Φιλομήλα

Επισκέψεις, Λαογραφικό Μουσείο Αλεξανδρούπολης, Ξάνθη - Αλεξανδρούπολη

Επίσκεψη στο Εθνολογικό – Λαογραφικό Μουσείο της Αλεξανδρούπολης

Δημοσιεύθηκε την 5 Απριλίου 2015 από ΓΕΛ ΚΑΤΩ ΜΗΛΙΑΣ

της Σοφίας Ίτσιου (Α1)

Η τετραήμερη εκδρομή του σχολείου μας στην Αλεξανδρούπολη-Ξανθή-Κομοτηνή με διαμονή στην Αλεξανδρούπολη που πραγματοποιήθηκε στις 26 έως 29 Μαρτίου 2015 είχε ένα υπέροχο ξεκίνημα. Η πρώτη μας στάση ήταν στο Εθνολογικό – Λαογραφικό Μουσείο της πόλης. Το κτήριο βρίσκεται στον κεντρικό δρόμο της Αλεξανδρούπολης. Στεγάζεται σε ένα μισθωμένο πέτρινο νεοκλασικό κτήριο του 1899 και σκοπός της ίδρυσης του ήταν να διατηρήσει την ιστορική μνήμη στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή της Θράκης.

Κατά την διάρκεια της επίσκεψής μας σε αυτό είδαμε πράγματα που μας έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση. Μεταξύ αυτών ήταν οι ενδυμασίες των ανθρώπων εκείνης την εποχής που μας εντυπωσίασαν με την πολυμορφία τους. Διαφορετική ήταν η ενδυμασία και τα χρώματα των ρούχων για τις ελεύθερες κοπέλες και διαφορετικά για τις παντρεμένες γυναίκες. Επίσης μας τράβηξαν την προσοχή οι υφάνσιμες ύλες όπως το μαλλί, το μετάξι, το βαμβάκι και το λινάρι, οι οποίες ήταν οι βασικές ύλες που χρησιμοποιήθηκαν στην υφαντουργία της Θράκης. Τέλος είδαμε τον τρόπο που καλλιεργούσαν την γη οι αγρότες της ευρύτερης περιοχής της Θράκης καθώς και κάποιες από τις παραγωγές τους όπως, όσπρια, καλαμπόκι, ζαχαροκάλαμο, καπνά αλλά κυρίως δημητριακά για την κάλυψη των διατροφικών τους αναγκών. Ήταν μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ξεναγήσεις στο πλαίσιο της εκδρομής μας και όλο αυτό το κομμάτι το οφείλουμε στη μουσειοπαιδαγωγό του μουσείου, που μας έκανε να αισθανθούμε άνετα και να φύγουμε από εκεί με ωραίες αναμνήσεις…

Κατανοήσαμε όλοι ότι και αυτό το μέρος της ακριτικής Ελλάδας έχει πλούσια παράδοση και ιστορία με ιδιαίτερο χρώμα λόγω της συνύπαρξης του χριστιανικού και του μουσουλμανικού στοιχείου και αξίζει το ενδιαφέρον όλων μας.

Ευχαριστούμε πολύ για την ευκαιρία που μας δώσατε να γνωρίσουμε τι σημαίνει να ζεις στα σύνορα!

Αθλητικοί αγώνες, Άρθρα

Αγώνες στίβου λυκείων Πιερίας

Δημοσιεύθηκε την 5 Απριλίου 2015 από ΓΕΛ ΚΑΤΩ ΜΗΛΙΑΣ

Την Τρίτη 31 Μαρτίου 2015 πραγματοποιήθηκαν οι αγώνες στίβου λυκείων Πιερίας, με συμμετοχή αρκετών μαθητών και μαθητριών από το σχολείο μας, με αρκετές διακρίσεις και μία πρώτη θέση με τον Ίτσιο Αθανάσιο στη δισκοβολία.

Πιο συγκεκριμένα, αγωνίστηκαν 9 μαθητές και 4 μαθήτριες και διακρίθηκαν στα εξής αγωνίσματα:

Ίτσιος Αθανάσιος, δισκοβολία, πρώτη θέση

Παπανικολάου Νίκος, δισκοβολία, τρίτη θέση

Μπαλαούρας Αθανάσιος, ακοντισμός, δεύτερη θέση

Ευαγγελόπουλος Ευάγγελος, ακοντισμός, τρίτη θέση

Τζίλας Πέτρος, άλμα σε ύψος, δεύτερη θέση.

Χανδόλιας Διονύσιος, 800 μ, δεύτερη θέση

Μπαλαούρας Γιώργος, 800 μ, τρίτη θέση

Κούρτη Ελένη, σφαιροβολία, τρίτη θέση

Πατσιογιάννη Μαρία, σφαιροβολία, τέταρτη θέση

Μέλλιου Ελένη, τριπλούν, δεύτερη θέση

Μπαλαούρα Ευγενία, τριπλούν, τρίτη θέση

Οι μαθητές Σιώκας Βασίλης και Καραθάνας Απόστολος συμμετείχαν στα 400 μ, αλλά ακυρώθηκαν γιατί εγκατέλειψαν.

Συγχαρητήρια στους μαθητές και τις μαθήτριές μας για τη συμμετοχή και τις διακρίσεις τους.

Η γυμνάστρια

Ιφιγένεια Καούρη

Επισκέψεις, Λαογραφικό μουσείο, Μουσείο Μετάξης - Σουφλί, Ξάνθη - Αλεξανδρούπολη, Το Σπίτι της Σκιάς

Εκδρομή στην Αλεξανδρούπολη: 26-29 Μαρτίου 2015. Στιγμές…

Δημοσιεύθηκε την 2 Απριλίου 2015 από ΓΕΛ ΚΑΤΩ ΜΗΛΙΑΣ

Η εκδρομή αυτή ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία για όλους. Για μένα ήταν, αν όχι η καλύτερη, μια από τις καλύτερες εκδρομές που έχω πάει, κι αυτό γιατί, εκτός από τον ασυνήθιστα ενδιαφέροντα εκπαιδευτικό τομέα, πετύχατε κάτι που νομίζω πως δεν έχει ξαναγίνει: να έρθουμε όλοι πιο κοντά μεταξύ μας, να αναπτύξουμε σχέσεις με άτομα που δεν το περιμέναμε και γενικά να έχουμε μια πιο ευχάριστη διάθεση. Τέλος, θέλω να ζητήσω συγγνώμη εκ μέρους του 224, γιατί, παρά τα καπρίτσια μας, ξέρουμε πως αυτή είναι η δουλειά σας και σας ευχαριστούμε!

