6ο Νηπιαγωγείο Θήβας

Λαμβάνοντας υπόψη την παρ. 4α, του άρθρου 6, του ΠΔ 79/2017 (ΦΕΚ 109 Α), οι εγγραφές στα Νηπιαγωγεία, τη σχολική χρονιά 2019-20 θα πραγματοποιηθούν από 6 έως 20 Μαΐου 2019, με την παρουσία του εγγραφέντος νηπίου. Χωρίς  την παρουσία του νηπίου εγγραφή δεν θα γίνεται . Εγγραφές
μετά τις 20 Μαΐου θεωρούνται εκπρόθεσμες και χρειάζονται την έγκριση του Διευθυντή/ντριας Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης (Π.Ε.).
Στα Νηπιαγωγεία, για το σχολικό έτος 2019-20,  εγγράφονται μαθητές/τριες που την 31η Δεκεμβρίου του έτους εγγραφής συμπληρώνουν την ηλικία των τεσσάρων (4) ετών. Συγκεκριμένα, εγγράφονται στο 6ο Νηπιαγωγείο για το σχολικό έτος 2019-20, μαθητές γεννημένοι το 2014 και 2015 που ανήκουν στην περιοχή εγγραφων του 6ου Νηπιαγωγείου . Τα Νηπιαγωγεία υποχρεούνται να δεχτούν όλες τις αιτήσεις νηπίων και προνηπίων που έχουν γεννηθεί αυτά τα έτη. Η φοίτηση των νηπίων και των προνηπίων στο Νηπιαγωγείο είναι υποχρεωτική.

Οι ημέρες και ώρες εγγραφών θα είναι οι εξής:

 6/5/2019 έως 20/5/2019    13.15-14.00

ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΩΝ

Οι γονείς/κηδεμόνες υποβάλλουν στο Νηπιαγωγείο που ανήκουν:
α) Αίτηση εγγραφής – Υπεύθυνη δήλωση(δίνεται από το νηπιαγωγείο)
β) Το πιστοποιητικό γέννησης των μαθητών,του οποίου  η προσκόμιση δεν απαιτείται από τους γονείς, αναζητείται από το Νηπιαγωγείο μέσω του Πληροφοριακού Συστήματος «myschool», σύμφωνα με την παρ. 4β, του άρθρου 6 του Π.Δ 79/2017 (ΦΕΚ 109 Α) και την υπ΄ αρ. Φ.6/498/57863/Δ1/6-4-2016 εγκύκλιο του ΥΠΠΕΘ.
γ) Αποδεικτικό στοιχείο, όπως προβλέπεται από την παρ. 4, του άρ. 6 του Π.Δ 79/2017 (ΦΕΚ 109 Α) από το οποίο, διαπιστώνεται η διεύθυνση κατοικίας του μαθητή. (λογαριασμός ΔΕΗ, ΝΕΡΟΥ, ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΦΟΠΟΛΟΓΙΚΗΣ ΔΗΛΩΣΗΣ). Αποδείξεις διευθύνσεων, οι οποίες δεν είναι στο όνομα των κηδεμόνων, δεν θα γίνονται δεκτές για εγγραφή. Κηδεμόνες είναι ο πατέρας ή η μητέρα, διαφορετικά χρειάζεται έγγραφο κηδεμονίας.
δ) Υπεύθυνη δήλωση του γονέα/κηδεμόνα ότι αναλαμβάνει την ευθύνη για την ασφαλή προσέλευση και αποχώρηση του νηπίου (συμπεριλαμβάνεται στο έντυπο της αίτησης-υπεύθυνης δήλωσης).
ε) Επίδειξη του βιβλιαρίου υγείας του μαθητή, ή προσκόμιση άλλου στοιχείου, στο οποίο φαίνεται ότι έγιναν τα προβλεπόμενα εμβόλια. (παρ. 4, άρθρο 6, Π.Δ 79/2017 ΦΕΚ 109 Α).

Υπενθυμίζουμε ότι ισχύει η γνωμοδότηση της Εθνικής Επιτροπής Εμβολιασμών (Υ1/Γ.Π.161682/22-12-2008 έγγραφο της Δ/νσης Δημόσιας Υγιεινής του Υπ. Υγείας & Κοιν. Αλληλεγγύης), σύμφωνα με την οποία, «είναι υποχρεωτικά όλα εκείνα τα εμβόλια που είναι ενταγμένα στο Εθνικό Πρόγραμμα Εμβολιασμών και για αυτό δίνονται δωρεάν στα πλαίσια προστασίας της Δημόσιας Υγείας. Μόνο σε περιπτώσεις ιατρικής αντένδειξης, θα μπορούν οι γονείς να αρνηθούν τον εμβολιασμό των παιδιών τους». Οι γονείς που για οποιουσδήποτε άλλους λόγους (προσωπικά δεδομένα και πιθανές παρενέργειες) δεν επιθυμούν τον εμβολιασμό των παιδιών τους, οφείλουν να προσκομίζουν βεβαίωση ιατρικής αντένδειξης από : α) Περιφερειακά Γενικά Νοσοκομεία, ή β) Δ/νσεις Υγιεινής της οικείας Νομαρχίας, ή γ) Ιατροκοινωνικά Κέντρα, ή δ) Ασφαλιστικούς φορείς, ή ε )ιδιώτες ιατρούς, σύμφωνα με τον κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας Ν.3418/28-11-2005(τ.Α’ ΦΕΚ 287).

