ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ: ΖΩ ΚΑΛΥΤΕΡΑ – ΕΥ ΖΗΝ

Υποθεματική: «Συνεργασία-Επικοινωνία/ Ψυχική και Συναισθηματική Υγεία»

Τίτλος: «Παιχνίδι! Εγώ, εσύ, εμείς μαζί!»

 

Σκοπός της συγκεκριμένης θεματικής ενότητας είναι η εξοικείωση των συμμετεχόντων με τις δεξιότητες συνεργασίας, επικοινωνίας, με τις αξίες ζωής, την αγάπη και τον σεβασμό στον εαυτό και στους συνανθρώπους, η υιοθέτηση θετικών στάσεων και υγειών διαπροσωπικών σχέσεων και τέλος η απόκτηση ικανοτήτων ανοχής και αποδοχής του διαφορετικού.

Συστηνόμαστε στους/στις συμμαθητές/τριές μας, μιλώντας για τον εαυτό μας και την οικογένειά μας.

Η οικογένεια μέσα από την ποίηση: Διαβάζουμε και επεξεργαζόμαστε το ποίημα του Γ. Ρίτσου, από τη συλλογή Πρωινό Άστρο.

 «Κάτω από τα τριανταφυλλένια πέλματά σου
   Δυο καρδιές
   Η καρδιά της μητέρας
   Η καρδιά του πατέρα.
   Πάτα γερά, δεν θα πέσεις»
Συζήτηση: Στο ποίημα ο ποιητής χρησιμοποιεί β’ πρόσωπο. Σε ποιον απευθύνεται; Τι καταλαβαίνουμε για την ηλικία του προσώπου που αναφέρεται στο ποίημα; Τι το προτρέπει ο ποιητής να κάνει;

Στη συνέχεια, συζητώντας για την εμπειρία μας από τις συγκεκριμένες δραστηριότητες, τέθηκαν ερωτήσεις στους μαθητές/τριες όπως:
«Μάθατε κάτι για τον εαυτό σας και τους άλλους;

Σε κάθε οικογένεια υπάρχουν αρχές και κανόνες. Τι γίνεται όταν αυτοί παραβιάζονται από κάποια μέλη;

Είναι χρήσιμο να συνεργάζονται τα μέλη της οικογένειας για την επίλυση κάποιου προβλήματος;

 Τι θα συμβεί στην αντίθετη περίπτωση;

 Νιώσατε πόσο σημαντική είναι η παρουσία των άλλων στη ζωή σας; 

Με ποια λέξη θα δείχνατε τα συναισθήματά σας αυτή τη στιγμή που αποχαιρετάτε την ομάδα;»

 

Διδακτική αξιοποίηση του παραμυθιού: “Η Μαγική Ιστορία των 3 Μπαλονιών” από τα MikraThavmata. Μετά την παρουσίαση και συζήτηση που ακολούθησε, ζωγραφίζουμε και παίζουμε με τα  δικά μας μπαλόνια στέλνοντας μηνύματα αγάπης και φιλίας.

Λήψη αρχείου

 

Ακούμε το υπέροχο τραγούδι: “Εγώ – Εσύ – Εμείς”

 

Με αφορμή την εποχή που διανύουμε, το Φθινόπωρο, χωρισμένοι σε ομάδες κατασκευάζουμε μία αφίσα με τίτλο: «Με την φιλία και την συνεργασία, όλα γίνονται ΜΑΓΕΙΑ!!!».

 

Ζωντανεύουμε μια ιστορία κάνοντας ό,τι ακούμε από την αφήγηση. Μπορούμε να κινηθούμε ελεύθερα μέσα στον χώρο, να ξαπλώσουμε, να χορέψουμε, χωρίς να μιλάμε.

«Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα δέντρο με πολλά φύλλα πάνω στα κλαδιά του. Στεκόταν ήσυχα ήσυχα και απολάμβανε το απαλό αεράκι. Τα φύλλα ένιωθαν το χάδι του αέρα που τους ηρεμούσε. Κάποια στιγμή άρχισε ένα σιγανό ψιλόβροχο. Πόσο όμορφα ένιωθαν τα φύλλα που δροσίστηκαν από τη ζέστη της ημέρας. Ξεδίψασαν. Η ψιχάλα όμως έγινε δυνατή βροχή και το αεράκι ένας δυνατός, πολύ δυνατός αέρας. Και η μέρα έγινε νύχτα. Και τα φύλλα άρχισαν να νιώθουν ότι ο αέρας θα τα ξεριζώσει. Και αυτή η στιγμή ήρθε τόσο γρήγορα. Και να… τώρα τα μικρά φύλλα να προσπαθούν να γαντζωθούν πάνω στον κορμό και να προσπαθούν κι άλλο κι άλλο… Τελικά τα κατάφεραν και δεν έπεσαν. Και ο αέρας σταμάτησε. Και τα φύλλα ήρεμα πια το έριξαν στον ύπνο μέχρι έτσι ξεκούραστα τους βρήκε η αυγή και ο ζεστός ήλιος τα έκανε να ανοίξουν τα χαρούμενα ματάκια τους…»

Αφήγηση παραμυθιού, παιχνίδια συνεργασίας και ταχύτητας και κατασκευή αντίστοιχου φύλλου εργασίας.

 

Δημιουργούμε τον «ήλιο της φιλίας».

Αφού σχηματιστεί ο ήλιος απαγγέλουμε το παρακάτω ποίημα της Θ. Χορτιάτη:

                                  Τον ίδιο ήλιο

                                   έχουμε φίλο

                     όλου του κόσμου τα παιδιά

                                  και το φεγγάρι

                      για όλους το κρεμά η βραδιά.

Στη συνέχεια σηκωνόμαστε και περπατάμε στο χώρο ελεύθερα ακούγοντας το μελωποιημένο ποίημα «Αν όλα τα παιδιά της γης». Κάθε φορά που συναντούμε κάποιον/α συμμαθητή/τρια σταματάμε το χορό και να τον/την χαιρετάμε με το δικό μας ξεχωριστό τρόπο.

 

Παιχνίδι ρόλων:

Συμμετέχουμε σε ζευγάρια στο παρακάτω παιχνίδι εμπιστοσύνης που λέγεται: «Σαν δυο μικρά πουλιά».

Υποδυόμαστε δύο μικρά πουλιά που το ένα δεν κατάφερε ακόμα να ανοίξει τα μάτια του. Τα άλλο αναλαμβάνει να το καθοδηγήσει ώστε να φτάσουν με ασφαλή τρόπο στη φωλιά τους. Σηκώνεται κάθε ζευγάρι όρθιο. Κλείνουμε τα μάτια του ενός παιδιού με ένα μαντήλι για να μην βλέπει. Το άλλο παιδί πρέπει να τον κρατάει και να τον καθοδηγήσει με σωστές οδηγίες ώστε να περάσει από τα διάφορα εμπόδια που έχουμε τοποθετήσει στο πάτωμα και να μην χτυπήσει σε κανένα από αυτά.

 

Διαβάζουμε ένα παραμύθι για την ενσυναίσθηση και ζωγραφίζουμε τις εντυπώσεις μας.