Ο σεισμός είναι αδιαμφισβήτητα, για όλους κάτι τρομακτικό. Όσοι βιώσαμε τον σεισμό της Πάρνηθας, πιστεύω, ότι το αίσθημα αυτό του τρόμου, δεν το έχουμε ξεπεράσει.  Βεβαίως και έχουμε πεισθεί ότι η ψυχραιμία είναι ο καλύτερος σύμβουλος εκείνη την στιγμή, αλλά επιτρέψτε μου να σας εκμυστηρευτώ ότι στην ιδέα -έξω και μακριά- της ανεπαίσθητης δόνησης …  χωρίς πανικό, βουβά και λίαν αξιοπρεπώς, κόβεται το …αίμα μου!  Παρακολουθώ λοιπόν κάθε συζήτηση γύρο απο αυτό το θέμα, με την προσήκουσα προσοχή. Αδυνατώ να καταλάβω προς τί ο θρήνος και ο αλληλοσπαραγμός στην επιστημονική τάξη των σεισμολόγων.  Διάβασα σήμερα στο Βήμα , ότι παραιτήθηκε  ο ο πρόεδρος της Επιτροπής Εκτίμησης Σεισμικού Κινδύνου κ. Γερ. Παπαδόπουλος, γιατί  ο πρόεδρος του Οργανισμού Αντισεισμικού Σχεδιασμού Προστασίας (ΟΑΣΠ) κ. Κ. Μακρόπουλος αδυνατεί να συνεργαστεί μαζί του.

Για να καταλάβω…Για άλλους σεισμούς μιλάει ο ένας και για άλλους ο άλλος; Δηλαδή εάν – έξω και μακριά- συμβεί κάτι, κάποιος θα χαρεί, γιατί επαληθεύτηκαν οι προβλέψεις του; Αφήστε το άλλο! Πόσους “προέδρους” έχει τούτος ο τόπος; Έτσι και βγώ στην πλατεία Συντάγματος και φωνάξω “πρόεδρε”, φαντάζομαι πόσοι θα …απαντήσουν!

Σε μια χώρα, σαν την δική μας, τόσο σεισμογενή, επιτρέπονται αυτά μεταξύ εγκρίτων επιστημόνων σε ένα τόσο ευαίσθητο και σοβαρό θέμα;  Έχει ο τόπος τούτος καρέκλες για όλους!  Ανταριάζομαι…