στ. Το Ατομικό Δελτίο Υγείας Μαθητή (Α.Δ.Υ.Μ.) (δίνεται από το νηπιαγωγείο). Καταρτίζεται και συμπληρώνεται από ιατρούς των οικείων Μονάδων Υγείας του Πρωτοβάθμιου Εθνικού Δικτύου Υγείας (Κέντρα Υγείας, Πολυδύναμα Περιφερειακά ιατρεία κτλ.) ή των Εξωτερικών Ιατρείων των Νοσηλευτικών Ιδρυμάτων ή των ιδιωτών ιατρών συμβεβλημένων με τον Εθνικό Οργανισμό Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (Ε.Ο.Π.Υ.Υ.) ή τον αντίστοιχο ασφαλιστικό φορέα των γονέων και κηδεμόνων ή από ιδιώτες ιατρούς (χωρίς σύμβαση με ασφαλιστικά ταμεία).

Στην περίπτωση των μαθητών/-τριών με αναπηρία και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες οι γονείς/κηδεμόνες συνυποβάλλουν γνωμάτευση από ΚΕ.Δ.Δ.Υ. ή κρατικό ιατροπαιδαγωγικό κέντρο ή άλλη κρατική αρμόδια υπηρεσία.

ΕΓΓΡΑΦΕΣ ΣΤΟ ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΟ ΟΛΟΗΜΕΡΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ (8:15-16:00 ή 7:45-16:00) ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΜΗΜΑ ΠΡΟΩΡΗΣ ΥΠΟΔΟΧΗΣ

Στο προαιρετικό ολοήμερο πρόγραμμα δύνανται να εγγράφονται:
1) μαθητές των οποίων εργάζονται και οι δύο γονείς, προσκομίζοντας σχετική βεβαίωση του φορέα εργασίας τους ή κάρτα ανεργίας, στην περίπτωση που είναι άνεργοι. Δικαίωμα εγγραφής δίνεται και στην περίπτωση που προσκομίζεται βεβαίωση εργασίας από τον ένα γονέα και κάρτα ανεργίας από τον άλλο. Για τους αυτοαπασχολούμενους, ελεύθερους επαγγελματίες, αγρότες κτλ. αρκεί η προσκόμιση πρόσφατης βεβαίωσης του ασφαλιστικού τους φορέα ή το πιο πρόσφατο ειδοποιητήριο πληρωμής του τρέχοντος έτους.
2) μαθητές, των οποίων οι γονείς/κηδεμόνες ανήκουν σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες όπως:
I) πολύτεκνοι / τρίτεκνοι / μονογονεϊκές οικογένειες, γονείς με χρόνιες παθήσεις /ενταγμένοι σε πρόγραμμα απεξάρτησης / φυλακισμένοι.
II) πολίτες τρίτων χωρών που διαμένουν σε κέντρα ή σε δομές φιλοξενίας του ελληνικού κράτους ή της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ.

3) Τμήμα πρόωρης υποδοχής: 7:45-8:00 π.μ.

Πρόωρη αποχώρηση νηπίων/προνηπίων από το Ολοήμερο Πρόγραμμα δεν προβλέπεται.

Το ωράριο λειτουργίας και η υποχρεωτικότητα της φοίτησης, τηρούνται καθ’ όλο το διδακτικό έτος. 

Η Προϊσταμένη του 6ου Νηπιαγωγείου

Οι παρακάτω οδοί ανήκουν στα όρια του 6ου Νηπιαγωγείου:

Έφτασε ο καιρός, που τα παιδιά θα αρχίσουν το σχολείο. Για κάποια είναι η πρώτη φορά (παιδικός σταθμός ή νηπιαγωγείο), ενώ για άλλα μια μετάβαση από το νηπιαγωγείο στο δημοτικό ή στο γυμνάσιο ή το λύκειο ή μία αλλαγή σε νέο σχολείο.

Για όλα, όμως, τα παιδιά, ανεξάρτητα από την ηλικία, παραμένει μία μεταβατική περίοδος, καθώς αποτελεί κάτι νέο και άγνωστο, που φυσικά μπορεί να προκαλεί φόβο και ανασφάλεια, τόσο σε εκείνα αλλά και, περισσότερο ίσως, στους γονείς. Αυτή η περίοδος μπορεί να εξελιχθεί πιο ομαλά, αν οι γονείς είναι προετοιμασμένοι, ώστε να μπορέσουν να καθοδηγήσουν, να υποστηρίξουν και να ενθαρρύνουν τα παιδιά στο νέο τους ξεκίνημα.

