είναι η διαδρομή που οδηγεί ως εκεί: οι αναζητήσεις, οι συζητήσεις, οι διαφορετικές απόψεις, οι δοκιμές που δεν πετυχαίνουν, οι μικρές ανακαλύψεις, οι στιγμές που μια ιδέα μοιάζει να μην προχωρά και οι στιγμές που ξαφνικά όλα αποκτούν νόημα.
Και μέσα σε αυτή τη διαδρομή, το σχολείο γίνεται κάτι περισσότερο από τον χώρο μετάδοσης γνώσεων. Γίνεται τόπος συνάντησης, πειραματισμού, έκφρασης και ουσιαστικής συμμετοχής. Ένας χώρος όπου τα παιδιά μπορούν να δοκιμάσουν τις δυνατότητές τους, να αναγνωρίσουν τις δυνάμεις τους και να νιώσουν πως η φωνή τους έχει αξία.

Το δημόσιο σχολείο που επιμένει να δημιουργεί

Όλα αυτά δεν συμβαίνουν σε ένα ιδανικό περιβάλλον, απαλλαγμένο από δυσκολίες. Συμβαίνουν στο πραγματικό δημόσιο σχολείο, με τους περιορισμούς, τις ελλείψεις, τις απαιτήσεις και τις αντιφάσεις του. Σε ένα σχολείο όπου οι εκπαιδευτικοί καλούνται καθημερινά να ισορροπήσουν ανάμεσα σε πολλαπλές υποχρεώσεις και όπου ο δημιουργικός χρόνος δεν περισσεύει πάντα.
Κι όμως, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, παιδιά και εκπαιδευτικοί εξακολουθούν να αναζητούν δρόμους. Να οργανώνουν ομάδες, να επινοούν τρόπους, να αξιοποιούν όσα μέσα διαθέτουν, να μαθαίνουν ο ένας από τον άλλον. Να μετατρέπουν μια ιδέα σε συλλογική προσπάθεια και μια σχολική δραστηριότητα σε εμπειρία που αφήνει αποτύπωμα.
Το δικαίωμα των παιδιών να δημιουργούν δεν μπορεί να εξαρτάται από τις οικονομικές δυνατότητες της οικογένειάς τους ή από την πρόσβαση σε εξωσχολικές ευκαιρίες. Ούτε πρέπει η καλλιτεχνική έκφραση να αντιμετωπίζεται ως κάτι περιττό, που χωρά μόνο όταν περισσεύει χρόνος από τα «σημαντικά».
Γιατί η τέχνη δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο της εκπαίδευσης. Είναι ένας τρόπος να γνωρίζουμε τον κόσμο, να κατανοούμε τους άλλους και τον εαυτό μας, να καλλιεργούμε την κριτική σκέψη και τη φαντασία. Είναι, επίσης, ένας τρόπος να συναντιούνται ισότιμα παιδιά με διαφορετικές εμπειρίες, δυνατότητες και αφετηρίες. Το δημόσιο σχολείο οφείλει να προσφέρει αυτές τις ευκαιρίες σε όλα τα παιδιά. Όχι μόνο σε όσα έχουν ήδη ανακαλύψει το ταλέντο τους, ούτε μόνο σε όσα διαθέτουν τα μέσα για να το καλλιεργήσουν. Αλλά και σε εκείνα που ίσως δεν έχουν ακόμη πιστέψει ότι μπορούν να δημιουργήσουν κάτι δικό τους.
Δεν χρειάζεται κάθε μαθητική ταινία να βραβευτεί ούτε κάθε προσπάθεια να καταλήξει σε μια επιτυχημένη προβολή. Η αξία βρίσκεται και σε όσα συμβαίνουν πριν από αυτήν: στην εμπιστοσύνη που χτίζεται, στην ευθύνη που αναλαμβάνεται, στη συνεργασία που δοκιμάζεται, στην αυτοπεποίθηση που γεννιέται. Στο παιδί που ανακαλύπτει ότι μπορεί να σταθεί πίσω από μια κάμερα και να αφηγηθεί μια ιστορία με τον δικό του τρόπο.