Βάγια Γιαννώτα (Α1)

Το βίντεο με τις “στιγμές” της εκδρομής:

Επισκέψεις, Μουσείο Μετάξης - Σουφλί, Ξάνθη - Αλεξανδρούπολη

Μουσείο Μετάξης στο Σουφλί

Δημοσιεύθηκε την 2 Απριλίου 2015 από ΓΕΛ ΚΑΤΩ ΜΗΛΙΑΣ

Όλγα Κούβαρου (Β1)

Με αφορμή την τετραήμερη εκδρομή που πραγματοποίησε το σχολείο μας, με προορισμό την Αλεξανδρούπολη-Κομοτηνή-Ξάνθη, επισκεφτήκαμε το Μουσείο Μετάξης στο Σουφλί.

Το μουσείο στεγάζεται σε ένα νεοκλασικό κτήριο του 1886 που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης του Σουφλίου, το οποίο αναπαλαιώθηκε και εγκαινιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 2008. Εκεί παρακολουθήσαμε ένα βίντεο σχετικό με τον τρόπο παραγωγής του μεταξιού και τους τρόπους με τους οποίους φέρει όλα αυτά τα χρώματα.Η κατεργασία μέχρι να έχουμε το τελικό μεταξωτό ύφασμα διακρίνεται σε πολυάριθμα στάδια: τη σηροτροφία, την αναπήνιση, την κλώση, τη βαφή, το φινίρισμα.

Ακόμη μάθαμε ότι το μετάξι είναι μείγμα δύο πρωτεϊνών. Η μία από αυτές ονομάζεται φιβροϊνη, αποτελεί το 75% της ίνας και βρίσκεται στο κέντρο της. Η άλλη ονομάζεται σερικίνη ή μεταξόκολλα, αποτελεί το 25% και περιβάλλει τη φιβροϊνη. H φυσική ίνα στο μικροσκόπιο φαίνεται ανώμαλη και τραχεία στην επιφάνεια, με εγκάρσια τομή σχήματος έλλειψης. Μετά την απομάκρυνση της σερικίνης, η ίνα φαίνεται λεία σαν διαφανής ράβδος και η διατομή της δεν είναι ομοιόμορφη σε όλο της το μήκος. Αυτό που προκάλεσε τη μεγαλύτερη εντύπωση σε όλους μας είναι ότι η ποιότητα του μεταξιού συνδέεται με το θάνατο της χρυσαλίδας, το τελικό στάδιο μεταμόρφωσης του μεταξοσκώληκα. Αν αυτή καταφέρει να ζήσει και βγει από το κουκούλι, η κλωστή κόβεται και χάνει την ποιότητά της. Έτσι σ΄ αυτό το στάδιο τα κουκούλια οδηγούνται σε φούρνους όπου η χρυσαλίδα βρίσκει άδοξο τέλος.

Στην Ευρώπη το μετάξι εισάχθηκε για πρώτη φορά στο Βυζάντιο στα χρόνια της βασιλείας του Ιουστινιανού, όταν δύο καλόγεροι, γυρνώντας από μια ιεραποστολική περιοδεία στην Κίνα το 554 μ.Χ., έφεραν μαζί τους κουκούλια μέταξας κρυμμένα στα ραβδιά τους, γιατί απαγορευόταν η εξαγωγή τους.

Το μουσείο είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, μάθαμε πολλά για το μετάξι που ούτε είχαμε φανταστεί ότι μπορεί να συμβαίνουν… Σας το συστήνουμε ανεπιφύλακτα…

Επισκέψεις, Ξάνθη - Αλεξανδρούπολη, Το Σπίτι της Σκιάς

Το Σπίτι της Σκιάς-The House of Shadow

Δημοσιεύθηκε την 1 Απριλίου 2015 από ΓΕΛ ΚΑΤΩ ΜΗΛΙΑΣ

Ίτσιου Κωνσταντίνα (Β1)

Το σχολείο μας πραγματοποιώντας εκπαιδευτική εκδρομή στην Αλεξανδρούπολη 26-29 Μαρτίου έδωσε την ευκαιρία στους μαθητές της Α΄ και Β΄ Λυκείου που συμμετείχαν σε αυτήν να γνωρίσουν μια τέχνη η οποία δεν είναι πολύ διαδεδομένη. Η τέχνη των σκιών έχει γίνει εμφανής και γνωστή στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Το μουσείο των σκιών βρίσκεται στο κέντρο της Ξάνθης και αποτελεί κάτι πρωτοπόρο, καινούργιο αλλά συγχρόνως εντυπωσιακό και παράξενο. Παρά την άγνοια πολλών ανθρώπων για την ύπαρξη του, κεντρίζει το ενδιαφέρον επισκεπτών ακόμα και των πιο απαιτητικών.

Αναλυτικότερα , “Το Σπίτι της Σκιάς-The House of Shadow ” δημιουργήθηκε για να στεγάσει τα έργα του καλλιτέχνη Τριαντάφυλλου Βαΐτση ο οποίος είχε σπουδάσει μηχανολόγος περιβάλλοντος και άφησε τα τελευταία χρόνια το επάγγελμα του για να ασχοληθεί με αυτό το είδος τέχνης. Αποτελείται από δύο βασικούς χώρους: το εργαστήριο-πωλητήριο, όπου φτιάχνονται χειροποίητα δώρα, μπλουζάκια, κοσμήματα, διακοσμητικά, φωτιστικά σκιάς, αλλά και έργα τέχνης, τα περισσότερα φτιαγμένα από ανακυκλώσιμα υλικά, και την έκθεση. Στον εκθεσιακό χώρο μπορεί κανείς να θαυμάσει γλυπτά από σκουπίδια, τα οποία, όταν φωτιστούν κατάλληλα, παράγουν αναγνωρίσιμες μορφές σκιάς. Η γενικότερη φιλοσοφία των έργων αυτών προσεγγίζεται στη θεώρηση των αντικειμένων, των καταστάσεων, των γεγονότων από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Η «απρόβλεπτη» σκιά κάθε έργου υποδεικνύει την προσπάθεια που πρέπει να καταβάλουμε για να κατανοήσουμε οτιδήποτε μας προβληματίζει ή ακόμα και ό,τι θεωρούμε δεδομένο.