Συμβουλές από τις ψυχολόγους- ψυχοθεραπεύτριες, Δρ. Ίλια Θεοτοκά στο Αιγινήτειο Νοσοκομείο, πρόεδρο της «Δράσης για την Ψυχική Υγεία» και Αγγελική Παναγιωτοπούλου, του κέντρου «Ψυχολογικής Υποστήριξης Παιδιού και Ενηλίκου».

Αξιοποιώντας την περίοδο πριν την έναρξη για προετοιμασία

Αξιοποιήστε το διάστημα που μεσολαβεί μέχρι την έναρξη του σχολείου και προετοιμάστε το παιδί με θετικές διατυπώσεις για το σχολείο, με ενθουσιασμό, εμπλέξτε το στις προετοιμασίες (πχ στη διαμόρφωση του γραφείου που θα μελετάει ή την αγορά της γραφικής ύλης). Βρείτε το χρόνο να συζητήσετε και να εξηγήσετε ποια θα είναι η σχολική ρουτίνα, λύστε του απορίες, ακόμα καλύτερα επισκεφτείτε το χώρο του σχολείου, ώστε να εξοικειωθεί με το περιβάλλον, αναφέρει η κ. Παναγιωτοπούλου.

«Συζητείστε με τα παιδιά για την πρώτη μέρα στο σχολείο, απαντήστε στα ερωτήματά τους, προτείνετε λύσεις, χωρίς όμως να συζητάτε συνέχεια για το ίδιο θέμα, θεωρώντας το κάτι το φοβερό», προτρέπει τους γονείς η κ. Θεοτοκά. Αν μέλη του οικογενειακού περιβάλλοντος το επαναφέρουν συχνά στην κουβέντα τους με το παιδί, εξηγεί, θα πρέπει να τους ζητείστε, να μην το κάνουν τόσο συχνά. Σημαντικό είναι να δώσει κανείς την έννοια του οικείου και του φυσιολογικού και να παρουσιάσει όλα τα θετικά που μπορεί να έχει το σχολείο.

«Βάλτε ένα πρόγραμμα καθημερινής ρουτίνας (ύπνος, φαγητό, μείωση τηλεόρασης, υπολογιστών κλπ) μία εβδομάδα πριν ξεκινήσει το σχολείο», υπενθυμίζει η κ. Θεοτοκά. Επίσης, μην ξεχνάμε, πως ο καλός ύπνος, το καλό πρωινό είναι σημαντικά για όλη τη διάρκεια της χρονιάς.

«Όσον αφορά τον παιδικό σταθμό, αν το παιδί σας το ζητά, μείνετε μαζί του κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών στον παιδικό σταθμό, ώστε να μη βιώσει πολύ δύσκολο τον αποχωρισμό. Σταδιακά θα μειώνετε το χρόνο που κάθεστε μαζί του, έτσι ώστε σε λίγες μέρες να το πηγαίνετε απλά και να φεύγετε», περιγράφει η κ. Θεοτοκά.

Πρώτες ημέρες στο σχολείο

Σύμφωνα με την κ. Θεοτοκά καλό είναι να επιτρέψτε στα παιδιά να φορέσουν αυτό που θέλουν τις πρώτες μέρες: ένα αγαπημένο μπλουζάκι, κάτι που αγόρασαν στις διακοπές, ένα αγαπημένο ρολόι κ.λπ.

Ενθαρρύνετε τα παιδιά να χαμογελάνε αν κάποιο παιδί τους χαμογελάσει, να ψάξουν για γνωστά πρόσωπα, να χαιρετήσουν τα παιδιά που ξέρουν και τα παιδιά που δεν ξέρουν, είναι μια ευκαιρία να κάνουν νέους φίλους. Ενθαρρύνετε επίσης να ρωτάνε ό,τι απορίες έχουν.

Συνοδέψτε το την πρώτη μέρα και βοηθήστε το να γνωρίσει τη δασκάλα και κάποια παιδιά, ώστε να αποκτήσει γρήγορα μερικά πρόσωπα αναφοράς για να νιώσει ασφαλές. «Έρευνες δείχνουν ότι η σχέση με τον/την εκπαιδευτικό και οι κοινωνικές σχέσεις των παιδιών είναι από τους πιο σημαντικούς δείκτες σχολικής προσαρμογής. Ακόμα και υπάρχουν δυσκολίες στη δική σας σχέση με τον/την εκπαιδευτικό προστατέψτε το ρόλο της/του στο παιδί ώστε να νιώθει ασφαλές», τονίζει η κ. Παναγιωτοπούλου.

