Το Φθινόπωρο αρχίζει,
και τα φύλλα κιτρίνιζει,
και πετάω απ’τη χαρά μου,
γιατί μου’πε η μαμά μου,
ότι έφτασε η ώρα,
τα σχολειά ν’ανοίξουν τώρα,
για να μάθουν στα παιδάκια,
παιχνιδάκια, τραγουδάκια,
ζωγραφιές και γραμματάκια.
Εύη Βιδάλη
Παρατηρώντας κάθε πρωί στη ρουτίνα του καιρού τη φύση που αγκαλιάζει το σχολείο μας, παρατηρήσαμε ότι ιδιαιτέρως στις μέρες με αέρα, τα φύλλα αποχαιρετούν τα δέντρα που τα φρόντιζαν, ξεκινώντας ένα ταξίδι με …πολλούς στροβιλισμούς έως ότου εναποθετηθούν στη φιλόξενη γι’ αυτά γη. Τα φύλλα αυτά, ήταν και το έναυσμα των μαθητών μας για μια νέα χρωματοπεριπέτεια. Αναζητώντας λοιπόν τα χρώματά τους, προσέξαμε ότι είναι αρκετά και διαφορετικά όπως :πράσινο, κίτρινο, πορτοκαλί, καφέ και κάποιες φορές κόκκινο. Έτσι και εμείς δημιουργήσαμε τα δικά μας φύλλα με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους όπως με μαρκαδόρο, βάλαμε τέμπερα σε μπατονέτα και εισαχθήκαμε στη τεχνική του πουαντιγισμού,
και πήραν φωτιά τα πινέλα για να δημιουργήσουμε ένα φθινοπωρινό τοπίο που κοσμεί πλέον την είσοδο του Νηπιαγωγείου και έχει τον τίτλο: «Φθινόπωρο». Σε αυτό μάλιστα χρησιμοποιήσαμε για τύπωμα ένα λαχανικό της εποχής βουτώντας το στα φθινοπωρινά χρώματα τέμπερας το γνωστό σε όλους μπρόκολο, γεγονός που ενθουσίασε τους μικρούς μας φίλους για το αποτέλεσμα που δόθηκε.
Για να κατακτήσουμε μάλιστα το κάθε χρώμα, γίναμε εξερευνητές και με τους μεγεθυντικούς μας φακούς προσπαθήσαμε να αναζητήσουμε κάθε φορά στην τάξη το κάθε χρώμα ομαδοποιώντας το κατάλληλα και περιγράφοντάς το αντικείμενο που εμφανίζαμε κάθε φορά.
Το άσπρο και μαύρο τα διαχωρίσαμε μαζί,
γιατί μας θύμισαν τα χελιδόνια που τις φθινοπωρινές μέρες συγκεντρώνονται για να πετάξουν στις πιο θερμές χώρες.
Γνωρίσαμε όμως και ορισμένα άλλα αποδημητικά πουλιά που διέφεραν χρωματικά όπως:
την κιτρινοσουσουράδα,
τα φοινικόπτερα,
τον κοκκινοκεφάλα (Πηγή: Κέντρο Περιβαλλοντικής Ενημέρωσης Καλλονής – Φωτογραφία Πέτρος Τσακμάκης )
και τους πελαργούς.
Διαβάσαμε «Το παραμύθι με τα χρώματα», του Αλέξη Κυριτσόπουλου και ζωγραφίσαμε την αγαπημένη μας σκηνή. Σίγουρα μετά από αυτή την ανάγνωση λατρέψαμε τα χρώματα του Ουράνιου Τόξου.
Και ενώ όλα τα χρώματα είχαν σχεδόν κατακτηθεί αφήσαμε για το τέλος το χρώμα γκρι. Τότε ως δια μαγείας ένας εξερευνητής χρώματος έφερε στην παρεούλα μας ένα γκρι ελεφαντάκι, το οποίο έγινε και η αφορμή για να γνωριστούμε με ένα άλλο παραμύθι με τον τίτλο: «Έλμερ», του Ντειβιντ Μακ Κι.
Ένας πολύχρωμος ελέφαντας όπως ο Έλμερ μας έκανε να θυμηθούμε ένα προς ένα, όλα τα χρώματα από την αρχή και η διαφορετικότητα του από τους υπόλοιπους γκρι ελέφαντες, τον έκανε μοναδικό στα δικά μας μάτια. Γι΄ αυτό και εμείς αποφασίσαμε να μαζέψουμε όλα τα χρωματιστά μπαλόνια γράφοντας σε κάθε ένα από αυτά το χρώμα που αντιστοιχούσε και να τον κάνουμε να πετάξει ψηλά!
