Το δεύτερο μισό του Σεπτέμβρη κύλησε και με τα παιδάκια μας μέσα σε τόσο λίγο διάστημα, καταφέραμε να φυτέψουμε τους πρώτους σπόρους της συνεργασίας, της αγάπης και του ανήκειν, για να έχουμε μια δυνατή ομάδα. Και τώρα που είπαμε σπόρους… ποια εποχή να είναι άραγε αυτή που ξεκινάει ο γεωργός τη σπορά του στο χωράφι; Μα φυσικά το Φθινόπωρο!

Μέσω της τέχνης του κουκλοθεάτρου, γνωρίσαμε τις 4 εποχές που είχαν χτίσει στα κλαδιά ενός πλατύφυλλου δέντρου τα σπιτάκια τους: το Φθινόπωρο, τον Χειμώνα, την Άνοιξη και το Καλοκαίρι, όπου η καθεμία ξεχωριστά φάνταζε τον εαυτό της για καλύτερη και πιο ωφέλιμη για τους ανθρώπους και μας προ(σ)καλούσε να ψηφίσουμε το δικό της δώρο ως το πιο ξεχωριστό, για να το προσφέρει στα γενέθλια του πατέρας τους, του γερο- Χρόνου. Μέσα από αυτή την ιστορία, εξοικειωθήκαμε με τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της κάθε εποχής, προβληματιστήκαμε, εκφράσαμε τα συναισθήματά μας και κατανοήσαμε πως το κάθε στοιχείο και πλάσμα σε αυτή τη Γη, είναι μοναδικό, ξεχωριστό, χρήσιμο και φέρει τη δική του προστιθέμενη αξία και ταυτότητα. Τέλος, διαβάσαμε την ιστορία της γατούλας Μίνκα, που βίωνε τις αλλαγές της φύσης με μια ξεχωριστή μελωδία, από την περίφημη σύνθεση «4 εποχές» του Antonio Vivaldi. Η μουσική μας συνεπήρε και παραδοθήκαμε στο ρυθμό της. Χορεύοντας πότε αργά κι άλλοτε πιο ζωηρά, μεταμορφωθήκαμε σε ψιχάλες βροχής και καταιγίδα, σε δέντρα που ξεκινούν να χάνουν τα φύλλα τους, σε δυνατό αέρα και χιονάνθρωπους, σε λουλούδια που ξεπροβάλλει το πρώτο μπουμπουκάκι και σε ψάρια που κολυμπούν στο βυθό της θάλασσας.

Για να μας ευχαριστήσουν οι 4 εποχές που τους μάθαμε την ομόνοια και την συνεργασία, λίγο πριν αποχωρήσουν μας χάρισαν ένα παιχνίδι ταξινόμησης – ομαδοποίησης, με διάφορα στοιχεία της καθεμίας, ώστε όταν επιστρέψουν πάλι, η καθεμία στον κατάλληλο χρόνο, να μπορούμε να τις αναγνωρίσουμε. Όμως κάποιος κοντοστάθηκε στη πόρτα και θέλησε να μας γνωρίσει καλύτερα.. ήταν ο Άκης ο Φθινοπωράκης, που ζήτησε να τον φιλοξενήσουμε για λίγο καιρό και αυτός σαν αντάλλαγμα θα μας χάριζε πολλά φθινοπωρινά δώρα. Τι να μας επιφυλάσσει άραγε;