Όπως εξηγεί ο κ. Βαϊτσης : «Αυτό που βλέπουμε είναι πάντοτε λιγότερο από αυτό που κοιτάμε. Κάνω ορατό το αόρατο. Δείτε αυτό που δεν φαίνεται. Γεννήθηκα, μεγαλώνω, θα πεθάνω, έως τότε όμως, θα δημιουργώ.” Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι, από μια κατασκευή μπορούν να βγουν ταυτόχρονα δύο διαφορετικές σκιές στην απεικόνιση στον τοίχο !

Το μουσείο εντυπωσίασε όλα τα παιδιά και τους συνοδούς καθηγητές της εκδρομής

eikona-pagkosmia-imera-tis-statheras-p-440×320

Άρθρα, ο αριθμό "π"

Ο ΜΑΓΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ «π»

Δημοσιεύθηκε την 30 Μαρτίου 2015 από ΓΕΛ ΚΑΤΩ ΜΗΛΙΑΣ

Ελένη Ν. Κούρτη (Β2)

Οι λάτρεις των μαθηματικών θα καταλάβουν…

Μοναδική για τον 21^ο αιώνα η 14^η ημέρα του Μαρτίου (3^ου μήνα), ειδικά για τους λάτρεις των μαθηματικών. Κι αν θέλουμε να είμαστε πιο ακριβολόγοι, όχι όλο το 24ωρο αλλά η στιγμή που τα ρολόγια έδειξαν 9:26 π.μ. Και για ακόμα μεγαλύτερη ακρίβεια αναφερόμαστε στο 53ο δευτερόλεπτο.
Βγάζουν νόημα τόσοι πολλοί αριθμοί;
Σε πρώτη ανάγνωση, όχι. Αλλά αν δει κανείς πιο προσεκτικά θα καταλάβει ότι – ειδικά με βάση την αμερικανική γραφή όπου προηγείται ο μήνας και ακολουθούν η ημέρα και το έτος – ο αριθμός που θα προκύψει αν γράψουμε την ημερομηνία, το συγκεκριμένο λεπτό και το συγκεκριμένο δευτερόλεπτο είναι ο εξής:
3/14/15 9:26:53
Τώρα, αν αφαιρέσουμε τα σύμβολα και δίπλα στο 3 βάλουμε ένα κόμμα, τότε ο αριθμός γίνεται 3,141592653, γίνεται δηλαδή, ο διάσημος αριθμός «π» με τα πρώτα εννέα ψηφία του στην ατελείωτη αλληλουχία αριθμών.

Να θυμηθούμε όμως τι είναι ο αριθμός «π=3,14». Ο αριθμός π συμβολίζει το λόγο της περιφέρειας ενός οποιουδήποτε κύκλου, προς τη διάμετρό του. Ειδικότερα ο αριθμός π είναι ένας άρρητος αριθμός(δηλαδή δεν μπορεί να εκφραστεί ως λόγος δύο ακεραίων αριθμών) όπως αποδείχθηκε το 1766 από τον Johann Heinrich Lambert. Είναι επίσης και υπερβατικός αριθμός (δηλαδή δεν αποτελεί ρίζα καμιάς αλγεβρικής εξίσωσης με ρητούς συντελεστές) όπως αποδείχθηκε από τον Ferdinand von Lindeman το 1882.

Ο υπολογισμός του π απασχόλησε τον άνθρωπο εδώ και χιλιάδες χρόνια, όταν αρχικά χρησιμοποιήθηκε από τους Βαβυλώνιους και τους Αιγύπτιους, ενώ τον 3^ο και 4^ο π.Χ. αιώνα αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί και φιλόσοφοι διατύπωσαν τα δικά τους θεωρήματα για τον αριθμό. Ο αριθμός π ονομάζεται και σταθερά του Αρχιμήδη γιατί ήταν ο πρώτος που προσέγγισε τον υπολογισμό του.

Στην πιο πρόσφατη προσπάθεια (με την βοήθεια υπολογιστών) καταγράφηκαν 1.241.100.000.000 δεκαδικά του ψηφία. Αξιοσημείωτο είναι πως αν κάποιος ψάξει αρκετά ανάμεσα στα δεκαδικά του ψηφία , θα βρει τον αριθμό της ταυτότητας του , τον αριθμό του διαβατηρίου του, τον αριθμό του τηλεφώνου του, την ημερομηνία γέννησης του και γενικά οποιονδήποτε αριθμό. Για παράδειγμα η ημερομηνία 28 Οκτωβρίου 1940 γραμμένη στη μορφή 28101940 εμφανίζεται μετά από 7.641.792 δεκαδικά ψηφία (π=3,14159…………379121928101940………)

Η ημέρα εορτασμού του π συμπίπτει και με τα γενέθλια του Albert Einstein ο οποίος γεννήθηκε στις 14 Μαρτίου 1879 στην γερμανική πόλη Ulm

Το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης για να γιορτάσει, μάλιστα, την κυριολεκτικά μοναδική αυτή στιγμή του 21ου αιώνα έστειλε όλες τις επιστολές αποδοχής νέων φοιτητών για το 2015 ακριβώς στις 14/3 στις 9:26π.μ.

25 Μαρτίου, Άρθρα, Τοπική Ιστορία

Η γιορτή του ΓΕΛ Κάτω Μηλιάς για την 25η Μαρτίου

Δημοσιεύθηκε την 25 Μαρτίου 2015 από ΓΕΛ ΚΑΤΩ ΜΗΛΙΑΣ

Αφιέρωμα στην τοπική ιστορία: «Ο Όλυμπος και τα Πιέρια στην επανάσταση του 1821»

Την Τρίτη, 24/3/15 και ώρα 10.30 π.μ πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του σχολικού συγκροτήματος της Κάτω Μηλιάς ο εορτασμός της 25^ης Μαρτίου του Λυκείου. Η γιορτή ήταν ένα αφιέρωμα στην τοπική ιστορία και στους ήρωες των χωριών του Ολύμπου και των Πιερίων, την οικογένεια των Λαζαίων και τον Γιωργάκη Ολύμπιο. Η συμβολή τους ήταν καθοριστική στον αγώνα εναντίον των Οθωμανών, αλλά συνήθως επισκιάζεται από τη δράση των ηρώων της Στερεάς Ελλάδας και της Πελοποννήσου. Η γιορτή ήταν το αποτέλεσμα της συνεργασίας του σχολείου με τον πολιτιστικό σύλλογο της Κ. Μηλιάς, «Οι Λαζαίοι».