Μια προβολή, πολλές συγκινήσεις
Την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2026, στις οκτώ το βράδυ, στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων, το «Όνειρο του Μάνου» προβλήθηκε για πρώτη φορά στο πλαίσιο του 14 ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων. Η ημέρα είχε έναν ιδιαίτερο συμβολισμό: ήταν η ημέρα των γενεθλίων του Μάνου Χατζιδάκι. Για εμάς, η προβολή ήταν μια στιγμή μεγάλης προσμονής και αγωνίας. Όσο η ιστορία ξετυλιγόταν στην οθόνη, το καρδιοχτύπι παρέμενε. Ύστερα ήρθε το θερμό χειροκρότημα. Και μαζί του η ανακούφιση, η χαρά, η συγκίνηση. Η ανταπόκριση του κοινού μάς έδωσε μια υπέροχη απάντηση. Εκείνη τη στιγμή, η ταινία έπαψε να είναι μόνο δική μας. Άρχισε το δικό της ταξίδι, συναντώντας ανθρώπους που δεν είχαν συμμετάσχει στη δημιουργία της, αλλά ήταν πρόθυμοι να ακούσουν την ιστορία που είχαμε επιλέξει να αφηγηθούμε. Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο όμορφα πράγματα που μπορεί να συμβούν μέσα από την τέχνη: μια ιστορία που γεννιέται από μια μικρή σχολική ομάδα να ανοίγει έναν δρόμο επικοινωνίας με έναν ευρύτερο κόσμο.
Τίποτα από όλα αυτά, βέβαια, δεν θα είχε συμβεί χωρίς τη γενναιοδωρία των ανθρώπων που πίστεψαν σε αυτό το ταξίδι. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κ. Νίκο Κοπιδάκη, που άνοιξε την καρδιά και μοιράστηκε τις αναμνήσεις του με τους μαθητές μας, στον διευθυντή του σχολείου μας, κ. Μιχαήλ Βαβουρανάκη, για τη σταθερή του στήριξη, και στους γονείς που στάθηκαν δίπλα στα παιδιά. Θερμές ευχαριστίες οφείλουμε και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων, στον
Διευθυντή του τον κ. Ματθαίο Φραντζεσκάκη και τον κ. Κώστα Κοσμαδάκη, καθώς και στην Περιφέρεια Κρήτης, τον Περιφερειάρχη κ. Σταύρο Αρναουτάκη και την κα Ελένη Μαράκη Μπελαδάκη που αγκαλιάζουν τη μαθητική δημιουργία. Πάνω από όλα, όμως, το μεγαλύτερο ευχαριστώ ανήκει στις μαθήτριες και στους μαθητές μας που έδωσαν ζωή σε αυτό το ταξίδι.

Οι δρόμοι που ανοίγονται
Δεν γνωρίζουμε πού θα οδηγήσει κάθε παιδί η εμπειρία της δημιουργίας μιας ταινίας. Ίσως κάποια να ασχοληθούν στο μέλλον με τον κινηματογράφο. Ίσως κάποια άλλα να κρατήσουν μόνο τη χαρά μιας συνεργασίας, την ανάμνηση μιας προβολής, την ανακάλυψη ότι μπορούν να οργανώσουν μια ιδέα και να τη φτάσουν μέχρι το τέλος. Όμως, ακόμη κι αν δεν ξαναπιάσουν ποτέ κάμερα στα χέρια τους, θα έχουν ζήσει κάτι ουσιαστικό: θα έχουν δοκιμάσει να μετατρέψουν την παρατήρηση σε ερώτημα, το ερώτημα σε αναζήτηση και την αναζήτηση σε δημιουργία. Θα έχουν καταλάβει πως η πολιτιστική μνήμη δεν είναι κάτι μακρινό και άπιαστο, αλλά κάτι που μπορούμε να προσεγγίσουμε, να φωτίσουμε και να μεταδώσουμε. Το «Όνειρο του Μάνου» δεν φιλοδοξεί να πει μια μεγάλη ιστορία για το σχολείο. Είναι, ωστόσο, μια μικρή ιστορία για όσα μπορούν να συμβούν όταν ένα σχολείο εμπιστεύεται τα παιδιά του και τους δίνει χώρο να δημιουργήσουν. Κι ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό μήνυμα της διαδρομής μας.

