Ένα συνονθύλευμα συναισθημάτων σε συνεπαίρνει καθώς ξετυλίγονται οι εικόνες της ιστορίας. Η μελαγχολία, ωστόσο, επικρατεί. Τόσα ιδανικά, τόσες αξίες είχαν χαθεί – ακόμα και σήμερα κάπου θα είναι κρυμμένα. Ξάφνου όμως αρχίζουν να αναδύονται στην επιφάνεια και ξαναζωντανεύουν. Ο “Καπετάνιος” τα φέρνει στη ζωή. Ποιο το νόημα της στείρας διδασκαλίας; Πού είναι η αυθεντική γνώση, η ειλικρίνεια απέναντι στην εκπαίδευση, μαθητές και καθηγητές; Τι έχει αξία τελικά; Να ακολουθείς τα όνειρά σου με κάθε κόστος ή να παραμένεις υποταγμένος στα θέλω των άλλων; Ακόμα κι αν εκείνοι οι άλλοι που στέκονται απέναντι από σένα είναι η ίδια σου η οικογένεια. Δεν είναι λύση η αυτοχειρία. Είναι το απόλυτο θάρρος απέναντι στο θάνατο, η έσχατη δειλία απέναντι στη ζωή. Όχι, δεν ξεφεύγεις. Γιατί να μην κυνηγάς τα όνειρά σου; Σε μια εποχή που οι ονειροπόλοι άνθρωποι έχουν χαθεί. Ή μήπως κι αυτοί είναι κάπου κρυμμένοι, σαν τους χαμένους ποιητές; Εμφανιστείτε! Βρείτε κι εσείς τον “καπετάνιο” σας και φωτίστε τη σκοτεινιά αυτής της εποχής, τη μιζέρια, τη φυγοπονία, τον φθόνο, τη δειλία, τη … Όχι! Να αγαπάτε το διαφορετικό. Να αγαπάτε τον εαυτό τους. Να αγαπάτε αλλήλους. Να μένετε πιστοί σε ό,τι πιστεύετε και να το υποστηρίζετε θερμά! Να γίνετε φλογεροί στρατηλάτες της δικής σας ιστορίας. Χωρίς εισαγωγές και υποδείξεις! Ξεσκίστε κάθε εισαγωγή! Να λυτρωθούμε, Ονειροπόλοι! Να λυτρώσουμε και τη σάπια κοινωνία μας! Οι λαμπρές μέρες θα έρθουν, γιατί η ελπίδα τελευταία πεθαίνει. Πίστη κι αφοσίωση στον “Καπετάνιο”, Ονειροπόλοι. Carpe Diem!
Υ.Γ.
Σκέφτηκα να γράψω και στίχο ποιήματος, αλλά είναι όλα τόσο όμορφα που θα ήταν σαν να κάνω διάκριση. Τι είναι πιο όμορφο; Ένα μπουκέτο βιολέτες ή ένα μπουκέτο αζαλέες;
Σενάριο: Tom Schulman
Σκηνοθεσία: Peter Weir
Ηθοποιοί: Robin Williams, Ethan Hawke, Robert Sean Leonard
Μουσική: Maurice Jarre
Παραγωγή: Touchstone Pictures
Γλώσσα: Αγγλικά
Αμερικάνικη (Η.Π.Α.) δραματική ταινία του 1989
Στις 6 Μαρτίου, παγκόσμια ημέρα κατά της σχολικής βίας σε όλα τα σχολεία, αφιερώθηκαν 3 εκπαιδευτικές ώρες, με απόφαση του Υπουργείου, για ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των μαθητών σχετικά με το πρόβλημα της ενδοσχολικής βίας (bullying) που βιώνουν πολλά παιδιά στη σύγχρονη εποχή.
Έτσι, λοιπόν, και στο δικό μας σχολείο αποφασίστηκε να παρακολουθήσουμε μαθητές και καθηγητές την ταινία “Βullying (2009), με θέμα την ενδοσχολική βία.
Στην ταινία πρωταγωνιστής είναι ένα παιδί γύρω στα 16,το οποίο λόγω θανάτου του πατέρα του αναγκάζεται με τη μητέρα του να αλλάξουν πόλη και να ξεκινήσουν μία καινούργια ζωή. Το παιδί στο νέο του σχολείο, βιώνει τραγικά βίαιες καταστάσεις, που προκαλούν σε όλους μας συγκίνηση και θυμό για την άσχημη μεταχείριση ενός παιδιού που δεν είχε ενοχλήσει κανέναν. Δεν ζητά βοήθεια από κανέναν… Αποκορύφωμα της όλης κατάστασης είναι ο άσχημος ξυλοδαρμός της κοπέλας του, που βίωνε ίδιες καταστάσεις στο σχολείο της, που τον οδηγεί τελικά στην αυτοκτονία…!
Συμπέρασμα αυτών;…
Δεν είναι μαγκιά να φέρεσαι με τέτοιο βίαιο τρόπο…
Αν είσαι παιδί που βιώνεις τέτοιες βίαιες συμπεριφορές, μίλησε, ζήτα βοήθεια, μην φοβάσαι..Κανείς και τίποτα δεν έχει το δικαίωμα να σου στερήσει τη χαρά της ζωής και το χαμόγελό σου!
Αν πάλι, είσαι απλά μάρτυρας τέτοιου συμβάντος, αναφερέ το. Θα σώσεις μία ΖΩΗ!
Κούβαρου Όλγα, Β1
B.
Το ψυχόδραμα ενός δεκαεξάχρονου.
Ο Jordi, ένας έφηβος μετακομίζει με την μητέρα του σε μια νέα πόλη και αναγκαστικά φοιτά σε ένα νέο σχολείο. Η ζωή του όμως γίνεται «κόλαση»: πέφτει θύμα σχολικού εκφοβισμού και υποφέρει από τα φρικτά βασανιστήρια των συμμαθητών του. Δεν μιλάει όμως σε κανέναν, για να μην τους στεναχωρήσει αλλά και γιατί τα θεωρεί ασήμαντα με αποτέλεσμα να προσπαθεί να τα σβήσει από το μυαλό του. Τελικά δεν αντέχει και αυτοκτονεί.