Έγινε αναφορά στην κλεφταρματολική οικογένεια των Λαζαίων, η οποία έζησε και έδρασε στο χωριό Μηλιά για περισσότερα από 150 χρόνια και λάμπρυνε με τους αγώνες, τον ηρωισμό και τις θυσίες της την περιοχή Ολύμπου-Πιερίων αλλά και τον ευρύτερο μακεδονικό και ελλαδικό χώρο. Τα μέλη της οικογένειας νεότερος ιστορικός, πολύ εύστοχα, ονόμασε Κολοκοτρωναίους της Μακεδονίας. Στο επάνω μέρος της Μηλιάς είναι τα ερείπια του ξακουστού «Πύργου», κατοικίας και φρούριου μαζί, μάρτυρας της ζωής και της δράσεως της οικογένειας αυτής. Γενάρχης της θρυλικής οικογένειας αναφέρεται ο έξαρχος Τόλιος Λάζος (1710-1770).

Επίσης, ιδιαίτερη μνεία έγινε έναν άλλο γνωστό μέγα κλεφταρματολό που προσέφερε τη ζωή του στον ιερό αγώνα της Εθνικής Παλιγγενεσίας, στον Γεωργάκη Ολύμπιο, γόνο της οικογένειας των Λαζαίων. Γιος του Νίκου Λάζου, γεννήθηκε στα 1772 στο Λιβάδι Ολύμπου, ιδιαίτερη πατρίδα της μητέρας του Νικολέτας. Τον Σεπτέμβρη του 1821 βρέθηκε μαζί με τον Γιάννη Φαρμάκη και τους συντρόφους τους στη Ρουμανία, στη Μονή Σέκου, στα Καρπάθια όρη, περικυκλωμένος από ισχυρές τουρκικές δυνάμεις. Πολέμησε γενναία εναντίον τους από το καμπαναριό κι όταν οι ορδές των Τούρκων μπήκαν στον αυλόγυρο του μοναστηριού, ο ίδιος, όπως το είχαν συναποφασίσει όλοι, έβαλε φωτιά με τον δαυλό του στην πυριτιδαποθήκη και ανατινάχθηκαν όλοι μαζί στον αέρα, συμπαρασύροντας στο θάνατο και πολλούς από τους πολιορκητές.

Τμήμα του εορτασμού της εθνικής επετείου ήταν και αναφορά στην Επανάσταση του 1822 στον Όλυμπο και στα Πιέρια Όρη, όπου πρωταγωνιστούν οι πρωτοξάδερφοι Τόλιος Λάζος και Δήμος Λάζος, καθώς και στην Επανάσταση του 1878 στην Πιερία και στη Δυτική Μακεδονία, η οποία κατέδειξε ότι οι αγώνες των Ελλήνων για την απελευθέρωση δεν σταμάτησαν με την αναγνώριση ανεξάρτητου ελληνικού κράτους το 1830.

Τη γιορτή «ζωντάνεψαν» τα μέλη του πολιτιστικού συλλόγου Κ. Μηλιάς «Οι Λαζαίοι». Πλαισίωσαν το αφιέρωμα στην επανάσταση στην Πιερία με ζωντανή μουσική από ντόπιους οργανοπαίκτες (κλαρίνο-Θεόδωρος Τζήκας, λαγούτο-Γιάννης Διον. Χανδόλιας, τουμπερλέκι-Γιάννης Γεωργ. Χανδόλιας), με τη χορωδία τους, που τραγούδησε παραδοσιακά τραγούδια της περιοχής, και με το χορευτικό τμήμα τους, που χόρεψε χορούς της Μηλιάς και των Πιερίων.

Ευχαριστούμε θερμά τον κ. Γεώργιο Μιλτ. Χανδόλια, πρόεδρο του πολιτιστικού συλλόγου Κ. Μηλιάς, «Οι Λαζαίοι» για την παραχώρηση του ιστορικού υλικού, καθώς και τα μέλη του συλλόγου για την πρόθυμη συμμετοχή τους στην πραγματοποίηση και επιτυχία της γιορτής μας. Ευχαριστούμε, επίσης, τις καθηγήτριες που ήταν υπεύθυνες για την γιορτή, Ειρήνη Παξιμαδάκη και Σοφία Χαριτοπούλου, για την υλοποίηση της ιδέας του ανοίγματος του σχολείου μας στην κοινωνία και την συνεργασία του με τους τοπικούς φορείς.

Ακολουθεί η διάρθρωση της γιορτής:

Τῇ ὑπερμάχῳ
Καθιέρωση γιορτής (Ελένη Νικολαΐδου Α2)
Κλέφτες και αρματολοί στον Όλυμπο και τα Πιέρια (Αποστόλης Πίτσιας Α3)
Η οικογένεια των Λαζαίων (Άννα Μπατσίλα – Ευγενία Μπαλαούρα -Αποστόλης ΜυρωτήςΑ2 )
Χορός γρήγορος τσάμικος Μηλιάς «Ένας πασιάς διαβαίνει»
Γεωργάκης Ολύμπιος (Σοφία Ίτσιου Α1 – Κων/νος Τσιαλός Β2 – Νικολέτα Τζήκα Β2)
Χορός γρήγορος τσάμικος Μηλιάς «Γιωργάκη μ’ κάτσε φρόνιμα»
Η Επανάσταση του 1822 στον Όλυμπο (Βάγια Γιαννώτα Α1)
Χορός συρτός στα τρία «Μες στην Αγιά Παρασκευή»
Χορός τσάμικος Πιερίων «Βουνά μου χαμηλώσετε»
Η επανάσταση του 1878 – (Γεωργία Κατερινοπούλου Α1)
Χορός από τον Παντελεήμονα «Άνθισαν τα δέντρα όλα»
Η απελευθέρωση – 1912
Χορός «Έχε γεια, πάντα γεια»
Απόσπασμα από το μήνυμα του Υπουργού Παιδείας, Αριστείδη Μπαλτά (Όλγα Κούβαρου Β1)

Άρθρα, Μανόλης Αναγνωστάκης, Πἁράδοση και Μοντερνισμός

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης – Μανόλης Αναγνωστάκης

Δημοσιεύθηκε την 21 Μαρτίου 2015 από ΓΕΛ ΚΑΤΩ ΜΗΛΙΑΣ

Φέτος η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης στο σχολείο μας ήταν αφιερωμένη στον θεσσαλονικιό ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη. Το Έτος 2015 είναι έτος Μανόλη Αναγνωστάκη (1925-2005), καθώς φέτος συμπληρώνονται 90 χρόνια από τη γέννησή του και 10 από τον θάνατό του. Με αφορμή το διδακτικό σενάριο “Παράδοση και Μοντερνισμός στην Ποίηση, που εφαρμόζεται στην Α΄λυκείου, αποφασίσαμε να “γνωριστούμε” με τον Μανόλη Αναγνωστάκη και να διαβάσουμε ποιήματά του.