Σε μια εποχή που συχνά υψώνει εμπόδια, το δημόσιο σχολείο μπορεί να ανοίγει δρόμους.

Να δίνει στα παιδιά τη δυνατότητα να συναντούν την τέχνη όχι μόνο ως θεατές, αλλά ως δημιουργοί.

Να τους επιτρέπει να ονειρεύονται και να τους προσφέρει τα μέσα για να δώσουν μορφή στα όνειρά τους.

Γιατί οι δρόμοι δεν είναι πάντα έτοιμοι και φωτεινοί.

Κάποιες φορές χρειάζεται να τους ανοίξουμε μαζί, βήμα βήμα, με επιμονή, φαντασία και πίστη στις δυνατότητες των παιδιών.

Και τότε, ακόμη και μέσα στις πιο δύσκολες συνθήκες, μπορεί να συμβεί κάτι μικρό και σπουδαίο:

«οι δρόμοι να γίνουν λευκοί και τ’ άνθη να μιλήσουν»

(Ανδρέας Εμπειρίκος, «Ενδοχώρα», 1945).

Το παραπάνω άρθρο φιλοξενήθηκε στην ηλεκτρονική έκδοσης της εφημερίδας “Αυγή”, 29-10-2026 διαθέσιμο στον σύνδεσμο: https://www.avgi.gr/politismos/530176_dimosio-sholeio-mporei-na-oneireyetai-mia-tainia-gia-ton-mano-hatzidaki

Όταν η κινηματογραφική δημιουργία γίνεται χώρος συνάντησης, συνεργασίας και μοιράσματος

Υπάρχουν σχολικές δραστηριότητες που τελειώνουν μαζί με το τελευταίο κουδούνι.

Και υπάρχουν κι εκείνες που, κάποια στιγμή, ανοίγουν μια πόρτα.

Μια πόρτα προς την τέχνη, προς τη συνεργασία, προς ανθρώπους που βρίσκονται έξω από το σχολείο, ακόμη και προς έναν κόσμο που τα παιδιά δεν είχαν φανταστεί ότι θα συναντήσουν μέσα από τη δική τους δουλειά.

Κάπως έτσι έχει εξελιχθεί για εμάς η κινηματογραφική δημιουργία.

Δεν μπήκα ποτέ σε αυτή τη διαδικασία έχοντας την ιδέα ότι είμαι σκηνοθέτης. Δεν βλέπω τον εαυτό μου έτσι. Ο ρόλος μου είναι διαφορετικός και, ίσως, πολύ πιο κοντά σε αυτό που χρειάζεται ένα σχολείο: να διευκολύνω μια ομάδα παιδιών να ανακαλύψει τι μπορεί να δημιουργήσει, να της ανοίξω δρόμους, να οργανώσω, να ακούσω, να ενθαρρύνω, να βοηθήσω όταν κάτι δυσκολεύει.

Και να δημιουργήσω μαζί τους.

Μαζί με τους μαθητές και μαζί με τους συναδέλφους που μοιράζονται την ίδια διάθεση.

Γιατί μια σχολική ταινία δεν είναι έργο ενός ανθρώπου.

Είναι συλλογική υπόθεση.

~ ~ ~

Μια ταινία στο σχολείο ξεκινά συνήθως απλά.

Με μια κουβέντα.

Μια εικόνα.

Ένα ερώτημα.

Κάτι που απασχολεί τα παιδιά.

Και μετά αρχίζει η αναζήτηση.

Τι θέλουμε να πούμε; Ποια εικόνα θα μπορούσε να μεταφέρει αυτό που αισθανόμαστε; Τι θα συμβεί αν δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό;

Δεν υπάρχει πάντα απάντηση. Και αυτό είναι μέρος της διαδικασίας.

Τα παιδιά μαθαίνουν να συζητούν, να διαφωνούν, να ακούν, να επιμένουν, να αλλάζουν γνώμη. Μαθαίνουν ότι η πρώτη ιδέα δεν είναι απαραίτητα και η τελική. Ότι το λάθος δεν σημαίνει αποτυχία. Ότι μια δημιουργική δουλειά χρειάζεται χρόνο και υπομονή.