Η ταινία συγκλόνισε και συγκίνησε όλους τους μαθητές του ΓΕ.Λ. Κάτω Μηλιάς που την παρακολούθησαν. Μια τέτοια σκληρή ταινία τους ευαισθητοποίησε, επειδή απεικόνιζε την ωμή πραγματικότητα της σημερινής εποχής. Η ταινία ήταν πολύ καλή και μας πέρασε πολλά σημαντικά μηνύματα.
Την Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου στο σχολείο μας πραγματοποιήθηκε μια εκδήλωση διοργανωμένη από τους μαθητές. Η εκδήλωση χωριζόταν σε 2 φάσεις. Στην πρώτη φάση οι μαθητές της Α΄ Λυκείου παρουσίασαν το τηλεπαιχνίδι «Άκου τι είπαν». Στο τηλεπαιχνίδι υπήρχαν δυο ομάδες 5 ατόμων, οι Αταίριαστοι και οι Γκεντσερμπινλίκηδες. Οι δύο ομάδες κλήθηκαν να μαντέψουν τις δημοφιλέστερες απαντήσεις σε διάφορες ερωτήσεις. Τους περισσότερους πόντους τους συγκέντρωσε η ομάδα ‘’Αταίριαστοι’’, παρόλα αυτά όμως καμία ομάδα δεν κατάφερε να κερδίσει.
Στην δεύτερη φάση οι μαθητές της Β΄ Λυκείου παρουσίασαν το τηλεπαιχνίδι ‘’HotSeat’’ . Έξι άτομα συναγωνίστηκαν και κλήθηκαν να απαντήσουν σε διάφορες ερωτήσεις. Σε περίπτωση που κάποιος απαντούσε λάθος σε κάποια ερώτηση αποχωρούσε από το παιχνίδι. Τελικά, κανένας δεν κατάφερε να απαντήσει σωστά σε όλες τις ερωτήσεις και νικητής δεν υπήρχε.
Η εκδήλωση αυτή είχε δημιουργικό και σατιρικό χαρακτήρα και διακωμωδούσε πρόσωπα της τηλεόρασης, με αποτέλεσμα οι μαθητές και καθηγητές του σχολείου να διασκεδάσουν και να περάσουν καλά την παραμονή των Αποκριών.
Το χωριό Καρυές απέχει 21 χιλιόμετρα από την Κατερίνη και πήρε το όνομα του από τις πολλές καρυδιές που υπήρχαν σε αυτή την τοποθεσία. Ο επισκέπτης μπορεί να εξακριβιώσει την ιστορική φυσιογνωμία των Καρυών που φαίνεται να συνδέεται με τα χρόνια της τουρκοκρατίας. Ένα μνημείο είναι το Κονάκι, θερινή κατοικία του τσιφλικά του χωριού, που κατεδαφίστηκε το 1920, και στην θέση του χτίστηκε ο σημερινός ναός της Αγίας Βαρβάρας. Η περιοχή ωστόσο των Καρυών πρέπει να κατοικήθηκε από ελληνικά φύλα από τους προϊστορικούς ακόμη χρόνους, όπως μαρτυρεί το αρχαίο νεκροταφείο που βρέθηκε γύρω από το νεκροταφείο των Καρυών.
Καθώς η συγκεκριμένη περιοχή βρίσκεται πάνω στον δρόμο που οδηγούσε από τη Θεσσαλία στη θάλασσα ήταν φυσικό να έχει οχυρωθεί και να κατοικηθεί από την αρχαιότητα. Δύο μαρμάρινα λιοντάρια στη θέση Άγιος Αθανάσιος, το ένα από τα οποία φυλάσσεται στο καμπαναριό της εκκλησίας της Αγίας Βαρβάρας, πρέπει να προέρχονται από ταφικό μνημείο ή οικισμό ελληνιστικών χρόνων που υπήρχε εκεί. Από τις διάφορες τοποθεσίες των Καρυών (Άγιος Αθανάσιος, Γραμμένη Πέτρα, Μνήματα, Παλιογέφυρο) φαίνεται ότι στις θέσεις αυτές δημιουργήθηκαν κατά τους ελληνιστικούς μέχρι και τους βυζαντινούς χρόνους φρούρια και οικισμοί, που μετά από σεισμούς ή άλλες φυσικές καταστροφές μετακινούνται σε άλλη θέση.
Ανεβαίνοντας προς το χωριό, κοντά στην εκκλησία του Αγίου Αντωνίου και στην θέση “Κεραμαριό” το χώμα γίνεται ασπροκόκκινο και αποτελεί άριστο υλικό για πήλινες κατασκευές. Στο υπέδαφος της περιοχής βρίσκονται σπασμένες κεραμίδες, που γεννούν την υποψία ύπαρξης φούρνου, όπου έψηναν πηλό. Στο μέσο της διαδρομής ο επισκέπτης μπορεί να εντοπίσει μέσα στους καταπράσινους αγρούς πήλινα δοχεία, διακοσμητικά ή αποθήκευσης τροφίμων, πήλινα αντικείμενα με παραστάσεις, ακόμη και αρχαία νομίσματα με την κεφαλή του Μ. Αλεξάνδρου.
Έτσι ο επισκέπτης που θα αποφασίσει να περιηγηθεί στα φροντισμένα σοκάκια των Καρυών μέσα σε ένα απίστευτα όμορφο φυσικό τοπίο θα ακολουθήσει της ιστορίας το διάβα. Αλλά και αυτός που θα βρεθεί στην θέση “Στριβό“, μια καταπράσινη πλαγιά σε απόσταση 1000 περίπου μέτρων πριν από την είσοδο του χωριού, θα περιηγηθεί στης ομορφιάς το διάβα. Εδώ κάτοικοι από όλους τους οικισμούς του δημοτικού διαμερίσματος Πέτρας συγκεντρώνονται για να γιορτάσουν την Καθαρά Δευτέρα, τα κούλουμα, πετώντας χαρταετό και απολαμβάνοντας παραδοσιακή φασολάδα και λαγάνα. Τέλος, ο επισκέπτης πρέπει να επισκεφθεί τον “Κούκο” που είναι λίγα μέτρα πάνω από το δημοτικό σχολείο Καρυών.