Έτσι, σχεδόν αυθόρμητα, ετοιμάστηκε ένα μικρό αφιέρωμα στον ποιητή κι αναρτήθηκαν στον πίνακα ανακοινώσεων του σχολείου η βιογραφία του, αρκετά ποιήματά του, τα σχόλια και οι ερμηνείες των μαθητών για ορισμένα από αυτά και κάποιες ζωγραφιές που προέκυψαν από την ανάγνωσή τους.

Η Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης εορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου. Η αρχική έμπνευσή της ανήκει στον έλληνα ποιητή Μιχαήλ Μήτρα, ο οποίος το φθινόπωρο του 1997 πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων να υιοθετηθεί ο εορτασμός της ποίησης στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες, και να οριστεί συγκεκριμένη μέρα γι’ αυτό.

Η εισήγησή του έφτασε με επιστολή στα χέρια του ποιητή και μελετητή της ποίησης Κώστα Στεργιόπουλου, προέδρου τότε της Εταιρείας Συγγραφέων. Η ποιήτρια Λύντια Στεφάνου πρότεινε ως ημέρα εορτασμού την 21η Μαρτίου, την ημέρα της εαρινής ισημερίας, που συνδυάζει το φως από τη μία και το σκοτάδι από την άλλη, όπως η ποίηση, που συνδυάζει το φωτεινό της πρόσωπο της αισιοδοξίας με το σκοτεινό πρόσωπο του πένθους. Η πρώτη Ημέρα Ποίησης γιορτάστηκε το 1998 στο παλιό ταχυδρομείο της πλατείας Κοτζιά. Ετοιμάστηκε με ελάχιστα έξοδα και πολλή εθελοντική δουλειά, και είχε μεγάλη επιτυχία.

Την επόμενη χρονιά ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός, πρέσβης της Ελλάδας στην UNESCO, εισηγήθηκε στο Εκτελεστικό Συμβούλιο του οργανισμού η 21η Μαρτίου να ανακηρυχθεί Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, όπως η 21η Ιουνίου είναι Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής. Οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Τυνήσιοι και άλλοι πρέσβεις από χώρες της Μεσογείου υποστήριξαν την εισήγηση και η ελληνική πρόταση υπερψηφίστηκε.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/worldays/8#ixzz3V1Pj2kXN

"Ψυχή βαθιά", Άρθρα

Για την ταινία “Ψυχή Βαθιά” του Παντελή Βούλγαρη

Δημοσιεύθηκε την 19 Μαρτίου 2015 από ΓΕΛ ΚΑΤΩ ΜΗΛΙΑΣ

Παναγιώτα Κούρτη (Γ1)

Στο πλαίσιο του μαθήματος της Ιστορίας Γ’ Λυκείου προβλήθηκε η ταινία «Ψυχή Βαθιά» σε σκηνοθεσία του Παντελή Βούλγαρη. Η ταινία πραγματεύεται γεγονότα του Εμφυλίου Πολέμου που γνώρισε η Ελλάδα, μετά το τέλος του β΄ παγκοσμίου πολέμου. Σε αυτόν τον πόλεμο συμμετέχουν δύο αδέρφια, ο Ανέστης και ο Βλάσης, οι οποίοι πολεμούν σε αντίπαλα στρατόπεδα. Καθώς η ιστορία εξελίσσεται, γνωρίζουμε τους αγωνιστές και από τις δύο πλευρές: άνθρωποι με κοινά ενδιαφέροντα, κοινές ρίζες και κοινό παρελθόν αλληλοσκοτώνονται. Τα δύο αδέρφια δεν μπορούν να ζήσουν μαζί, παρά μόνο μοιράζονται μικρές στιγμές στις δύσκολες εκείνες ώρες. Τελικά, όμως, ο αποχωρισμός τους είναι οριστικός, όπως επιβεβαιώνεται από την έκβαση της μάχης.

Ο σκηνοθέτης θέλησε να μεταδώσει στο κοινό τη φρίκη ενός πολέμου και ιδιαίτερα του εμφυλίου. Έλληνες εναντίον Ελλήνων και φυσικά νικητής δεν υπάρχει, μονάχα τεράστια ψυχικά και σωματικά τραύματα. Όπως αποδεικνύεται τόσες ανθρώπινες ζωές χάθηκαν άδικα για συμφέροντα ξένα. Η ταινία περιγράφει ρεαλιστικά όσα διαδραματίζονται σε έναν τέτοιου είδους πόλεμο . Αρκεί να δούμε τις απώλειες σε ανθρώπινες ζωές και θα καταλάβουμε τη σφοδρότητα αυτού του πολέμου: στα πεδία των μαχών των Βαλκανικών πολέμων χάθηκαν 12.000 έλληνες στρατιώτες, στη Μικρασιάτικη εκστρατεία 37.000, στην Ιταλογερμανική επίθεση 15.000 και στον Εμφύλιο 70.000, στρατιώτες και αντάρτες. Μία αρκετά σκληρή ταινία που αναπαριστά τη σκληρή πραγματικότητα του εμφυλίου.

«Δεν είναι πόλεμος τούτο που μας βρήκε κύριε ταξίαρχε. Ντροπή είναι… Έλληνες να τουφεκάνε Έλληνες», είπε ο παππούς του νεκρού στρατιώτη.

Ας αναλογιστούμε όλοι την αλήθεια που κρύβουν αυτά τα λόγια!

Άγιοι -Βυζαντινοί Αυτοκράτορες

Άγιοι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες: Η Αγία Υπομονή, κατά κόσμον Ελένη Δραγάση

Δημοσιεύθηκε την 17 Μαρτίου 2015 από ΓΕΛ ΚΑΤΩ ΜΗΛΙΑΣ

Γκουτζιούλης Χρήστος, Δαλαμήτρα Μαρία (Β1)

Ο βίος της Αγίας Υπομονής

Η μνήμη της Οσίας και Θεοφόρου μητρός ημών Υπομονής, τελείται τη 13η Μαρτίου και 29η Μαΐου.

