Έχετε σκοπό να το ξενυχτήσετε απόψε για να δείτε τα exit polls των αμερικανικών εκλογών; Αν ναι, εκμεταλλευτείτε τον χρόνο για να δείτε την ταινία του (εντάξει, αμφιλεγόμενου) Μάικλ Μουρ, “Η εξέγερση των τεμπέληδων”.
Οι τεμπέληδες (πολιτικά ανενεργοί οπαδοί των Δημοκρατικών) εξεγείρονται και οι Ρεπουμπλικανοί εξοργίζονται… Χιλιάδες νέων Δημοκρατικών ψηφοφόρων συμμετέχουν στον εθελοντικό «στρατό» εναντίον του Τζορτζ Μπους, υπό την…καθοδήγηση του Μάικλ Μουρ. Η ταινία αποτελεί ένα χρονικό των αμερικανικών εκλογών του 2004 και των αποτυχημένων προσπαθειών των Δημοκρατικών να αποτρέψουν την επανεκλογή του Μπους. Παρότι ο σκηνοθέτης (ως συνήθως) αυτο-αγιογραφείται, η ταινία αποτελεί ένα σχόλιο για τους όρους διεξαγωγής των εκλογών στην υπερδύναμη καθώς και ένα διαφωτιστικό ντοκουμέντο για τα δυσδιάκριτα όρια ανάμεσα στο θέαμα και την πολιτική.
Την ταινία θα βρείτε, υποτιτλισμένη μάλιστα στα ελληνικά, στο tvxs.gr, την ελληνική διαδικτυακή τηλεόραση.
Ο Στέλιος Κούλογλου, μετά από την εκπαραθύρωσή του από την κρατική τηλεόραση, αντί να ψάξει για τον επόμενο τηλεοπτικό σταθμό αποφάσισε να δημιουργήσει τη δική του διαδικτυακή τηλεόραση, που φιλοξενεί το «Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα» αλλά δίνει παράλληλα αρκετές δυνατότητες τόσο στην ενημέρωση όσο και στην ψυχαγωγία με ξένα ντοκιμαντέρ και ταινίες με υποτιτλισμό. Η παρουσίαση έγινε με μια συνέντευξη Τύπου με θέμα «Η κρίση των συμβατικών μέσων ενημέρωσης και η δημοσιογραφία των πολιτών»
Η αποχή των κρατουμένων από το συσσίτιο σε 21 φυλακές της χώρας υπενθυμίζει τις άθλιες συνθήκες κράτησης σε φυλακές – αποθήκες ανθρώπων. Σύμφωνα και με το νόμο, εγκλεισμός σημαίνει στέρηση ελευθερίας και μόνο. Δεν σημαίνει ηθική ή φυσική εξόντωση των ανθρώπων. Άραγε οι συνθήκες κράτησης στις ελληνικές φυλακές συνεπάγονται στέρηση ελευθερίας και μόνον;
Δείγμα τυπικό της γενιάς μου διαμορφώθηκα πολιτικά σε “πηγαδάκια”. Τα θυμάστε τα πηγαδάκια, έτσι δεν είναι; Ξεκινούσαν δυο να μιλούν, συνήθως διαπληκτιζόμενοι, και γύρω τους φτιαχνόταν γρήγορα ένας κύκλος, συχνά δεκάδων ανθρώπων. Γεμάτη ένταση και πάθος η αυτοσχέδια συνέλευση συζητούσε επί παντός του επιστητού. Τα προαύλια και τα αμφιθέατρα των Πανεπιστημίων, οι αυλές των σχολείων, οι πλατείες των Εξαρχείων, του Συντάγματος και της Ομόνοιας φιλοξενούσαν σχεδόν καθημερινά τέτοιες ηλεκτρισμένες κουβέντες. Κι ήθελε επιμονή και υπομονή το ιδιότυπο αυτό άθλημα και γερή θεωρητική κατάρτιση, που λέγαμε τότε, και ικανότητες χειρισμού του ακροατηρίου και αντοχή στην επίθεση του “αντιπάλου”. Ήθελε και κάτι άλλο βέβαια: ήθελε ιδέες και πίστη, ένα πρωτογενές ενδιαφέρον για την πολιτική που τροφοδοτούσε με πάθος αλλά και με λογισμό και μ’ όνειρο τους πολίτες. Που γέμιζε τα φοιτητικά αμφιθέατρα, τις συνελεύσεις των σωματείων και άρδευε τα κινήματα αμφισβήτησης των δεκαετιών του ’70 και του ’80.
Κάθε φορά που σφίγγουν τα ζόρια, επιστρέφω με χαρά στα παιδικά αναγνώσματα αναζητώντας παραμυθία στο παραμύθι. Χιλιοδιαβασμένες ιστορίες του Βερν έχουν πάντα κάτι καινούργιο να μου πουν, ήρωες και υπερήρωες βοηθούν στη διαφυγή από την καθημερινότητα. Κυρίως όμως, είναι πάντα εκεί, οικείοι και μαζί άγνωστοι, πρόθυμοι οδηγοί σε αποδράσεις που δε χρειάζονται βαρύγδουπες αναλύσεις και εντάξεις.