Στο πλαίσιο του μαθήματος της Ιστορίας της Β’ Λυκείου, μας δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσουμε Βυζαντινούς Αυτοκράτορες,οι οποίοι αγιοποιήθηκαν, ξεκινώντας από τον Ιωάννη Βατάτζη,τον αυτοκράτορα της Νίκαιας (το κυριότερο από τα ελληνικά κράτη που ιδρύθηκε στη δυτική Μικρά Ασία μετά τις Σταυροφορίες).
ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΑΤΑΤΖΗΣ:
Ο Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης (Διδυμότειχο 1193 – Νυμφαίο 3 Νοεμβρίου 1254) ήταν ο δεύτερος αυτοκράτορας της Νικαίας (1222-1254). Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους της Δ΄ Σταυροφορίας βρέθηκε στην Νίκαια Βιθυνίας, προφανώς ακολουθώντας το ρεύμα μετανάστευσης από τις λατινοκρατούμενες προς τις υπό βυζαντινό έλεγχο περιοχές. Εκεί, οι αρετές του αλλά και η ευγενική του καταγωγή εκτιμήθηκαν από τον Θεόδωρο Α΄ Λάσκαρη, ο οποίος τίμησε τον νεαρό Ιωάννη με το αξίωμα του πρωτοβεστιάριου (επικεφαλής του πρώτου τμήματος της αυτοκρατορικής φρουράς). Τέλος, ελλείψει άρρενος διαδόχου, ο Θεόδωρος επέλεξε τον Ιωάννη ως διάδοχό του δίδοντάς του την κόρη του Ειρήνη ως σύζυγό του. Συνετός κυβερνήτης και ικανός στρατιωτικός, υπήρξε συνεχιστής του έργου του προκατόχου του πετυχαίνοντας να υπερδιπλασιάσει τις κτήσεις που παρέλαβε και να ανορθώσει κοινωνικά και οικονομικά το κράτος, θέτοντας τις βάσεις για την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Ο Ιωάννης σαν αυτοκράτορας, επέδειξε τις εξαιρετικές ιδιότητες ενός πολιτικού αρχηγού και τις αρετές ενός χριστιανού ηγεμόνα. Χάρη σε μία σειρά από λαμπρές στρατιωτικές νίκες και έξυπνους χειρισμούς εξασφάλισε μέσα σε λίγα χρόνια τον έλεγχο της Μικράς Ασίας και ανέκτησε το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών που βρίσκονταν στα χέρια των Λατίνων. Κατέλαβε την Ανδριανούπολη, και το 1254 όταν πέθανε, η αυτοκρατορία της Νικαίας περιελάμβανε στην πραγματικότητα τα εδάφη της βυζαντινής αυτοκρατορίας πριν τη φραγκική κατάκτηση. Δεν απέμενε πλέον παρά η κατάληψη της Βασιλεύουσας, η οποία επιτεύχθηκε από τον διάδοχό του, Μιχαήλ 8ο τον Παλαιολόγο το έτος 1261 και η οποία από τους ιστορικούς χρεώνεται στον αυτοκράτορα Ιωάννη τον Βατάτζη. Η τριανταδιάχρονη βασιλεία του χαρακτηρίζεται από συνεχή πρόοδο σε όλους τους τομείς της ζωής της εξόριστης αυτοκρατορίας. Αρκετά χρόνια μετά τον θάνατό του αναγνωρίστηκε ως Άγιος και η μνήμη του ετιμάτο με ιδιαίτερη ευλάβεια από τους μικρασιατικούς πληθυσμούς μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα.
Εσωτερική πολιτική
Σπουδαίο έργο επιτέλεσε ο Βατάτζης και ως προς την εσωτερική αναδιοργάνωση της χώρας, σε όλα τα επίπεδα. Ακολουθώντας ένα πρόγραμμα οικονομικής ανόρθωσης, έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για ευημερία των υπηκόων του και κυρίως των χαμηλών και μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων. Αναζωογονήθηκαν η γεωργία και η κτηνοτροφία, το εμπόριο γνώρισε σπουδαία άνθηση, ενώ παράλληλα υπήρξε ιδιαίτερα αυστηρός απέναντι στις καταχρήσεις και σπατάλες που παρατηρούντο από την μεριά της διοίκησης. Έτσι μπόρεσε να εφαρμόσει πολιτική ελαφριάς φορολογίας, χωρίς να παρατηρηθεί ποτέ έλλειψη οικονομικών πόρων. Περιόρισε τις εισαγωγές ειδών πολυτελείας και με το προσωπικό του παράδειγμα προέτρεψε τον λαό να αποφεύγει την πολυτέλεια και τη χλιδή χάριν της λιτότητας. Αναφέρεται ότι μία ημέρα που συνάντησε τον ίδιο τον γιο του, ντυμένο με ακριβά ρούχα να πηγαίνει για κυνήγι, τον επιτίμησε αυστηρά λέγοντάς του:«Πως μπορείς να ξοδεύεις έτσι το χρήμα των υπηκόων σου, σε τέτοιες μάταιες ασχολίες; Δεν γνωρίζεις ότι τα πολύτιμα τούτα ρούχα με τα χρυσά κεντήματα γίνονται από το αίμα των Ρωμιών, και ότι πρέπει να δίνεις σ’ αυτούς λογαριασμό για ότι ξοδεύεις, αφού ο πλούτος των βασιλέων είναι πλούτος των υπηκόων τους»;Στην ιστορία έμεινε το «ωάτον» στέμμα που πρόσφερε στην γυναίκα του. Επρόκειτο για ένα στέμμα κατασκευασμένο από μαργαριτάρια, το οποίο χρηματοδοτήθηκε αποκλειστικά από τις πωλήσεις αυγών του κτήματός του. Μ’ αυτόν τον τρόπο ήθελε να δείξει πού μπορεί να φτάσει κάποιος με συνετή και συνεπή διαχείριση. Μάλιστα, αναφέρεται ότι ασχολείτο και ο ίδιος με αγροτικές εργασίες στα κτήματά του, όταν του το επέτρεπαν οι κρατικές υποθέσεις.Η μείωση των εισαγωγών ακολουθήθηκε από αύξηση των εξαγωγών. Ειδικά μετά την επιδρομή των Μογγόλων, το καταστραμμένο Σουλτανάτο του Ικονίου εισήγαγε από την Νίκαια είδη διατροφής έναντι χρυσού, ακριβών υφασμάτων και άλλων πολυτελών ειδών.
