Σε φιλικές συζητήσεις για το «χάλι» της ελληνικής τηλεόρασης, πάντα έλεγα ότι η του-βού-λα μας καλά κρατεί, εν συγκρίσει με την ιταλική, ισπανική, γαλλική για να μην πούμε την βουλγαρική και δεν έχει τελειωμό. Αυτό όμως απέχει πολύ απο την ευτέλεια αρκετών προγραμμάτων που βομβαρδίζουν την καθημερινή μας ζωή, νυχθημερόν. Παρακολούθησα, με μεγάλη προσπάθεια οφείλω να ομολογήσω, το «καινούργιο φρούτο» που λέγεται: «η στιγμή της αλήθειας». Εξοργίστηκα. Και δεν μου φταίει ούτε η παραγωγή, ούτε η παρουσιάστρια, μήτε το κανάλι, μηδέ το μέσον αυτό καθ’ αυτό. Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι που ξεπουλάνε κυριολεκτικά την «μάννα και τον πατέρα τους» στην «κρεατομηχανή του φιλοθεάμονος κοινού», που και αυτό με την θέλησή του βρίσκεται στην αρένα αυτού του τηλε-κολαστηρίου. Πως είναι δυνατόν να πηγαίνουν με την θελήσή τους άνθρωποι – που μόνον αδαείς και αφελείς δεν είναι- και να γίνονται ρεζίλι των σκυλιών τόσο οι ίδιοι όσο και οι συγγενείς και φίλοι τους; Η απλή απάντηση: «είναι επιλογή τους», με εξοργίζει ακόμα περισσότερο.

 Στην χώρα αυτή που δεν έχεις επιλογή αν θα θαφτείς ή αν θα καείς, που του χρόνου δεν θα έχεις την επιλογή ενός εστιατορίου καπνιζόντων – όπως λέει και η Ρ. Βαγιάνη-, αν θα πάει το παιδί σου στο τάδε σχολείο ή στο δείνα σχολείο, που δεν έχεις την επιλογή, αν είσαι δημόσιος υπάλληλος ή συνταξιούχος, να κάνεις μια δεύτερη νόμιμη δουλειά για να μην ψοφήσεις στην πείνα, όπου απαγορεύεται να πουλήσεις το αίμα σου για χρήματα, να επιτρέπεται να πουλήσεις την αξιοπρέπειά σου. Να επιτρέπεται να αφήσεις εναιούς τους γονείς σου και τα αδέλφια σου απο αλήθειες που μπορεί όχι μόνον να τινάξουν μια οικογένεια στον αέρα αλλά -γιατί όχι- να οδηγήσουν και σε απονενοημένες πράξεις.

-Ναι, έχω κλέψει χρήματα απο τον πατέρα μου! Λέει με «αιδώ» ο νέος.
-Ναι, έχω «επιθυμήσει τα του πλησίον μου»! Ομολογεί «συντετριμμένη» η νέα.
Και χειροκροτούν πασιχαρείς, γονείς και φίλοι! Γιατί χειροκροτεί αυτός ο γονιός; Που το παιδί του τον έκλεψε, του είπε ψέμματα, επιβουλεύτηκε τον αδελφό του, συκοφάντησε την αδελφή του; Α! Γιατί είπε την αλήθεια!

 Αναρωτιέμαι που ξεκινά και που τελειώνει το όριο σε μια τέτοια περίπτωση. Κι ανησυχώ. Γιατί καταλαβαίνω ότι η γραμμές αυτές των ορίων έχουν χάσει πιά την ελαστικότητά τους. Σαν το ξεχειλωμένο λάστιχο ενός εσωρούχου. Κι όταν πέσει πιά αυτό το εσώρουχο – όσο φτηνό ή ακριβό αν είναι- όταν ξεβρακωθείς και φανούν τα «οπίσθιά σου», τότε η «στιγμή της αλήθειας» θα είναι προ των πυλών. Θα είσαι πλάνης και πένης από κάθε συναίσθημα, αξία, ηθική κα αξιοπρέπεια. Ώριμο φρούτο για τα δόντια των “επιτηδείων”.