Το άγχος των γονιών μεταφέρεται στα παιδιά

«Όσον αφορά τους γονείς, θα πρέπει να ελέγξουν το δικό τους άγχος, γιατί τα παιδιά απορροφούν το άγχος των γονιών, να δείξουν αισιοδοξία και εμπιστοσύνη στο παιδί τους και να αφιερώσουν περισσότερο χρόνο μαζί του στο σπίτι τις πρώτες μέρες», αναφέρει η κ. Θεοτοκά.

Οι γονείς επίσης θα πρέπει να κρατήσουν ανοιχτή επικοινωνία με τους εκπαιδευτικούς και να τους εμπιστευτούν.

«Προσπαθήστε να διαχωρίσετε τα δικά σας άγχη αποχωρισμού από του παιδιού, έτσι ώστε να μην μεταβιβάσετε στο παιδί τις οποίες ανησυχίες έχετε εσείς για την προσαρμογή του. Περιορίστε την ανησυχίας σας, αποχαιρετήστε το με σιγουριά, αυτοπεποίθηση και χαμόγελο και διαβεβαιώστε το ότι θα είστε εκεί όταν τελειώσει», προσθέτει η κ. Παναγιωτοπούλου.

Το σχολείο ξεκίνησε

«Προσπαθήστε να έχει μία προβλέψιμη ρουτίνα, να πηγαίνει και να παίρνει το παιδί από το σχολείο το ίδιο πρόσωπο, ώστε να είναι προβλέψιμη η μέρα του. Ιδανικά, διαμορφώστε από πιο πριν το πρόγραμμα της ημέρας του, ώστε να έχει ήδη συνηθίσει τις ώρες, που είναι καλό να κοιμάται ή να ξεκουράζεται ή τις ώρες που θα μελετάει», εξηγεί η κ. Παναγιωτοπούλου.

Και συνεχίζει: «αν το παιδί εκφράζει παράπονα με άμεσο τρόπο ή και έμμεσο για το σχολείο ακούστε το, δείξτε κατανόηση, συζητήστε μαζί του και αναζητήστε μαζί λύσεις, συζητήστε παραδείγματα άλλων παιδιών και από τη δική σας σχολική ηλικία και βοηθήστε το να βρει λύσεις σε αυτά που το προβληματίζουν. Προσπαθήστε να μην αποτρέπετε το παιδί από το να εκφράζει τα αρνητικά του συναισθήματα, αλλά και να μην υποχωρήσετε στην παρόρμησή του να αποφύγει κάτι που το δυσκολεύει. Ενθαρρύνετε το παιδί να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες αξιοποιώντας τις δικές του δυνάμεις.
Εφόσον συμπτώματα αρνητισμού, έντονου άγχους, εκνευρισμού ή επιθετικότητας από την πλευρά του παιδιού επιμένουν, οι γονείς θα πρέπει να συμβουλευτούν έναν ψυχολόγο για να διερευνήσουν τα πιθανά αίτια, ώστε να βοηθήσουν έγκαιρα το παιδί και να διευκολύνουν την ομαλή προσαρμογή του παιδιού στο εκπαιδευτικό περιβάλλον», καταλήγει η κ. Θεοτοκά.

«Γενικότερα, οι γονείς χρειάζεται να γνωρίζουν, ότι κάθε τέτοια μεταβατική περίοδος χρειάζεται ένα εύλογο διάστημα προσαρμογής, το οποίο ποικίλλει σε διάρκεια ανάλογα με τις ειδικές συνθήκες που επικρατούν, την ηλικία και την προσωπικότητα του παιδιού. Γι’ αυτό το λόγο είναι απαραίτητο να δίνουμε μία περίοδο, τουλάχιστον ενός μήνα, ώστε να δούμε, ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζει το παιδί και πως μπορούμε να βοηθήσουμε. Αυτό σημαίνει ότι όλο αυτό το διάστημα παρατηρούμε, ακούμε και μαθαίνουμε από το ίδιο το παιδί και τη δασκάλα/δάσκαλο τι συμβαίνει. Με αυτό τον τρόπο μόνο μπορούμε να προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε το παιδί», συμπληρώνει η κ. Παναγιωτοπούλου.

health.in.gr,ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Μαμά, βαριέμαι»

Κουδουνίζει στα αυτιά μας, παίζει πιάνο το αυτί μας πολλές φορές, αλλά τα καλοκαίρια πάμε για διάτρηση τυμπάνου με αυτή τη φράση.

