Η είσοδος
The entrance
Ιερός Ναός Προφήτη Ηλία
St Elias the Prophet Greek Orthodox Church
Το κτήριο του 1962
The 1962 building
Η επέκταση του 1986
The 1986 expansion
How To Eat a Poem
Don’t be polite.
Bite in.
Pick it up with your fingers and lick the juice that
may run down your chin.
It is ready and ripe now, whenever you are.
You do not need a knife or fork or spoon
or plate or napkin or tablecloth.
For there is no core
or stem
or rind
or pit
or seed
or skin
to throw away.
Πώς να φας ένα ποίημα
Άσε τις ευγένειες.
Δάγκωσέ το καλά.
Σήκωσέ το με τα δάχτυλά σου και γλείψε το χυμό που
ίσως τρέξει στο πηγούνι σου.
Είναι έτοιμο και ώριμο τώρα, οποτεδήποτε είσαι κι εσύ.
Δεν χρειάζεσαι μαχαίρι ή πηρούνι ή κουτάλι
ή πιάτο ή χαρτοπετσέτα ή τραπεζομάντηλο.
Γιατί δεν υπάρχει πυρήνας
ούτε κοτσάνι
ούτε φλοιός
ούτε κουκούτσι
ούτε σπόρος
ούτε φλούδα
για να πετάξεις.
Ποιητής γεννημένος το 1970 στη Δράμα, όπου και κατοικεί μόνιμα.
Τα επαρχιακά
Υπάρχει πάντα μια ομορφιά
που δεν αναπαλαιώνεται.
Ένα λιβάδι μαργαρίτες στα υψίπεδα
και στο κέντρο ένας γάιδαρος,
να τρώει ανέμελος.
Υπάρχει αυτό που λέμε:
εκλεκτικός μηχανισμός.
Και μια πόλη επαρχιακή,
να μπαίνεις απόγευμα
με τα φώτα ξεχασμένα στη μεγάλη σκάλα.
Ένα αίσθημα μισό.
Ένα παράθυρο κόντρα στο βορινό άνεμο.
Υπάρχει αυτή η μέρα,
που κάποτε θα ξεχαστεί
και μια άλλη,
που θα καίγεται αδιάκοπα
στο μακρινό μέλλον.
Και πίσω από αυτά
οι μυστικές συνάξεις των φυλακισμένων.
Provincialities
There is always a beauty
that is not restored.
A meadow of daisies in the highlands
and in the middle a donkey,
eating untroubled.
There is what we call:
a “selective mechanism.”
And a provincial town
to drive into in the afternoon
with the headlights forgotten on high beam.
A half feeling.
A window against the north wind.
There is this day
that will be forgotten at some point in time
and another day
that will be burning incessantly
in the distant future.
And behind all these,
the prisoners’ secret meetings.
Charles Reznikoff (1894-1976) was born in Brooklyn, New York.
Beggar Woman
When I was four years old my mother led me to the park.
The spring sunshine was not too warm. The street was almost empty.
The witch in my fairy-book came walking along.
She stooped to fish some mouldy grapes out of the gutter.
Ζητιάνα
Όταν ήμουν τεσσάρων ετών, η μητέρα μου με οδήγησε στο πάρκο.
Η ανοιξιάτικη λιακάδα δεν ήταν και τόσο ζεστή. Ο δρόμος ήταν σχεδόν άδειος.
Η μάγισσα από το παραμύθι μου
ήρθε κι αυτή μαζί, περπατώντας στο πλάι μας.
Έσκυψε να μαζέψει κάτι μουχλιασμένα σταφύλια από το ρείθρο του πεζοδρομίου.
Stephen Yenser (b. 1941) is a poet and literary critic
from Wichita, Kansas.
Petition on Santorini
Mother of Stone, Cybele,
Stone Mother, keep me low,
Resigned, involved, confusable
As to the novice eye the vine
With wild thyme and caper, close
To your chemic soil—
Ash, tuff, and pumice—twined
In on itself to stand
Up under summer wind
And to condense the sure, sheer mist
That plumps until night harvest
Fruit tanged with sulfur, pressed
Then to a salt-tinged must,
Oak barrel ready,
A bit acidic, wit-dry, heady.
Επίκληση, Σαντορίνη
«Μάνα της Πέτρας, Κυβέλη,
Πέτρινη Μάνα, κράτα με χαμηλά»,
παραιτημένο, αναμεμειγμένο, παρεξηγήσιμο
στο μάτι του πρωτάρη, το κλήμα
με άγριο θυμάρι και κάπαρη, κοντά
στο χημικό σου χώμα
(τέφρα, τόφος κι ελαφρόπετρα) τυλιγμένο
στον εαυτό του ώστε να σταθεί
όρθιο, να το φυσά ο αγέρας του θέρους
και για να συμπυκνώσει τη σίγουρη, διάφανη αχλύ
που θα φουσκώνει μέχρι τον τρύγο της νύχτας,
φρουτώδες έντονα με θειάφι, πατημένο
μετά να γίνει μούστος κάπως αλμυρός
—το δρύινο βαρέλι έτοιμο—
λιγάκι όξινος, πνευματώδης και ξηρός, μεθυστικός.
Το 2004-2005 είναι η 5η και τελευταία χρονιά μου στα Χανιά.
Ανέλαβα ένα μέρος από τη γιορτή του σχολείου πριν επιστρέψω στην Αθήνα για πάντα.
Οι μαθητές και οι μαθήτριές μου απήγγειλαν ποιήματα στα αγγλικά και τα ελληνικά,
κάποια από τα οποία είχαν ως θέμα τους την Ελλάδα και ειδικότερα την Κρήτη.
Έναν μαθητή της Δ’ τάξης, από τη Ρουμανία, τον είχε χτυπήσει αυτοκίνητο. Ευτυχώς, έγινε καλά! Επειδή όμως πέρασε μήνες στο νοσοκομείο, δεν προλάβαινε να αποστηθίσει το ποίημά του.
Του ζήτησα λοιπόν να διαβάσει ένα ποίημα στα ρουμανικά για να μην μείνει έξω από τη γιορτή.
Ήταν πολύ περήφανος να το κάνει και χαρήκαμε όλοι που τον είδαμε να καμαρώνει έτσι μαζί μας.