Σπουδαία άνθηση, επίσης, γνώρισαν τα γράμματα και οι τέχνες. Ο αυτοκράτορας έδειξε προσωπικό ενδιαφέρον για την παιδεία και τις επιστήμες. Σημαντικές προσωπικότητες, όπως ο ιστορικός Γεώργιος Ακροπολίτης και ο μοναχός και λόγιος Νικηφόρος Βλεμμύδης, έδρασαν την εποχή εκείνη στην Νίκαια. Ακόμη, με ειδική μέριμνα του Ιωάννη και της πρώτης συζύγου του, ιδρύθηκαν μοναστήρια, ναοί, νοσοκομεία και άλλα φιλανθρωπικά ιδρύματα.
Όλα αυτά διασφαλίστηκαν με την ισχυρή φρούρηση των συνόρων, που επετεύχθη με μια σειρά αποτελεσματικών μέτρων που ελήφθησαν προς αυτήν την κατεύθυνση. Συγκεκριμένα χτίστηκαν ή/και επανδρώθηκαν ισχυρά φρούρια κατά μήκος των συνόρων και χορηγήθηκαν ατέλειες και πρόνοιες σε συνοριακούς πληθυσμούς. Ουσιαστικά αναβίωσε ο θεσμός των ακριτών, χάρις στην επανίδρυση των στρατιωτικών αγροκτημάτων.[14] Η άμυνα και προστασία των συνόρων ήταν αποτελεσματική όσο λίγες φορές, ακόμα και εναντίον των αεικίνητων τουρκομανικών φυλών που ζούσαν στις παρυφές της βυζαντινοσελτζουκικής μεθορίου, και από τις οποίες η Μικρά Ασία υπέφερε από τα μέσα σχεδόν του 11ου αιώνα.
Τιμή ως άγιος
Ο Ιωάννης Βατάτζης στέφεται από την Παναγία σε υπέρπυρον (χρυσό νόμισμα)
Προφητείες, θρύλοι και διηγήσεις που ζωντανεύουν στις μνήμες μας τον μαρμαρωμένο βασιλιά συνδέονται άρρηκτα με θαύματα και γεγονότα που σχετίζονται με τον Άγιο βασιλιά Ιωάννη Βατάτζη! Ξετυλίγοντας το κουβάρι του θαυμαστού βίου του θα διαπιστώσουμε ότι ο ευσεβής βασιλέας Ιωάννης ο Βατάτζης, είχε θέσει προτεραιότητα στη ζωή του την ελεημοσύνη! Με βάση το έλεος και την αγάπη αντιμετώπισε με τη βοήθεια του Θεού ακανθώδη ζητήματα της εποχής του. Το χριστιανικό ήθος και η προσήλωσή του στο γράμμα του ευαγγελίου συνέβαλαν στο να επιλύσει το πρόβλημα της φτώχειας. Προβάλλοντας το έλεος συνάντησε τον Θεό, όπως λέγει η ρήση του προφήτη και βασιλιά Δαυίδ! Και έτσι επίλυσε οριστικά όπως αναφέρει ο βιογράφος του και το δικό του πρόβλημα, το πρόβλημα δηλαδή του πνευματικού θανάτου, όπως αποκαλύπτει το άφθαρτο σκήνωμά του.
Μία λοιπόν από τις μεγάλες φυσιογνωμίες που λάμπρυναν την Εκκλησία και την χριστιανική αυτοκρατορία είναι ο Άγιος Βασιλέας Ιωάννης ο 3ος, Δούκας Βατάτζης ο οποίος για τις μεγάλες ελεημοσύνες του έλαβε την προσωνυμία Ελεήμων. Ο ευσεβής ηγέτης της Νίκαιας Ιωάννης είχε ήπιο χαρακτήρα, απλό και φιλήσυχο. Όλοι μπορούσαν να τον πλησιάζουν για να βρουν σε αυτόν στήριξη και κατανόηση. Ήταν ένθερμος προστάτης των αδικημένων και ιδιαιτέρως των αγροτών που καταπιέζονταν από τους μεγάλους γαιοκτήμονες. Στις 4 Νοεμβρίου του 1254 ο ευσεβής αυτοκράτορας της Νίκαιας Ιωάννης ο 3ος ο Βατάτζης παρέδωσε εν ειρήνη την ψυχή του στα χέρια του Θεού. Το τίμιο λείψανό του ενταφιάσθηκε στο Μοναστήρι του Σωτήρος Χριστού, που είχε κτίσει ο ίδιος στο Νυμφαίο της Βιθυνίας.
Στα επόμενα χρόνια δια αποκαλύψεως ο ίδιος ο Ιωάννης ζήτησε να μεταφερθεί το λείψανό του στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Όταν μετά από 7 χρόνια άνοιξαν τον τάφο του, μία γλυκειά ευωδία απλώθηκε τριγύρω. Έκπληκτοι διαπίστωσαν όλοι ότι και το σώμα του ήταν άφθαρτο, σαφές δείγμα αγιότητας. Δεν είχε κανένα απολύτως σημείο που να φανερώνει ότι ήταν νεκρός. Το χρώμα του σώματος ήταν όπως κάθε φυσιολογικού ανθρώπου, ακόμη κι αυτά τα ρούχα του είχαν διατηρηθεί επί 7 χρόνια άφθορα και έμοιαζαν σαν να τα είχαν ράψει εκείνη τη στιγμή. Έτσι αντιδοξάζει ο Θεός εκείνους που τον δοξάζουν στη γη.