Μετά το κλείσιμο των σχολείων, κουβαλώντας κι εμείς την κούραση της χρονιάς πριν τις μικρές ή μεγαλύτερες διακοπές μας, το «μαμά βαριέμαι» πολλαπλασιάζεται. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

Οι νέες μαμάδες και το τάμπλετ στην ταβέρνα

Ένας λόγος είναι ότι οι νέες μαμάδες έχουμε μπει σε μια κατάσταση να κρατάμε πάντοτε τα παιδιά μας απασχολημένα με κάτι, πάντοτε κάνοντας κάτι που δεν τα αφήνει ακίνητα να κοιτούν το ταβάνι. Αυτό είναι εντελώς λάθος. Πάρτε μια γνώριμή σας εικόνα: μια οικογένεια στην ταβέρνα, τα δυο παιδιά έχουν τελειώσει το φαγητό τους και ασφαλώς… παίζουν το καθένα στο τάμπλετ του το παιχνίδι του. Αυτά τα δύο παιδιά, που «δεν βαριούνται» δήθεν αφού τώρα απασχολούν το μυαλό τους με κάτι, υπάρχει περίπτωση:

– να μιλήσουν μεταξύ τους;

-να παίξουν μεταξύ τους;

-να κοιτάξουν ή να γνωρίσουν το παιδί του διπλανού τραπεζιού;

-να παρατηρήσουν την τρύπια καλαμωτή της ταβέρνας απ’ όπου φαίνεται το φεγγαράκι;

-να φέρουν μια βόλτα στα βότσαλα της θάλασσας δίπλα από την ταβέρνα μαζεύοντας ένα που μοιάζει με πολύτιμο πετράδι;

-να επινοήσουν οτιδήποτε ή να σκεφτούν κάτι διαφορετικό από ό,τι θα τους επέτρεπε εκείνος ο παράξενος που κυνηγούν στο παιχνίδι του τάμπλετ τους;

Η πλήξη είναι πολλές φορές ευεργετική καθώς ενεργοποιεί τη φαντασία, τη δημιουργικότητα, το διαφορετικό, το ασύμμετρο μέσα μας. Αν δεν υπήρχαν τέτοιες στιγμές πλήξης δε θα είχε ανακαλυφθεί το μπάσκετ από τον καθηγητή για να μην βαριούνται οι φοιτητές του ή δεν θα ανακάλυπτα εγώ τα τζιτζίκια πάνω στους κορμούς τα μεσημέρια που βαριόμουν οικτρά καθώς όλοι κοιμόντουσαν κι εγώ έπρεπε να κάνω και ησυχία από πάνω.

Η πλήξη είναι μια ευκαιρία για ένα παιδί

Το 1993, ο ψυχαναλυτής Άνταμ Φίλιπς στο On Kissing, Tickling and being bored έγραφε ότι η «η ικανότητα του να βαριέται ένα παιδί αποτελεί στάδιο της ανάπτυξής του και η πλήξη αποτελεί μία ευκαιρία ώστε να συλλογιστεί τη ζωή. Η άποψη των ενηλίκων ότι το παιδί θα πρέπει διαρκώς να απασχολείται είναι πέρα για πέρα λανθασμένη και απόλυτα καταπιεστική».

Ο Φίλιπς όμως δεν ήταν ασφαλώς ο πρώτος που ασχολήθηκε με τη βαρεμάρα. Αυτή είχε απασχολήσει πολλές δεκαετίες πριν τους ψυχολόγους και φιλοσόφους. Ο φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ στο The Conquest of hapiness (Η κατάκτηση της ευτυχίας) έγραφε στο κεφάλαιο 4 (Boredom and excitement) από το 1930, για την αξία της πλήξης ως παράγοντα της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ως μεγάλη κινητήρια δύναμη σε όλη την ύπαρξη του ανθρώπου αλλά και των ζώων.

‘Όταν κάποιος πηγαίνει πίσω, στο παρελθόν, η πλήξη γίνεται ακόμη χειρότερη. Φανταστείτε τη μονοτονία του χειμώνα σε ένα μεσαιωνικό χωριό. Άνθρωποι δεν μπορούσαν να διαβάσουν ή να γράψουν, είχαν μόνο κεριά για φως μετά το σκοτάδι, οι δρόμοι ήταν πρακτικά αδιάβατοι, έτσι ώστε ένας σχεδόν ποτέ δεν είδε κανέναν από άλλο χωριό».

Εμείς βαριόμαστε πολύ λιγότερο από τους προγόνους μας, καθώς έχουμε πλήθος τεχνολογικών επιτευγμάτων και ερεθισμάτων στην υπηρεσία μας, αλλά και… φοβόμαστε πολύ περισσότερο την πλήξη. Φοβόμαστε όταν βαριόμαστε, θέλουμε να ενθουσιαζόμαστε διαρκώς. Και έχουν γίνει και τα παιδιά μας έτσι.

Τι συμβαίνει όταν δεν αφήνω το παιδί μου να «βαριέται» ποτέ;

Και ποιο είναι το αποτέλεσμα; Παιδιά που δεν εξερευνούν, που δεν πειραματίζονται, που δεν δοκιμάζουν και δεν αποτυγχάνουν. Παιδιά που είναι διαρκώς απασχολημένα και πάντοτε απασχολούν το βλέμμα τους και τα χέρια τους με κάτι. Είναι σαν ένα παιδί που πηγαίνει στο λούνα παρκ και δεν στέκεται ποτέ να κοιτάξει κάτι, να δει πως γυρίζει η ρόδα, παρά μόνο πηγαίνει από το ένα παιχνίδι στο άλλο, μέχρι να τελειώσουν όλα και τότε να… νιώσει ξανά βαρεμάρα!