Κι εγώ μαθαίνω μαζί τους.

Γιατί όταν δουλεύεις πραγματικά μαζί με τα παιδιά, δεν μπορείς να γνωρίζεις από πριν πού ακριβώς θα καταλήξει η διαδρομή.

~ ~ ~ ~ ~ ~ 

Φέτος, έξι μαθήτριες αποφάσισαν να μιλήσουν για κάτι που δύσκολα περιγράφεται με λόγια.

Τα Shared Weights / Μοιρασμένα Βάρη γεννήθηκαν ως μια μικρή ταινία stop motion, με πηλό και χαρτί.
Ένα παιδί περπατά μέσα σε μια πόλη κουβαλώντας ένα δυσανάλογα μεγάλο σακίδιο.

Ένα απλό οπτικό σύμβολο για όλα εκείνα τα βάρη που μπορεί να κουβαλά ένας άνθρωπος χωρίς να τα βλέπουν οι άλλοι.

Δεν ξέραμε τότε πού θα φτάσει η ταινία.

Ήταν απλώς μια δουλειά που κάναμε μαζί.

Καρέ καρέ.

Με δοκιμές, διορθώσεις, επαναλήψεις, συζητήσεις και πολλή υπομονή.

Κάποια στιγμή όμως η ταινία βγήκε από την αίθουσα και άρχισε να ταξιδεύει.

~ ~ ~ ~ ~ ~ 

Ήρθαν οι πρώτες επιλογές.

Οι προβολές.

Οι προσκλήσεις.

Οι διακρίσεις.

Η χαρά να βλέπεις το όνομα ενός δημόσιου σχολείου σε ένα πρόγραμμα φεστιβάλ. Να συναντάς ανθρώπους που είδαν τη δουλειά των παιδιών. Να ακούς μια άγνωστη φωνή να μιλά για μια ιστορία που δημιουργήθηκε μέσα στη δική σου σχολική αίθουσα.

Η ταινία ταξίδεψε σε διαφορετικές πόλεις, σε φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Συνάντησε κοινά που δεν γνωρίζαμε και ανθρώπους που δεν γνωρίζαμε.

Κάθε τέτοια στιγμή είναι μια μεγάλη χαρά.

Όχι μόνο για την αναγνώριση.

Αλλά γιατί επιβεβαιώνει κάτι που θεωρώ πολύ σημαντικό για το σχολείο: ότι η δουλειά των παιδιών αξίζει να βγαίνει προς τα έξω.

Να συναντά το κοινό.

Να συνομιλεί με την κοινωνία.

Να μην μένει κλεισμένη σε έναν φάκελο ή σε έναν σχολικό υπολογιστή.

~ ~ ~ ~ ~ ~ 

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά.

Οι ταινίες μας έχουν λάβει και αρκετές αρνητικές απαντήσεις.

Κάποιες φορές ανοίγεις ένα email περιμένοντας ένα “selected” και διαβάζεις ότι η ταινία δεν επιλέχτηκε να συμμετάσχει σε κάποιο φεστιβάλ… και για λίγο μπορεί να απογοητεύεσαι.

Μετά όμως κοιτάς τη διαδρομή.

Και καταλαβαίνεις ότι μια απόρριψη δεν μπορεί να ακυρώσει αυτό που προηγήθηκε.

Έξι παιδιά δημιούργησαν κάτι από το μηδέν.

Συνεργάστηκαν.

Έμαθαν.

Δοκίμασαν.

Εξέθεσαν τη δουλειά τους στην κρίση άλλων ανθρώπων.

Και συνέχισαν.

Ίσως αυτό να είναι ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα που μπορεί να δώσει η τέχνη στα παιδιά. Ότι δεν μας καθορίζει μια αποτυχία!

Ότι η αξία της προσπάθειας δεν εξαρτάται από το αν κάποιος μας επέλεξε. Και ότι αξίζει να τολμάμε ακόμη κι όταν δεν γνωρίζουμε το αποτέλεσμα.

~ ~ ~ ~ ~ ~ 

Όταν μια μαθητική ταινία ταξιδεύει, ταξιδεύει μαζί της και το σχολείο.