Από τότε το τίμιο λείψανο του Αγίου Βασιλέως Ιωάννη του Βατάτζη του ελεήμονος, κατατέθηκε σε Ναό της Μαγνησίας. Μάλιστα όπως σημειώνει ο βιογράφος του, χριστιανοί που προσέφευγαν στον άγιο ανταμείβονταν θαυμαστά. Στο ιερό λείψανο ασθένειες θεραπεύονταν, διώκονταν δαίμονες…
Ο ιστορικός της εποχής αναφέρει ακόμα ότι επί βασιλείας του Ανδρόνικου του Παλαιολόγου κατά τις επιδρομές των Τούρκων στην Μαγνησία, ο καστροφύλακας παρατήρησε πολλές φορές μία αναμμένη λαμπάδα να περιφέρεται στα τείχη. Έστειλε ανθρώπους του να ερευνήσουν το φαινόμενο μα δεν τα κατάφεραν. Τέλος εστάλη ο κωφάλαλος αδελφός του καστροφύλακα. Σ’ αυτόν έγινε η αποκάλυψη και επιστρέφοντας του δόθηκε και η θεραπεία. Και έτσι διηγήθηκε ότι στο μέρος εκείνο που φαινόταν το φως της λαμπάδας, βρήκε έναν άνδρα μεγαλοπρεπή με βασιλικό παράστημα ο οποίος μεγαλοφώνως προέτρεπε τους χριστιανούς να συνεχίσουν την άμυνα. Την μορφή αυτή την αναγνώρισε στο ιερό σκήνωμα του Αγίου Βασιλέως Ιωάννη Βατάτζη. Από τότε αναγνωρίσθηκε ως Άγιος και η μνήμη του ορίσθηκε να τιμάται στις 4 Νοεμβρίου. Το άφθαρτο λείψανό του μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη που είχε ήδη
ελευθερωθεί από τους Φράγκους όπου και το τύλιξε ο θρύλος του Μαρμαρωμένου Βασιλιά. Κατά την άλωση της Πόλης από τους Τούρκους κρύφθηκε σε κάποια κατακόμβη. Κι από τότε καρτερεί την απελευθέρωση της Βασιλεύουσας. Ακόμη ο θρύλος λέγει ότι μαζί του ο Άγιος βασιλέας έχει τη σπάθη του μέσα στο θηκάρι της και ότι κάθε χρόνο η λεπίδα του σπαθιού ξεπροβάλλει μερικά χιλιοστά, μέχρι που να φθάσει η στιγμή να ξεπροβάλλει ολόκληρη η σπάθη τότε θα έρθει και η ώρα που καρτερεί η ρωμιοσύνη, να πάρει δηλαδή την Κωνσταντινούπολη. Σύγχρονος άγιος γέροντας ασκητής αναφέρει πως εδώ και λίγο καιρό ο Ελεήμων Άγιος βασιλιάς έχει αναστηθεί και πως το ξίφος βγήκε εντελώς από το θηκάρι του. Περιφέρεται με τη μορφή παλιάτσου στην Πόλη και κατευθύνει τις στρατιές των Αγίων ώστε να λάβουν θέση γύρω από τη Βασιλεύουσα. Υποστηρίζει μάλιστα πως το ιερό λείψανο φυλασσόταν από οικογένεια κρυπτοχριστιανών που διατηρούσε το μυστικό από γενιά σε γενιά. Αυτό ακριβώς το γεγονός που με τη μορφή διήγησης αναφέρει ο άγιος αυτός γέροντας ασκητής σηματοδοτεί σειρά γεγονότων που θα επαληθεύσουν τις προφητείες του Αγίου Κοσμά πολύ-πολύ γρήγορα. Αυτά κι άλλα πολλά λένε οι θρύλοι και οι διηγήσεις για το άφθαρτο λείψανο του Αγίου Βασιλέα Ιωάννη του 3ου του Βατάτζη, του Ελεήμονος.
Όλοι αυτοί οι θρύλοι και οι προφητείες ηχούν παράξενα στα αυτιά μας. Όπως και να είναι όμως οφείλουμε να τις εκλάβουμε ως βάση αξιολόγησης της προσωπικής αξίας του Αγίου Ιωάννη του Βατάτζη, του Ελεήμονος, του μαρμαρωμένου βασιλιά της ρωμιοσύνης. Βάση που συντελεί ώστε να τον ακολουθούν αιώνες αιώνων αναδεικνύοντας δια της αφθαρσίας του τιμίου λειψάνου και την αιωνιότητα της μνήμης του κι επαληθεύοντας το λόγο της Αγίας Γραφής ότι ο ελεήμων «εκ θανάτου ρύεται».
Η Μαρίνα ζει με τους γονείς της στην Αθήνα. Κάποια μέρα γυρίζοντας η μητέρα της από το σούπερ-μάρκετ της ζήτησε να βάλει τα ψώνια στη θέση τους. Καθώς η Μαρίνα έβαζε τα ψώνια στα ντουλάπια της κουζίνας, μέσα στη σακούλα βρήκε ένα μεταγιόν. Το περιεργάστηκε και πήγε στο σούπερ-μάρκετ για να ρωτήσει αν το έχει χάσει κάποιος. Είχαν περάσει οι ημέρες και κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για το κόσμημα, γι’αυτό σκέφτηκε να το φορέσει η ίδια. Στη συνέχεια η Μαρίνα γνώρισε μια κοπέλα που έμενε στο διπλανό σπίτ,ι τη Χριστίνα, έκαναν πολλή παρέα μεταξύ τους αλλά το ίδιο και οι μητέρες τους. Η μητέρα της Χριστίνας διοργάνωνε μια εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη και τα κορίτσια το βρήκαν πολλή ωραία ιδέα να πάνε με τις οικογένειες τους. Έτσι κι έγινε. Ξεκίνησαν όλοι μαζί για την Κωνσταντινούπολη. Στη διαδρομή ένας από τους ξεναγούς, ο Γιάννης, αλλά και μία συνταξιδιώτισσά της, έδειχναν πολύ ενδιαφέρον για την Μαρίνα, πράγμα που την έκανε να παραξενευτεί. Στη συνέχεια άγνωστοι της κλέψανε το μεταγιόν και η Μαρίνα παραξενεύτηκε ακόμη περισσότερο. Κατά τη διάρκεια της επιστροφής λύθηκαν όλες οι απορίες της Μαρίνας, τόσο για τον ενδιαφέρον του ξεναγού όσο και για την κλοπή του μεταγιόν. Ο ξεναγός μαζί με τον οδηγό του λεωφορείου και τη συνεργασία της Σόνιας, μιας συνταξιδιώτισσας της Μαρίνας, προσπαθούσαν να περάσουν ναρκωτικά στην Ελλάδα και για να τους αναγνωρίσει ο συνεργάτης τους τελωνειακός και να τους αφήσει να περάσουν στην Ελλάδα χωρίς έλεγχο, είχαν ως σημάδι το ασημένιο μεταγιόν της Μαρίνας που τυχαία βρήκε στη σακούλα με τα ψώνια του σπιτιού.