Και αργότερα; Όταν μεγαλώνει αυτό το παιδί τι συμβαίνει; Ο ενήλικας αυτός αναζητά έντονες συγκινήσεις. Πρέπει πάντα να είναι απασχολημένος με κάτι. Αν δεν βρει τον ενθουσιασμό στη ζωή του, θα τον αναζητήσει σε υποκατάστατα ή σε αγχωτικές καταστάσεις, ακόμα και σε εξτρίμ επιλογές στην προσωπική του ζωή.

Όχι! Δεν σας λέω να αφήσετε το παιδί σας να βαριέται για να μην πέσει στα ναρκωτικά στα 18 του. Σας λέω με όλα αυτά:

• να μην αγιοποιείτε την υπερδραστηριότητα των παιδιών σας αλλά και
• να μην φοβάστε την περιστασιακή βαρεμάρα τους

Τι κάνω τελικά όταν μου λένε «μαμά, βαριέμαι;»

• Καταρχάς δίνω αξία στη δήλωσή τους.

Εγώ όταν έλεγα στη μάνα μου ότι βαριέμαι μου έλεγε «τράβα παίξε παραπέρα γιατί εδώ έχω σφουγγαρίσει». Η μαμά δεν είχε και πολύ δίκιο.

• Όταν το παιδί μας λέει ότι βαριέται, σταματάμε σχεδόν ό,τι κάνουμε (ή ζητάμε λίγα λεπτά να το ολοκληρώσουμε) και συζητάμε μαζί του προτείνοντάς του πράγματα. Αν κανένα από αυτά τα πράγματα δεν το ικανοποιούν εκείνη τη στιγμή, ίσως γιατί στο μυαλό του έχει μόνο να πάρει το τάμπλετ από το συρτάρι ή να ανοίξει για έκτη φορά σήμερα το playstaion, τότε το αφήνουμε να… βαρεθεί, που σημαίνει ότι το αφήνουμε ουσιαστικά στην επιλογή να βαρεθεί αφού και παιχνίδια υπάρχουν στο δωμάτιό του, και βιβλία και μαρκαδόροι και χαρτιά και η αδερφή του γυρνοβολάει κι αυτή ολίγον «βαρεμένη».
• Δίνουμε διεξόδους μέσω κάποιων ιδεών μας
• Δεν είμαστε κλόουν ή διασκεδαστές των παιδιών μας. Είμαστε γονείς, συνοδοιπόροι του, άνθρωποι που στεκόμαστε δίπλα τους σε όλα.
• Οφείλουμε να περνάμε χρόνο μαζί τους αλλά και να τους δίνουμε την εικόνα ότι ο χρόνος μας δεν είναι αποκλειστικά δικά τους όταν δεν έχουν κάτι άλλο (φίλους, κούνιες κτλ) να κάνουν.

Η εντύπωση ότι όταν το παιδί μας βαριέται πρέπει να του βρούμε ΕΜΕΙΣ οπωσδήποτε κάτι να κάνει είναι λαθεμένη. Είναι δική του δουλειά να βρει τι το κάνει να περνάει καλά. Και ασφαλώς εμείς είμαστε εκεί για να φωτίζουμε τις επιλογές, για να του παρέχουμε λύσεις (το παιδί δεν μπορεί συνήθως να πάει μόνο του στις κούνιες ή στο σινεμά, άρα πρέπει να του το δώσουμε εμείς ως δυνατότητα), αλλά όχι για να του γεμίζουμε το ωρολόγιο πρόγραμμά του.

Αφήστε τα παιδιά να βαρεθούν πότε πότε. Έτσι, θα φωτίζονται ακόμα πιο υπέροχα οι όμορφες στιγμές τους. Και κυρίως μην νιώθετε ενοχές αν σας πετροβολά με το «μαμά, βαριέμαι». Κάποιες φορές -τονίζω κάποιες- πρέπει να βαριέται.

ΥΓ: Ο παρακάτω σοκαριστικός διάλογος έλαβε χώρα πριν λίγες μέρες στο σαλόνι μας:

-Μαμά βαριέμαι

-Κι εσύ; Κι εγώ!

Με κοίταξε και έφυγε. Μετά από πέντε λεπτά τον βρήκα να διαβάζει στο δωμάτιό του.