Η Αγία Υπομονή, κατά κόσμον Ελένη Δραγάση, και αργότερα, ως σύζυγος του Μανουήλ Β’ Παλαιολόγου, <<Ελένη η εν Χριστώ τω Θεώ αυγούστα και αυτοκρατόρισσα των Ρωμαίων η Παλαιολογίνα>>, ήταν θυγατέρα του Κωνσταντίνου Δραγάση, ενός από τους πολλούς ηγεμόνες – κληρονόμους του μεγάλου Σέρβου κράλη (=βασιλιά) Στεφάνου Δουσάν. Καταγόταν από βασιλική και ευλογημένη γενιά. Στους προγόνους της συγκαταλέγονται άνθρωποι που αγίασαν (π.χ. ο Στέφανος Νεμάνια, σέρβος βασιλέας και κτήτορας της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου του Αγίου Όρους = όσιος Συμεών ο Μυροβλήτης). Ο Κωνσταντίνος Δραγάσης ανέλαβε την ηγεμονία του σημερινού βουλγαρικού τμήματος της βόρειο – ανατολικής Μακεδονίας, στην περιοχή μεταξύ των ποταμών Αξιού και Στρυμώνος.

Η γέννηση της τοποθετείται στα αμέσως μετά τον θάνατο του Δουσάν χρόνια. Η ανατροφή, η μόρφωση, η αγωγή της ήταν διαποτισμένα με ό,τι ανώτερο υπαγόρευε το βυζαντινό ιδεώδες, διότι οι Σέρβοι είχαν επηρεαστεί πολύ από τον βυζαντινό πολιτισμό. Ένοιωθε τον εαυτό της περισσότερο ταυτισμένο με τον πολιτισμό και κυρίως με την εθνική συνείδηση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Συναισθηματικά και ουσιαστικά έρρεπε μάλλον προς το Βυζάντιο, του οποίου επέπρωτο να γίνει Αυγούστα και Αυτοκρατόρισσα, παρά προς την γενέθλιο σερβική πατρίδα.

Κοντά σ’ αυτά και πάνω απ’ αυτά, γαλουχήθηκε με την πατροπαράδοτη στην οικογένεια της, ακράδαντη ορθόδοξη πίστη στο Θεό. Αυτή η πίστη είναι που θα την οδηγεί, θα την φωτίζει και θα την εμπνέει στην πολυτάραχη γεμάτη θλίψεις και δοκιμασίες ζωής της.

Υπολογίζεται να’ ταν 19 περίπου χρονών όταν παντρεύτηκε τον Μανουήλ Β’ Παλαιολόγο (τέλη του 1390), λίγους μήνες πριν γίνει Αυτοκράτορας.

Η καινούργια ζωή της Ελένης – Αγίας Υπομονής, από την αρχή της έδειξε ότι θα ήταν Γολγοθάς. Πολλές ήταν οι φορές που χρειάστηκε να πιει το ποτήρι της προσβολής και του εξευτελισμού στο πλευρό του συζύγου της όχι μόνο από τους αλλόθρησκους, αλλά και από τα κατ’ όνομα χριστιανικά κράτη της Δύσεως, στην απεγνωσμένη προσπάθειά του να βρει τρόπους σωτηρίας της ετοιμοθάνατης Αυτοκρατορίας.

Η Ελένη – Αγία Υπομονή απεδείχθη εξαιρετικός άνθρωπος που συγκέντρωνε πολλές και μεγάλες αρετές και ψυχική δύναμη. Έδειξε ότι είχε απόλυτη συναίσθηση τόσο της θέσης της και των περιστάσεων, όσο και του ρόλου που αυτές τις υπαγόρευαν, σε όλα τα επίπεδα.

Αγαπούσε το λαό. Ήταν η μεγάλη μάνα που ο καθένας μπορούσε να προστρέξει. Συμμεριζόταν τις αγωνίες και τις ανησυχίες του ενώπιον των φοβερών εθνικών κινδύνων και προσπαθούσε πάντοτε με την προσευχή, με την πραότητά της και με τα γλυκά και παρηγορητικά της λόγια να τον ενισχύσει. Είναι πολύ χατακτηριστικά και εύγλωττα μέσα στην λακωνικότητά της τα όσα γράφει για την Αυτοκρατόρισσα, ο σύγχρονος της φημισμένος φιλόσοφος Γεώργιος Γεμιστός – Πλήθων: <<Η Βασιλίς αύτη με πολλήν ταπείνωσιν και καρτερικότητα εφαίνετο να αντιμετωπίζει και τας δύο μορφάς της ζωής. Ούτε κατά τους καιρούς των δοκιμασιών απεγοητεύετο, ούτε όταν ευτυχούσε επανεπαύετο, αλλά εις κάθε περίπτωσιν έκανε το πρέπον. Συνεδύαζε την σύνεσιν με την γενναιότητα, περισσότερον από κάθε άλλην γυναίκα. Διεκρίνετο δια την σωφροσύνην της. Την δε δικαιοσύνην την είχε εις τελειότατον βαθμόν. Δεν εμάθαμε να κάμνει κακόν εις ουδένα, ούτε μεταξύ των ανδρών, ούτε μεταξύ των γυναικών. Αντιθέτως εγνωρίσαμε να κάμνει πολλά καλά και εις πολλούς. Με ποίον άλλον τρόπον δύναται να φανεί εμπράκτως η δικαιοσύνη, εκτός από το γεγονός του να μη κάμνει κανείς ποτέ θεληματικά και σε κανέναν κακό, αλλά μόνον το αγαθόν σε πολλούς;>>.

Στάθηκε αντάξια του φιλόσοφου και φιλόχριστου συζύγου της Μανουήλ. Στάθηκε άξια δίπλα του για 35 χρόνια, <<συνευδόκοντας>>, σύμφωνα με σύγχρονή τους μαρτυρία, δηλ. όλα γινόντουσαν με συμφωνία, ομόνοια, συναπόφαση, εν πνεύματι Χριστού και αγωνιστική αγιότητα. Κατόρθωναν να τιμούν τη αρετή με λόγια και έργα. <<Λόγω μεν διδάσκοντας το πρακτέον, έργω δε γενόμενοι πρότυπα και εικόνες εφηρμοσμένης αγάπης>>.