Το συγκεκριμένο βιβλίο μου άρεσε υπερβολικά, γιατί είναι μια περιπέτεια με αγωνία και μυστήριο. Σε κάποιον που ενδιαφέρεται για την Κωνσταντινούπολη θα του πρότεινα να το διαβάσει γιατί περιέχει αρκετές πληροφορίες για την ιστορία της και τα αξιοθέατά της.
Η Κίρα Σίνου ήταν Ρωσο-Ελληνίδα λογοτέχνης, που υπηρέτησε το παιδικό βιβλίο. Γεννήθηκε στο Ροστόφ της Ρωσίας, στις 12 Μαρτίου 1923 Σε ηλικία 9 ετών ήρθε στην Ελλάδα δίχως να γνωρίζει καλά ελληνικά. Στη συνέχεια εργάστηκε στη ΔΕΗ και παράλληλα άρχισε να κάνει μεταφράσεις έργων, ιδίως Ρώσων συγγραφέων. Συνολικά έχει μεταφράσει περισσότερα από 100 έργα σε 4 γλώσσες, ενώ τα έργα της στα ελληνικά ξεπερνούν τα 30. Ασχολήθηκε επίσης με την τηλεόραση και το ραδιόφωνο, και επίσης συνεργάστηκε με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά. Προτάθηκε για διεθνή βραβεία στον τομέα του παιδικού διηγήματος. Ηταν μέλος διαφόρων φορέων γύρω από την παιδική λογοτεχνία (όπως Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά, Κύκλος Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, Εταιρεία Μεταφραστών και πολλά άλλα.). Πέθανε στις 27 Σεπτεμβρίου 2007 σε ηλικία 84 ετών, έπειτα από πνευμονικό οίδημα.
Το χωριό μας, όπως και όλα σχεδόν τα χωριά του νομού μας, οφείλουν την ανάπτυξή τους κυρίως στη γεωργία και την κτηνοτροφία. Κυριότερο αγροτικό προιόν της περιοχής μας σήμερα είναι ο καπνός. Τα πρώτα δειλά βήματα στην καλλιέργεια του καπνού στα χωριά μας έγιναν το 1920.Μέχρι τότε οι αγροτικές καλλιέργειες ήταν τα σιτάρια, το καλαμπόκι τα αμπέλια και λίγα οπωροφόρα δέντρα. Στην αρχή ασχολήθηκαν με την καλλιέργεια του καπνού ελάχιστες οικογένειες. Ξεκίνησαν να τον καλλιεργούν για βιοποριστικούς λόγους αλλά και για προσωπική χρήση. Οι άντρες κάπνιζαν από την παραγωγή τους, αν και ήταν παράνομο και διώκονταν γι’ αυτό.Όλοι θυμόμαστε τους παππούδες μας που έκοβαν με το «χαβάνι» τον αποξηραμένο καπνό και έστριβαν τσιγάρα. Ήταν κοινό μυστικό.
Μετά το 1950 μεγάλο μέρος των κατοίκων της Μηλιάς άρχισε να ασχολείται συστηματικά με αυτή την καλλιέργεια. Βέβαια, οι συνθήκες τότε ήταν πολύ δύσκολες. Το 1958 αγοράστηκαν τα πρώτα τρακτέρ στο χωριό.
Μέχρι το 1950 περίπου κατοικούσαν συνολικά 205 οικογένειες στους πέντε συνοικισμούς. Το διάστημα 1870-1960 οι οικογένειες είχαν από πέντε έως δέκα παιδιά.
Οι πέντε συνοικισμοί της Κ.Μηλιάς και της Μ.Μηλιάς ήταν: 55 οικογένειες στη Μπάρα, 35 οικογένειες στις Καλύβες (Χαντουλάδικα), 40 οικογένειες στις Λάκκες, 25 οικογένειες Φσιότσανη (Τζηκάδικα) και 50 οικογένειες στη σημερινή Κάτω Μηλιά.
Ο Μορφωτικός και Πολιτιστικός Σύλλογος Κ.Μηλιάς «Οι Λαζαίοι» ιδρύθηκε το 1964 από 50 περίπου νέους Μηλιώτες με την επωνυμία «Εθνική Μορφωτική Ένωσις Νέων Κ. Μηλιάς» με στόχο την πνευματική και πολιτιστική καλλιέργεια και ανάπτυξη των κατοίκων του χωριού και της κοινότητας Μηλιάς.
Σήμερα η Κ.Μηλιά ανήκει στον Δήμο Κατερίνης. Είναι χωριό (997 κάτοικοι με βάση την απογραφή πληθυσμού του 2001) με σημαντική ιστορική κληρονομιά, καθώς στην περιοχή έζησε και έδρασε η γνωστή κλεφταρματολική οικογένεια των Λαζαίων κατά τον 19ο αι.. Οι κάτοικοι της Κ.Μηλιάς ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την καλλιέργεια του καπνού. Στο χωριό υπάρχει Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, φαρμακείο και κτηνιατρείο. Απέχει από την Κατερίνη 16 χιλ. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας ήταν τσιφλίκι και αγοράστηκε από την δημογεροντία (κονότητα) το 1826. Η κοινότητα Μηλιάς απέκτησε τον 20ο αι. κοινοτικό δάσος. Το χωριό βρίσκεται ανάμεσα σε δυο ποτάμια, το Μαυρονέρι και τον Γκορτσόλακα, ενώ είναι χτισμένο στους πρόποδες των Πιερίων απέχοντας μόλις 15 χιλιόμετρα από την γραφική Άνω Μηλιά και 25 από το χιονοδρομικό κέντρο του Ελατοχωρίου.