ΠΗΓΗ:www.elniplex.com

Το Συντονιστικό Νηπιαγωγών επισημαίνει ότι προτεραιότητα  των εκπαιδευτικών, των γονιών και του κράτους πρέπει να είναι το παιδί, η ανάπτυξή του και η υποχρέωση της πολιτείας  να του  προσφέρει ποιοτικά υψηλή Προσχολική Αγωγή και Εκπαίδευση στα πλαίσια της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Κι όμως, το 2018 τα νήπια στην Ελλάδα  περνούν την κρίσιμη περίοδο της ζωής τους μέσα στην κρίση και τις επιπτώσεις της. Σε αυτή την ηλικία θα έπρεπε να τους παρέχονται  τα κατάλληλα γνωστικοσυγκινησιακά ερεθίσματα ώστε  να  κινητοποιηθούν  και να αυξήσουν  την ικανότητα αντίληψης και τις δεξιότητές τους.

Είναι αναγκαίο να εφαρμοστεί άμεσα  η  Δίχρονη Υποχρεωτική Προσχολική Αγωγή και Εκπαίδευση έτσι ώστε να έχουμε  για όλα τα νήπια 4-6 χρόνων  αντισταθμιστικά οφέλη  για να επιτευχθούν οι  ίσες εκπαιδευτικές αφετηρίες.

Και ενώ η κοινωνία θα έπρεπε να ενώσει όλες τις δυνάμεις της προς αυτή την κατεύθυνση, τις τελευταίες μέρες κύκλοι και μικροομάδες εξυπηρετώντας  άλλους στόχους παραποιούν σκόπιμα τον παιδαγωγικό και εκπαιδευτικό ρόλο του Νηπιαγωγείου δημιουργώντας σύγχυση   και αβάσιμους φόβους στους γονείς. Αναφέρονται σε σχολειοποίηση του Νηπιαγωγείου, δίνοντας την εικόνα ενός αυστηρά δομημένου εκπαιδευτικού προγράμματος με μεθόδους και  πρακτικές άλλων βαθμίδων της εκπαίδευσης. Όμως, όποιος γνωρίζει τον τρόπο λειτουργίας του Νηπιαγωγείου και το επίσημο αναλυτικό πρόγραμμά του, γνωρίζει ότι κανένας κίνδυνος σχολειοποίησης δεν υφίσταται.

Σύμφωνα με τις σύγχρονες επιστημονικές απόψεις το Νηπιαγωγείο είναι η πρώτη αλλά και η σημαντικότερη βαθμίδα της εκπαίδευσης. Είναι ένας από τους βασικότερους μετά την οικογένεια θεσμούς κοινωνικοποίησης και η πρώτη στη ζωή του παιδιού επαφή με τον θεσμό του σχολείου. Για τους λόγους αυτούς έχει σχεδόν αποφασιστικές για το μέλλον του επιπτώσεις. Πιο συγκεκριμένα καθορίζει εάν αυτή η πρώτη επαφή του νηπίου με το σχολείο θα ανοίξει έναν δίαυλο επικοινωνίας ή όχι, και άρα εάν το νήπιο θα αποκτήσει θετική ή αρνητική σχέση με τον σχολικό θεσμό. Είναι η σχολική βαθμίδα στην οποία το νήπιο έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με τις πιο επίσημες παραλλαγές της γλώσσας (είτε αυτή είναι μητρική είτε δεύτερη γλώσσα, όπως συμβαίνει για πολλά παιδιά σήμερα στο ελληνικό σχολείο) ή ακόμη και με την επίσημη κουλτούρα και τα σύμβολα της γνώσης.

1.ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΚΑΙ Ο ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟΥ

• Το Νηπιαγωγείο είναι το «πρώτο σχολείο του παιδιού», η πρώτη επαφή του παιδιού με ένα οργανωμένο περιβάλλον μάθησης, ωστόσο  δεν έχει αυστηρά δομημένο πρόγραμμα, πρακτικές και μεθόδους, όπως οι άλλες βαθμίδες της εκπαίδευσης
• Στο Νηπιαγωγείο ο τρόπος μάθησης είναι παιγνιώδης, αυθόρμητος, παιδοκεντρικός και αναπτυξιακά κατάλληλος για τα παιδιά.
• Προτεραιότητα στο Νηπιαγωγείο δίνεται στην ενεργητική βιωματική συνεργατική μάθηση διαμέσου του παιχνιδιού. Το παιχνίδι (ελεύθερο ή οργανωμένο) κατέχει πρωτεύοντα ρόλο στην εξέλιξη του προγράμματος ως κυρίαρχο μέσο ανάπτυξης, μάθησης και κοινωνικοποίησης των παιδιών (ΔΕΠΠΣ- Αναλυτικό Πρόγραμμα του Νηπιαγωγείου).
• Οι Νηπιαγωγοί κατά την εφαρμογή του  προγράμματος , λαμβάνουν υπόψη τους τις παιδαγωγικές αρχές και τους στόχους του Διαθεματικού Ενιαίου Πλαισίου Προγραμμάτων Σπουδών (Δ.Ε.Π.Π.Σ.) και του Αναλυτικού Προγράμματος Σπουδών (Α.Π.Σ.) για το Νηπιαγωγείο καθώς και την πολυμορφία και ανομοιογένεια κάθε τάξης Νηπιαγωγείου, δίνοντας προτεραιότητα στα ενδιαφέροντα και τις ανάγκες των μαθητών.