Στο ευλογημένο ζευγάρι ο Θεός χάρισε οκτώ παιδιά. Έξι αγόρια από τα οποία τα δύο ανέβηκαν στον αυτοκρατορικό θρόνο, ο Ιωάννης Η’ και ο Κωνσταντίνος ΙΑ’, ο τελευταίος θρυλικός αυτοκράτορας. Ο Θεόδωρος, ο Δημήτριος και ο Θωμάς διετέλεσαν δεσπότες του Μυστρά και ο Ανδρόνικος της Θεσσαλονίκης. Και δύο κορίτσια, τα οποία όμως πέθαναν σε μικρή ηλικία. Η πολύτεκνη και φιλότεκνη μητέρα γαλούχησε τα παιδιά της με τα νάματα της πίστεως και τη γλυκύτατη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, τα οδηγούσε σε ιερά προσκυνήματα και σεβάσμια Μοναστήρια της Βασιλεύουσας, και επιζητούσε υπέρ αυτών τις ευχές των Αγίων ασκητών και Γερόντων. Τα ανάθρεψε <<εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου>>, και ποτέ δεν <<έπαυε μετά δακρύων προσευχής και αγάπης να νουθετή ένα έκαστον>>. Με υπομονή και επιμονή, με προσοχή και προσευχή σμίλεψε τους χαρακτήρες τους, τους έδωσε μαζί με το <<ζην>> και το <<εύ ζην>>. Έτσι, κατάφερε, μεταξύ άλλων, να θέσει τέρμα στις επί 90 περίπου χρόνια συγκρούσεις μεταξύ των μελών της αυτοκρατορικής οικογένειας για την εξουσία που είχαν εξαντλήσει την αυτοκρατορία. Οι όποιες διαφορές απόψεων ή διενέξεις παρουσιάζονταν (μετά το θάνατο του Μανουήλ), ξεπερνιόνταν ήσυχα με το κύρος της μητρικής της παρέμβασης και της προσευχής της.

Ιδιαίτερη ήταν η αγάπη της για τα Μοναστήρια. Εκεί αναπαυόταν, ξεκουραζόταν η ψηχή της, αντλούσε δύναμη και κουράγιο για τη συνέχεια. Αυτό, το ενέπνευσε σε όλη την οικογένειά της. Ο σύζυγός της αφού παρέδωσε τον θρόνο στον πρωτότοκο Ιωάννη, δύο μήνες πριν το θάνατό του (29 Μαρτίου 1425), απεσύρθη στη Μονή του Παντοκράτορος στην Κωνσταντινούπολη, όπου εκάρη μοναχός με το όνομα Ματθαίος. Η ίδια, μετά το θάνατο του συζύγου της έγινε μοναχή (1425) στη Μονή της Κυράς Μάρθας, με το όνομα Υπομονή. Και τρία από τα παιδιά τους επίσης έγιναν μοναχοί, ο Θεόδωρος και ο Ανδρόνικος (μ. Ακάκιος) στη Μονή του Παντοκράτορος και ο Δημήτριος (μ. Δαυίδ) στο Διδυμότειχο.

Ακόμα, εν όσω βρισκόταν στην πατρίδα της, μαζί με τον πατέρα της έκτισαν την Ιερά Μονή Παναγίας Παμμακαρίστου στο Πογάνοβο της πόλης Δημήτροβγκραντ της Ν.Α. Σερβίας. Στην Κωνσταντινούπολη είχε συνδεθεί με την Ιερά Μονή του Τιμίου Προδρόμου της Πέτρας, όπου φυλαγόταν το ιερό λείψανο του οσίου Παταπίου του θαυματουργού, στον οποίο η Αγία Υπομονή έτρεφε ιδιαίτερη ευλάβεια. Η Μονή είχε ιδρυθεί από τον συνασκητή του οσίου Παταπίου στην Αίγυπτο, όσιο Βάρα, έξω από την πόλη του Ρωμανού πριν από το 450 μ.Χ. Με την συμβολή της αγίας ιδρύθηκε στη Μονή γυναικείο γηροκομείο με την επωνυμία <<Η ελπίς των απηλπισμένων>>. Η ευλάβειά της προς τον όσιο Πατάπιο φαίνεται από το γεγονός ότι ο αγιογράφος του σπηλαίου του οσίου Παταπίου στα Γεράνεια όρη της Κορινθίας θεώρησε απαραίτητο να ιστορήσει την αγία Υπομονή δίπλα από το σκήνωμα του Οσίου.

Άνθρωπος φωτεινός και φωτισμένος η αγία Υπομονή, προικισμένη με πολλά τάλαντα, που τα <<εμπορεύθηκε>> με σύνεση και σωφροσύνη και τα πολλαπλασίασε, κατάφερε με την αρετή, την άσκηση και την καρτερία της να φθάσει σε δυσανάβατα μέτρα αρετής. Μια σημαντική φυσιογνωμία εκείνης της εποχής ο Γεννάδιος Σχολάριος, ο πρώτος Οικουμενικός Πατριάρχης μετά την άλωση, στον Παραμυθητικό του Λόγο προς τον Βασιλέα Κωνσταντίνο ΙΑ’, <<Επί τη κοιμίσει της μητρός Αυτού αγίας Υπομονής>>, αναφέρει χαρακτηριστικά τα εξής: <<Την μακαρίαν εκείνην Βασίλισσαν όταν την επισκέπτετο κάποιος σοφός, έφευγεν κατάπληκτος από την ιδικήν της σοφίαν. Όταν την συναντούσε κάποιος ασκητής, αποχωρούσε, μετά την συνάντηση, ντροπιασμένος δια την πτωχείαν της ιδικής του αρετής, συγκρινομένης προς την αρετήν εκείνης. Όταν την συναντούσε κάποιος συνετός, προσέθετεν εις την ιδικήν του περισσοτέραν σύνεσιν. Όταν την συναντούσε κάποιος νομοθέτης, εγινόταν προσεκτικώτερος. Όταν συνομιλούσε μαζί της κάποιος δικαστής, διεπίστωνε ότι έχει ενώπιόν του έμπρακτον Κανόνα Δικαίου. Όταν κάποιος θαρραλέος (τη συναντούσε), ένοιωθε νικημένος, αισθανόμενος έκπληξιν από την υπομονήν, την σύνεσιν και την ισχυρότητα του χαρακτήρος της. Όταν την επλησίαζε κάποιος φιλάνθρωπος, αποκτούσε εντονώτερο το αίσθημα της φιλανθρωπίας. Όταν την συναντούσε κάποιος φίλος των διασκεδάσεων, αποκτούσε σύνεσιν και γνωρίζοντας την ταπείνωσιν εις το πρόσωπόν της, μετανοούσε. Όταν την εγνώριζε κάποιος ζηλωτής της ευσεβείας, αποκτούσε μεγαλύτερον ζήλον. Κάθε πονεμένος με τη συνάντηση μαζί της, καταλάγιαζε τον πόνο του. Κάθε αλαζόνας αυτοτιμωρούσε την υπερβολικήν του φιλαυτίαν. Και γενικά κανένας δεν υπήρξε, που να ήλθεν εις επικοινωνίαν μαζί της και να μην έγινε καλύτερος>>.