Εδώ και αρκετές δεκαετίες έχει αναπτυχθεί σημαντική πολιτιστική δραστηριότητα με μπροστάρη τον πολιτιστικό και μορφωτικό σύλλογο Κάτω Μηλιάς ,« Οι Λαζαίοι». Η Κάτω μηλιά έχει αδερφοποιηθεί με την πόλη της Αταλάντης. Υπάρχει επίσης ο αθλητικός και ποδοσφαιρικός όμιλος Κάτω Μηλέας, όπως ονομαζόταν παλιότερα το χωριό. Στην περιοχή βορειοανατολικά της Κάτω Μηλιάς, έχουν βρεθεί σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα (θέση Βροντισμένη) ανάμεσα στα οποία και αυτά μιας αρχαιότατης ρωμαϊκής πόλης (πιθανόν της Πουδαίας, σύμφωνα με το Χάμουτι). Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η τρίκλιτη βασιλική του 5 ου αιώνα.
Στην διάρκεια του πολέμου με τους Ιταλούς το 1940, βρήκαν το θάνατο σύμφωνα με επίσημο απολογισμό 4 μηλιώτες και 2 ήταν αγνοούμενοι. Η κορυφαία αντιστασιακή πράξη έγινε στις 18 Απριλίου 1943 με τη μάχη στα Τάχνιστα, όπου σκοτώθηκαν 5 μηλιώτες σε ένα άνισο αγώνα με τους Ναζί. Από τα μέσα του 19ου αιώνα, οι Μηλιώτες άρχισαν να εγκαθίστανται σταδιακά σε χαμηλότερες θέσεις, όπως τις Καλύβες και την Μπάρα, η οποία είναι η σημερινή Κάτω Μηλιά. Άλλοι από τους κατοίκους εγκαταστάθηκαν στα Τάχνιστα, τη σημερινή Κάτω Μηλιά, όπου και ίδρυσαν το ναό του Αγίου Δημητρίου. Τέλος το υψόμετρο της Κάτω Μηλιάς είναι 190 μέτρα..
Ήταν μια φορά μια οικογένεια που ονομαζόταν Φτενούδη. Ο πατέρας ήταν υποδηματοποιός , είχε 6 παιδιά, 4 κορίτσια και 2 αγόρια. Έπρεπε να τηρηθεί μια σειρά στο σπίτι, να παντρευτεί πρώτα η μεγαλύτερη κόρη και μετά η μικρότερη κόρη. Η μεγαλύτερη όμως κόρη δεν ήθελε να παντρευτεί και καθυστερούσε την σειρά. Την εποχή εκείνη το μέρος αυτό είχε πόλεμο και οι στρατιώτες κρυβόντουσαν στα σπίτια. Ένας Ιταλός κρύφτηκε στην σοφίτα, μια από της κόρες του υποδηματοποιού, η μικρότερη, ερωτεύτηκε τον Ιταλό και έμεινε έγκυος. Όμως έπρεπε να περιμένει την σειρά της για να τον παντρευτεί, και η μητέρα αποφασίζει να δείξει ότι είναι δικό της το παιδί προκειμένου να αποφύγει τα κάθε σχόλια που την περιμένουν. Μετά τον θάνατο τον γονιών τους γίνεται αρχηγός η Ασπασία, που με την καταπιεστική της συμπεριφορά πήγε την Ερατώ σε μοναστήρι. Εκεί γνώρισε τον Ζαγάρη ο οποίος της έκανε πρόταση γάμου, παντρεύτηκαν αλλά μόλις κατάλαβε ότι δεν είναι παρθένα την διώχνει. Η Ερατώ πιστεύει πως για όλα φταίει η Ασπασία και επιστρέφει σπίτι για να την σκοτώσει. Η Ασπασία όμως έπαθε καρδιακή προσβολή. Βλέποντας η Ερατώ πως η ζωή της δεν έχει κανένα νόημα αυτοκτονεί μια μέρα πριν την επιστροφή του Τονίνο που έρχεται να την αναζητήσει.
Λιλή Ζωγράφου (1922-1998).
Η Λιλή Ζωγράφου γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης, όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια. Ο πατέρας της ήταν εκδότης εφημερίδας με ιδιαίτερα φιλελεύθερες ιδέες για την εποχή του και πάθος για τη δημοσιογραφία. Φοίτησε στο Λύκειο Κοραής και στο Καθολικό Γυμνάσιο των Ουρσουλίνων στη Νάξο. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής φυλακίστηκε για αντιστασιακή δράση ενώ ήταν έγκυος και γέννησε στη φυλακή. Μετά την απελευθέρωση εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Τη διετία 1953-1954 έζησε στο Παρίσι. Από τη θέση της δημοσιογράφου αντιτάχθηκε στη δικτατορία του Παπαδόπουλου. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1950 με τη συλλογή από νουβέλες “Αγάπη”, γνωστή έγινε όμως εννιά χρόνια αργότερα με την έκδοση του βιβλίου της “Νίκος Καζαντζάκης, ένας τραγικός”, μια απομυθοποιητική και ψυχαναλυτική προσέγγιση της προσωπικότητας του κρητικού συγγραφέα. Συζητήσεις προκάλεσε και το δοκίμιό της “Αντίγνωση: Τα δεκανίκια του καπιταλισμού” στο οποίο υποστήριξε τη θεωρία της περί του χριστιανισμού ως θεμελιακού όρου για την επικράτηση του καπιταλισμού ανά τον κόσμο. Το πιο γνωστό έργο της είναι το μυθιστόρημα “Η Συβαρίτισσα” με έντονα αυτοβιογραφικό χρώμα και εμφανείς επιρροές από τη νιτσεϊκή φιλοσοφία. Το θεατρικό έργο της “Τιμή ευκαιρίας για τον παράδεισο” παραστάθηκε το 1976 από τη Β΄ σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.
