Επιμένω σ’ έναν άλλο κόσμο.

William Carlos Williams (1883-1963)
was born in Rutherford, New Jersey.

This Is Just to Say

I have eaten
the plums
that were in
the icebox

and which
you were probably
saving
for breakfast

Forgive me
they were delicious
so sweet
and so cold

Αυτό είναι απλώς για να πω

Έχω φάει
τα δαμάσκηνα
που ήταν
στο ψυγείο

και τα οποία
εσύ πιθανόν
φύλαγες
για πρωινό

Συγχώρεσέ με
ήταν νόστιμα
τόσο γλυκά
και τόσο κρύα

Trees

I think that I shall never see
A poem lovely as a tree.

A tree whose hungry mouth is prest
Against the earth’s sweet flowing breast;

A tree that looks at God all day,
And lifts her leafy arms to pray;

A tree that may in Summer wear
A nest of robins in her hair;

Upon whose bosom snow has lain;
Who intimately lives with rain.

Poems are made by fools like me,
But only God can make a tree.

Δέντρα

Νομίζω ότι δεν θα δω ποτέ
Ένα ποίημα υπέροχο σαν δέντρο

Ένα δέντρο του οποίου το πεινασμένο στόμα να ακουμπά
Πάνω στο γλυκό αναβλύζον στήθος της μάνας γης

Ένα δέντρο που να κοιτάζει το Θεό όλη μέρα
Και να υψώνει τα φυλλωμένα χέρια του για να προσευχηθεί

Ένα δέντρο που να μπορεί το καλοκαίρι να φορέσει
Μία φωλιά κοκκινολαίμηδων στα μαλλιά του

Που να έχει πέσει χιόνι στον κόρφο του
Που να ζει τρυφερά κι αγαπημένα μαζί με τη βροχή

Τα ποιήματα τα κάνουν ανόητοι σαν εμένα,
Αλλά μόνο ο Θεός μπορεί να φτιάξει ένα δέντρο

The World Seems…

The world seems so palpable
And dense: people and things
And the landscapes
They inhabit or move through.

Words, on the other hand,
Are so abstract—they’re
Made of empty air
Or black scratches on a page
That urge us to utter
Certain sounds.

And us:
Poised in the middle, aware
Of the objects out there
Waiting patiently to be named,
As if the right words
Could save them.

And don’t
They deserve it?
So much hidden inside each one,
Such a longing
To become the beloved.

And inside us: the sounds
That could extend
that blessing—
How they crowd our mouths,
How they press up against
Our lips, which are such
A narrow exit for a joy so desperate.

Ο κόσμος φαίνεται…

Ο κόσμος φαίνεται τόσο χειροπιαστός
και πυκνός / κουτός*: οι άνθρωποι και τα πράγματα
και τα συγκεκριμένα τοπία
που κατοικούν ή προσπερνούν.
*dense: σημαίνει και πυκνός και κουτός· είναι λογοπαίγνιο

Οι λέξεις από την άλλη,
είναι τόσο αφηρημένες—
φτιαγμένες από σκέτο αέρα
ή είναι μαύρες γραντζουνιές πάνω σε μια σελίδα
που μας παροτρύνουν να προφέρουμε
κάποιους φθόγγους.

Κι εμείς:
Στητοί, μες στη μέση, έχοντας επίγνωση
των αντικειμένων κει έξω
που περιμένουν υπομονετικά να κατονομαστούν,
λες και τα σωστά λόγια
θα μπορούσαν να τα σώσουν.

Και μήπως
δεν το αξίζουν;
Τόσο πολύ περιεχόμενο κρυμμένο μες στο καθένα,
τόση λαχτάρα
να γίνουν αυτό που θα αγαπηθεί.

Και μέσα μας: οι ήχοι
που θα μπορούσαν να επεκτείνουν
αυτή την ευλογία—
Πώς στριμώχνονται στο στόμα μας,
πώς πιέζονται πάνω
στα χείλη μας, αυτήν την τόσο
στενή έξοδο για μία χαρά απόλυτα απελπισμένη!

for Maria / για τη Μαρία
[φίλη του ποιητή από τη Βολιβία]

Crossing the Line

Sitting across the table from you
I think back to when our friendship
came down from the mountains.
It was a cold day and the miners
had not left for work.

You break a cookie in half like bread
and this sharing is what we both now need.
That which breaks into crumbs are memories.
Your gray hair cut short and you ask if I notice.

How can I tell you that Bolivia will always be
beautiful and everything I notice is you
and yes is you. Our napkins folded in our hands.
Folded as if our meeting now is prayer.

Did I ever tell you that your eyes are a map
and I would lose myself if you ever turned away

Ξεπερνώντας τα όρια

Καθώς κάθομαι απέναντί σου στο τραπέζι,
θυμάμαι τότε που η φιλία μας
κατέβηκε από τα βουνά.
Έκανε κρύο κείνη τη μέρα κι οι ανθρακωρύχοι
δεν είχαν φύγει για τη δουλειά.

Σπας ένα μπισκότο στη μέση σαν ψωμί
κι αυτή η μοιρασιά είναι ό,τι χρειαζόμαστε κι οι δυο μας τώρα.
Αυτό που θρυμματίζεται σε ψίχουλα είναι αναμνήσεις.
Τα γκρίζα μαλλιά σου κομμένα κοντά και ρωτάς αν το παρατηρώ.