Και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για εμάς.

Γιατί το σχολείο δεν είναι μόνο ο χώρος όπου διδάσκονται μαθήματα.

Είναι ένας χώρος όπου τα παιδιά μπορούν να δοκιμάσουν τη φωνή τους.

Να δημιουργήσουν.

Να συνεργαστούν.

Να συναντήσουν ανθρώπους και ιδέες.

Να ανακαλύψουν ότι αυτό που κάνουν έχει θέση και έξω από την τάξη.

Η συμμετοχή σε φεστιβάλ, οι προβολές, οι συναντήσεις με το κοινό, οι προσκλήσεις, ακόμη και μια απλή συζήτηση μετά από μια προβολή, λειτουργούν σαν μικρά παράθυρα προς έναν μεγαλύτερο κόσμο. Και μέσα από αυτά τα παράθυρα τα παιδιά δεν κοιτούν απλώς έξω. Βγαίνουν και τα ίδια προς τα έξω.

Υπάρχουν αρκετές στιγμές που αισθάνομαι περήφανη.

Όταν βλέπω μια ταινία των μαθητών μας να προβάλλεται. Όταν έρχεται μια διάκριση. Όταν ένας άνθρωπος που δεν γνωρίζουμε μας στέλνει ένα μήνυμα επειδή κάτι στην ταινία τον άγγιξε. Όταν το όνομα του σχολείου μας ταξιδεύει λίγο πιο μακριά.

Αλλά, αν έπρεπε να κρατήσω κάτι από όλη αυτή τη διαδρομή, δεν θα ήταν μια διάκριση.

Θα ήταν η στιγμή γύρω από ένα τραπέζι, όταν ένα παιδί λέει:

«Κι αν το κάνουμε έτσι;» Και όλοι σταματούν για να ακούσουν.

Γιατί εκεί, μέσα σε μια τέτοια μικρή στιγμή, βρίσκεται όλη η ουσία της συνδημιουργίας.

Δεν έχει σημασία ποιος είχε την αρχική ιδέα.

Σημασία έχει ότι η ιδέα μπορεί να αλλάξει καθώς περνά από τον έναν στον άλλον.

Να γίνει μεγαλύτερη.

Να γίνει κοινή.

Να αξίζει ο κόπος

Κάθε καινούργια ταινία μάς βρίσκει ξανά στην αρχή.

Με τις ίδιες απορίες.

Με καινούργιες δυσκολίες.

Με λιγότερες ίσως βεβαιότητες και περισσότερη εμπειρία.

Αλλά και με την ίδια επιθυμία να δοκιμάσουμε.

Να ακούσουμε.

Να δημιουργήσουμε.

Να μοιραστούμε.

Γιατί τελικά αυτό είναι που μένει.

Όχι μόνο η ταινία.

Αλλά όσα συνέβησαν μέχρι να γίνει.

Οι άνθρωποι που συνεργάστηκαν.

Τα παιδιά που τόλμησαν να εκφραστούν.

Οι στιγμές που κάτι δεν λειτούργησε και χρειάστηκε να ξαναρχίσουμε.

Οι χαρές και οι απογοητεύσεις.

Οι συναντήσεις.

Τα ταξίδια.

Τα βλέμματα των παιδιών όταν βλέπουν για πρώτη φορά τη δουλειά τους σε μια μεγάλη οθόνη.

Και εκείνη η αίσθηση ότι κάτι που ξεκίνησε σε μια σχολική αίθουσα κατάφερε να συναντήσει τον κόσμο.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο ταξίδι της εκπαίδευσης.

Να πάρεις μια ιδέα που γεννήθηκε μέσα σε μια τάξη και να τη βοηθήσεις να βγει στον κόσμο.

Όχι για να αποδείξεις κάτι.

Αλλά για να το μοιραστείς.

Και, μέσα από αυτό το μοίρασμα, να ανακαλύψεις μαζί με τα παιδιά ότι αξίζει ο κόπος να δημιουργούμε.

Ακόμη κι όταν δεν ξέρουμε πού θα μας οδηγήσει ο δρόμος….

“Shared Weights” μια μικρού μήκους ταινία του 8ου Γυμνασίου Ηρακλείου