Shoplifters in Athens
Κουκούλες παιδιών γεμάτες με πακέτα φακές αλλά και επώνυμες τσάντες αξίας εκατοντάδων ευρώ είναι τα λάφυρα της επιδημίας «αρπαγών» καταναλωτικών αγαθών, δηλαδή του shoplifting. Ποτέ άλλοτε τα κρούσματα δεν ήταν τόσα πολλά, διαπιστώνει η Δέσποινα Τριβόλη, και αναλύει το προφίλ των shoplifters, τις πατέντες κλοπής αλλά και τις αντιδράσεις των καταστηματαρχών. Κάποτε ο άνθρωπος που έκλεβε από καταστήματα ήταν ένα χολιγουντιανό στερεότυπο – ένας πεινασμένος φοιτητής Καλών Τεχνών με καμπαρντίνα που καταχώνιαζε μακαρόνια στις τσέπες του. Η Κατερίνα άρχισε να κλέβει από τότε που γέννησε το γιό της. «Hταν πολύ δύσκολο να τα βγάλουμε πέρα από τότε που γεννήθηκε ο μικρός. Πήγαινα στο σούπερ μάρκετ και μου έφευγαν 100 ευρώ για πλάκα. Ξέρεις πόσο κοστίζουν οι πάνες και οι φρουτόκρεμες;». Έτσι άρχισε να κλέβει μικρά πράγματα για να αλαφρύνει λίγο το οικονομικό κόστος – ταλκ, λοσιόν, κορν φλέικς, ένα πορτοκάλι.

Όλοι όσοι κλέβουν συστηματικά πάντως μιλούν για την ηδονή του shoplifting – ένα άκρως εθιστικό μείγμα ταχυπαλμίας, ευχαρίστησης και φόβου. «Όλα ξεκίνησαν όταν μια φίλη μου χάρισε ένα φόρεμα κλεμμένο από ένα πολυκατάστημα. Σύντομα μου έγινε κόλλημα αυτό το πράγμα.

Το έκανα συστηματικά σε συγκεκριμένο κατάστημα ρούχων, μόνη μου ή κοριτσοπαρέα καμιά φορά. Έπαιρνα ένα ψαλιδάκι, έκοβα το συναγερμό και τα έβαζα στην τσάντα μου. Κάθε φορά που βαριόμουν έκλεβα πράγματα που δεν τα φορούσα ποτέ. Μια φορά είχα κλέψει ένα παπούτσι μόνο του!»λέει η Δήμητρα 25 ετών.  Απ’ ό,τι φαίνεται, δεν είναι η μόνη. Ανάμεσα στα καινούργια στοιχεία που δημοσίευσε η ελληνική αστυνομία για το πρώτο εξάμηνο του 2008 ήτανε και τα στατιστικά νούμερα για την άνοδο των κλοπών που ανέβηκαν κατά 21,87% (φέτος είχαμε 33.756, πέρσι 27.550). Δεν γνωρίζουμε πόσες από αυτές τις κλοπές αφορούν αυτό που λέμε «shoplifting». Μιλώντας με υπευθύνους καταστημάτων και σούπερ μάρκετ πάντως η τάση φαίνεται ξεκάθαρη: Το shoplifting, ελληνιστί και κλοπή πελάτη από κατάστημα, γνωρίζει μεγάλη άνθηση.