Ο Θεός ευδόκησε να μην ζήσει τις τελευταίες τραγικές στιγμές της Αυτοκρατορίας. Την κάλεσε κοντά Του στις 13 Μαρτίου 1450, έχοντας διανύσει 35 χρόνια ως Αυτοκρατόρισσα και 25 ως ταπεινή μοναχή. Ο σύγχρονός της διάκονος Ιωάννης Ευγενικός, αδελφός του Μάρκου του Ευγενικού Αρχιεπισκόπου Εφέσου, στον Παραμυθητικό του Λόγο προς τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγον επί τη κοιμήσει της Μητρός του αγίας Υπομονής συνοψίζει: <<Ως προς δε την αοίδιμον, εκείνην Δέσποινα Μητέρα σου, τα πάντα εν όσω ζούσε, ήσαν εξαίρετα, η πίστις, τα έργα, το γένος, ο τρόπος, ο βίος, ο λόγος και όλα μαζί ήσαν σεμνά και επάξια της θείας τιμής και όπως έζησε μέτοχος της θείας Προνοίας, έτσι και ετελεύτησεν>>.

Η <<Αγία Δέσποινα>>, όπως την ονομάζει ο Γεώργιος Φραντζής, συνέδεσε την έννοια του μοναχικού της ονόματος (Υπομονή) με τον τρόπον αντιμετωπίσεως και των ευτυχών στιγμών και των απείρων δυσκολιών της όλης ζωής της. Υπομονή κατά βίον, πράξιν και μοναχικό όνομα. <<Τη υπομονή αυτής εκτήσατο την ψυχήν αυτής>>.

Σύγχρονο θαύμα της Αγίας

Είναι αρκετές οι εμφανίσεις της αγίας Υπομονής τα τελευταία χρόνια σε ευσεβείς και μη χριστιανούς. Επιλεκτικά καταχωρούμε ένα συμβάν που περιγράφει την θαυμαστή εμφάνιση της και θεραπεία κάποιου ασθενή.

<<Η αγία Υπομονή εμφανίστηκε ως μοναχή σε κάτοικο των Αθηνών που εργαζόταν σε ταξί. Το σταμάτησε και ζήτησε να κατευθυνθεί προς το Λουτράκι. Ο ταξιτζής είχε καρκίνο του δέρματος στα χέρια του και βρισκόταν σε μεγάλη απελπισία. Καθ’ οδόν η μοναχή που φορούσε ένα κουκούλι με κόκκινο σταυρό τον ρώτησε.

Γιατί είσαι μελαγχολικός;

Και εκείνος δεν δίστασε να ομολογήσει όλη την αλήθεια. Μετά τον ρώτησε αν θέλει να τον σταυρώσει για να γίνει καλά και εκείνος δέχθηκε. Σε λίγο όμως τον έπιασε υπνηλία και παρακάλεσε την μοναχή να σταθούνε λίγο για να μην σκοτωθούνε. Είχαν φθάσει κοντά στα διόδια και εύκολα θα έβρισκαν άλλο ταξί αν εκείνη βιαζόταν. Κάθησε στην άκρη του δρόμου και τον πήρε ο ύπνος. Ότα ξύπνησε διαπίστωσε ότι τα χέρια του είχαν γίνει καλά, αλλά η μοναχή είχε εξαφανιστεί. Ρώτησε τους ανθρώπους των διοδίων μήπως είδανε καμιά μοναχή εκεί κοντά, αλλά κανείς δεν την είχε δει. Τότε συγκλονισμένος γύρισε στο ταξί του και κατάλαβε ότι κάποια αγία ήταν κι έγινε άφαντη. Κατευθύνθηκε μετά στον γιατρό του και του διηγήθηκε το περιστατικό. Την στιγμή εκείνη έπεσε το μάτι του σε μια εικόνα που ήταν κρεμασμένη στον τοίχο του ιατρείου. Πετάχτηκε απ’ το κάθισμα του και φώναξε: ‘Αυτή ήταν’.

Σημειωτέον ότι η εικόνα ήταν της Αγίας Υπομονής. Έτσι έμαθε ποια ήταν εκείνη που τον θεράπευσε και τον γλύτωσε και απ’ την απελπισία. Το κουκούλι με τον κόκκινο σταυρό έδειχνε την καταγωγή πριν γίνει αυτοκρατόρισσα του Βυζαντίου και με αυτό το μοναχικό σχήμα τελείωσε και την επίγεια ζωή της. Εκ των υστέρων γίνηκε γνωστό ότι η ημέρα που γίνηκε το θαύμα ήταν 13 Μαρτίου, ημέρα που η αγία γιορτάζει>>.

Η ανεύρεση της αγιογραφίας και της τίμιας κάρας της Αγίας Υπομονής στο σπήλαιο του Αγίου Παταπίου

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς, ο Αγγελής Νοταράς, ανιψιός της Αγίας Υπομονής, μετέφερε στο βουνό Γεράνεια στη Νότια Ελλάδα, κοντά στην πόλη Θέρμαι (το σημερινό Λουτράκι) το λείψανο του Αγίου Παταπίου σε μια σπηλιά που ήταν ήδη ασκητήριο μοναχών από τον 11ο αιώνα μ.Χ. Στο σπήλαιο αυτό βρέθηκε Βυζαντινή αγιογραφία της Αγίας Υπομονής και η αγία κάρα της. Αργότερα, το 1952, στην θέση του σπηλαίου χτίστηκε από τον γέροντα Νεκτάριο Μαρμαρινό η Ιερά Μονή Αγίου Παταπίου Λουτρακίου όπου και φυλάσσεται ακόμα η κάρα της Αγίας Υπομονής.