Πώς μπορώ να σου πω ότι η Βολιβία θα είναι πάντοτε
όμορφη και ό,τι παρατηρώ είσαι εσύ
και ναι είσαι εσύ. Οι πετσέτες μας διπλωμένες στα χέρια μας.
Διπλωμένες λες κι η συνάντησή μας τώρα είναι μια προσευχή.

Σου είπα ποτέ ότι τα μάτια σου είναι ένας χάρτης;
Κι ότι θα έχανα τον εαυτό μου εάν ποτέ απέστρεφες το βλέμμα σου;

Since Hanna Moved Away

The tires on my bike are flat.
The sky is grouchy gray.
At least it sure feels like that
Since Hanna moved away.

Chocolate ice cream tastes like prunes.
December’s come to stay.
They’ve taken back the Mays and Junes
Since Hanna moved away.

Flowers smell like halibut.
Velvet feels like hay.
Every handsome dog’s a mutt
Since Hanna moved away.

Nothing’s fun to laugh about.
Nothing’s fun to play.
They call me, but I won’t come out
Since Hanna moved away.

Από τότε που η έφυγε η Χάνα

Τα λάστιχα στο ποδήλατό μου ξεφούσκωτα.
Ο ουρανός τσαντισμένος, γκρίζος.
Τουλάχιστον έτσι αισθάνομαι
από τότε που η έφυγε η Χάνα.

Το παγωτό σοκολάτα έχει τη γεύση ξερού δαμάσκηνου.
Ο Δεκέμβρης δε λέει να μας αφήσει.
Μας καταργήσανε τους Μάηδες και τους Ιούνηδες
από τότε που η έφυγε η Χάνα.

Τα λουλούδια μυρίζουν ψαρίλα.
Το βελούδο μοιάζει με σανό.
Κάθε ωραίο σκυλάκι
μου φαίνεται αδέσποτο
από τότε που η έφυγε η Χάνα.

Τίποτα δεν είναι διασκεδαστικό για να γελάσω.
Τίποτα δεν είναι διασκεδαστικό για να παίξω.
Με φωνάζουν, αλλά δεν βγαίνω
από τότε που η έφυγε η Χάνα.

I, Too

I, too, sing America.

I am the darker brother.
They send me to eat in the kitchen
When company comes,
But I laugh,
And eat well,
And grow strong.

Tomorrow,
I’ll be at the table
When company comes.
Nobody’ll dare
Say to me
“Eat in the kitchen,”
Then.

Besides,
They’ll see how beautiful I am
And be ashamed—

I, too, am America.

Κι εγώ

Τραγουδώ κι εγώ την Αμερική.

Από τα δύο αδέλφια, εγώ είμαι ο πιο μελαμψός.
Με στέλνουν να φάω στην κουζίνα
όταν έρθει η παρέα,
αλλά εγώ γελάω
και τρώω καλά
και δυναμώνω.

Αύριο,
θα κάθομαι στο τραπέζι
όταν έρθει η παρέα.
Κανείς δεν θα τολμήσει
να μου πει
«φάε στην κουζίνα»
τότε.

Άλλωστε,
θα δουν πόσο όμορφος είμαι
και θα ντραπούν!

Είμαι κι εγώ Αμερική.

Become a Person

The bee died upon entering the water
What happened to his honey no one knew

I left one fig and one kumquat
In each dish for the host

There were the yellow trunks of trees
The memory of Spain

There was the memory of being
The memory of love

Let the water take you in
So your neck is just a stalk, the head blooms

Let everything go away
You are a person

Be a person
Become a person again

The happiest he ever made me
The table in white

Whereupon we list the white seashore
The White Sea, the white seahorses

They said I loved him better than anyone
The white seashore

No I never knew him
The bees

The bees
They know everything

Be a person
Be a person again

Γίνε άνθρωπος

Η μέλισσα πέθανε μόλις μπήκε στο νερό
Τι απέγινε το μέλι της κανείς δεν έμαθε

Άφησα ένα σύκο και ένα κουμκουάτ
σε κάθε πιάτο για τον οικοδεσπότη

Εκεί ήταν οι κίτρινοι κορμοί των δέντρων
Η ανάμνηση της Ισπανίας

Εκεί ήταν η ανάμνηση της ύπαρξης
Η ανάμνηση της αγάπης

Άσε το νερό να σε πάρει μέσα του
Έτσι που ο λαιμός σου να είναι απλώς ένας μίσχος, το κεφάλι σου να ανθίσει

Άσε τα πάντα να φύγουν μακριά
Είσαι άνθρωπος

Να είσαι άνθρωπος
Γίνε άνθρωπος πάλι

Ο πιο ευτυχισμένος που με έκανε ποτέ
Το τραπέζι στρωμένο λευκό

Επομένως αναφέρουμε κατά σειρά το λευκό ακρογιάλι,
το Λευκό Πέλαγος, τους λευκούς ιπποκάμπους

Είπαν πως τον αγάπησα περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο
Το λευκό ακρογιάλι

Όχι, δεν τον γνώρισα ποτέ
Οι μέλισσες

Οι μέλισσες
γνωρίζουν τα πάντα

Να είσαι άνθρωπος
Να είσαι άνθρωπος πάλι