«Από τα 23 βιβλία μου είναι εκείνο που με πόνεσε περισσότερο, θα το έλεγα ερωτικό αν δεν κυριαρχούσε σ’ αυτό η απάνθρωπη σκληρότητα της πατριαρχικής οικογένειας. Οι βασικοί χαρακτήρες είναι καθωσπρέπει γυναίκες που σπαταλούν τη ζωή τους στις κοινωνικές συμβάσεις και την ερωτική στέρηση.» (Λιλή Ζωγράφου, Τα Νέα)
Τα Φωτεινά είναι ένα ορεινό χωρίο στον Νομό Πιερίας, ανάμεσα στον Όλυμπο και στα Πιέρια. Ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 423 κατοίκους, κυρίως κτηνοτρόφους, καπνοπαραγωγούς και υλοτόμους. Το Δημοτικό διαμέρισμα των Φωτεινών έχει συνολικά 838 κατοίκους. Περιλαμβάνει την Πέτρα ή όπως την λένε οι ντόπιοι Λόκοβη, τη Μόρνα (Σκοτεινά) και το ψυχιατρικό Νοσοκομείο Πέτρας Ολύμπου. Απέχει 20 χιλιόμετρα από την Κατερίνη και μπορείτε να φτάσετε στο χωριό με το αυτοκίνητο και το λεωφορείο.
Η εκκλησία του χωριού, ο Άγιος Νικόλαος βρίσκεται λίγα μέτρα, αφού μπείτε στο χωριό, ενώ το νεκροταφείο είναι της Αγίας Παρασκευής και βρίσκεται στο πάνω χωριό. Υπάρχει στο χωριό πολιτιστικός-χορευτικός σύλλογος ο Ορφέας Φωτεινών.
Παλαιότερα το χωριό βρισκόταν πιο ψηλά, σε ένα μέρος με λιγοστό φως, τη Μόρνα ή Σκοτεινά. Τα Σκοτεινά είναι μικρό ορεινό χωριό της Πιερίας, χτισμένο σε υψόμετρο 700 μέτρων, 15 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Κάτω Μηλιάς. Η ονομασία του χωριού μέχρι τις 31 Αυγούστου 1926 ήταν Μόρνα (το όνομα σημαίνει σκοτεινός τόπος). Εκεί βρίσκεται και ένα φαράγγι με πλούσια βλάστηση, άφθονα νερά και άγρια ομορφιά. Επειδή το μέρος είναι ανήλιαγο λόγω της πυκνής βλάστησης , οι κάτοικοι έδωσαν το όνομα Σκοτεινά στο χωριό που εγκατέλειψαν και Φωτεινά στο νέο χωριό, όπου υπήρχε περισσότερο φως. Τα πέτρινα σπίτια της δεν κατοικούνται εδώ και περίπου 40 χρόνια, καθώς οι κάτοικοι της Μόρνας ίδρυσαν τα Φωτεινά, το 1965
Εκεί λειτουργούσε εργοστάσιο ξυλείας και έτσι ο Πληθυσμός έφτασε τους 1.178 κατοίκους το 1940. Εκεί γεννήθηκε ο Χρήστος Τσολάκης ενώ από την Μόρνα κατάγεται ο Γεωργάκης Ολύμπιος.
Πριν μπεις στη Μόρνα υπάρχει να πέτρινο γεφύρι. Αξίζει να το επισκεφθείτε, για να ψαρέψετε και να κάνετε μια όμορφη βόλτα. Οι κάτοικοι εγκατέλειψαν το χωριό το 1965 και πήγαν σε ένα πιο φωτεινό μέρος, στα Φωτεινά.
Στα Φωτεινά οι κάτοικοι είναι κυρίως ντόπιοι αλλά υπάρχουν και λίγοι βλάχοι. Τα Φωτεινά βρίσκονται σε υψόμετρο 300 μέτρα, ενώ η Μόρνα στα 700. Επίσης, λίγο πιο πάνω από το χωριό, τον Δεκέμβριο του 1997 είχε πέσει αεροπλάνο, όπου έχασαν πολλά άτομα την ζωή τους. Επίσης, η οξιά της Μόρνας θεωρείται από τις καλύτερες στην Ελλάδα και μεταξύ των άριστων σε ολόκληρο τον κόσμο.
Λέγεται ότι κάποιοι κάτοικοι της Μόρνας ήρθαν από το Σούλι και πρωτοεγκαταστάθηκαν στην Πέτρα και στην συνέχεια στην Μόρνα. Η πρώτη αναφορά προς το χωριό γίνεται κατά το 1850 από μία δωρεά από την Μονή Ζάβορδας των Γρεβενών προς την Μονή του Αγίου Νικολάου. Στο χωριό εδώ και μερικούς μήνες υπάρχει διαθέσιμο Ίντερνετ.
Λίγα χιλιόμετρα μακριά του χωριού έχει βρεθεί και αρχαίο νεκροταφείο, από τη μυκηναϊκή εποχή. Σύμφωνα με την παράδοση στην περιοχή βρισκόταν το μικρό βασίλειο της Πέτρας, ή Καρακόλι όπως ονομάζουν την περιοχή ακόμη και σήμερα οι κάτοικοι του χωριού. Έπειτα από προδοσία σύμφωνα με μία εκδοχή, οι Τούρκοι υπέταξαν το Κάστρο και σκότωσαν τους στρατιώτες , ενώ η βασίλισσα που επέζησε, αυτοκτόνησε πέφτοντας από το βράχο, μαζί με το παιδί της.
Ένας διαφορετικός περίπατος σήμερα Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2015.
Το τσουχτερό κρύο γλύκανε ένας λαμπερός ήλιος, που συνέβαλε κι αυτός στην όμορφη ατμόσφαιρα.
Ήταν άψογα οργανωμένοι οι μαθητές όλων των τμημάτων. Κουβάλησαν ψησταριές και κάρβουνα, αγόρασαν κρέατα και τ α έψησαν μόνοι τους, έφεραν προετοιμασίες από το σπίτι και στο τέλος της εκδρομής μάζεψαν όλα τα σκουπίδια και ταχτοποίησαν αγόγγυστα όλα τα θρανία.
Συγχαρητήρια τους αξίζουν για την άψογη οργάνωση, το αυθεντικό κέφι, το εορταστικό κλίμα και την κόσμια συμπεριφορά.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