2.ΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΑΚΡΙΤΑ ΓΝΩΣΤΙΚΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ

• Στο πρόγραμμα του Νηπιαγωγείου δεν υπάρχουν  διακριτά γνωστικά αντικείμενα. Για αυτό το λόγο, το Νηπιαγωγείο στελεχώνεται μόνο από Νηπιαγωγούς Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης και δεν έχει άλλες ειδικότητες εκπαιδευτικών. Το Διαθεματικό Ενιαίο Πλαίσιο Προγραμμάτων Σπουδών για το Νηπιαγωγείο ΔΕΠΠΣ-ΑΠΣ(ΦΕΚ 303Β/13-03-2003 προσδιορίζει τις κατευθύνσεις των προγραμμάτων σχεδιασμού και ανάπτυξης δραστηριοτήτων Γλώσσας, Μαθηματικών, Μελέτης Περιβάλλοντος, Δημιουργίας και Έκφρασης (Εικαστικά, Δραματική Τέχνη, Μουσική, Φυσική Αγωγή) και Πληροφορικής για το παιδί του Νηπιαγωγείου. Τα προγράμματα αυτά δε νοούνται ως διακριτά διδακτικά αντικείμενα και δεν προτείνονται για αυτοτελή διδακτική προσέγγιση, αλλά για τον προγραμματισμό και την υλοποίηση δραστηριοτήτων που έχουν νόημα και σκοπό για τα ίδια τα παιδιά.
• Οι δραστηριότητες που αφορούν τις μαθησιακές περιοχές του ΔΕΠΠΣ-ΑΠΣ αναπτύσσονται σύμφωνα με τη διαθεματική προσέγγιση της γνώσης και μπορούν να λάβουν τη μορφή Σχεδίου Εργασίας (project), θεματικής προσέγγισης ή διαθεματικών οργανωμένων δραστηριοτήτων.  Στο Νηπιαγωγείο  όλες οι δραστηριότητες ολοκληρώνονται κατά τη διάρκεια του Προγράμματος και δε δίνεται εργασία στο σπίτι.

3.ΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΧΟΛΙΚΑ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΑ-ΒΙΒΛΙΑ-ΤΕΤΡΑΔΙΑ

• Η εισαγωγή δύο βιβλιοτετραδίων (Γλώσσας, και Προμαθηματικών εννοιών), η οποία έγινε πριν 20 ακριβώς  χρόνια συνάντησε την σθεναρή αντίδραση των Νηπιαγωγών. Έγιναν μεγάλες κινητοποιήσεις και πιέσεις προς το Υπουργείο Παιδείας για την απόσυρσή τους. Κατά την τελευταία κινητοποίηση το 2000, αντιπροσωπεία Νηπιαγωγών του ΔΣ του Διδασκαλείου Αθηνών πήγε στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και με επιστημονικά τεκμηριωμένα επιχειρήματα ζήτησε την κατάργησή τους.Από το επόμενο σχολικό έτος η διανομή των Βιβλιοτετραδίων σταμάτησε και η μοναδική προσπάθεια «σχολειοποίησης» του Νηπιαγωγείου που έγινε σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας του έλαβε τέλος.

4.ΜΑΘΗΣΙΑΚΑ ΚΕΝΤΡΑ – ΓΩΝΙΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ

• Η διαμόρφωση του χώρου του Νηπιαγωγείου  είναι σε  μαθησιακά κέντρα  –γωνιές δραστηριοτήτων  τα οποία είναι σχεδιασμένοι χώροι με τη δική τους θεματική και  το δικό τους υλικό, που ανανεώνεται και εμπλουτίζεται. Εκεί τα παιδιά μπορούν να είναι μόνα τους ή σε μικρές  ομάδες ή με τη συμμετοχή του/ της Νηπιαγωγού προκειμένου να κατευθύνουν τα ίδια τη μάθησή τους.

5. ΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΕΧΕΙ ΟΜΑΔΕΣ ΜΕΙΚΤΩΝ ΗΛΙΚΙΩΝ (ΝΗΠΙΑ ΗΛΙΚΙΑΣ 4-6 ΧΡΟΝΩΝ)

• Η συνύπαρξη των νηπίων α΄και β΄ηλικίας (προνήπια) και οι μεικτές ομάδες που δημιουργούνται είναι πολύ σημαντικές για την κοινωνικοσυναισθηματική και την πνευματική/διανοητική ανάπτυξη των παιδιών.

Ειδικότερα οι μεικτές ομάδες εργασίας (νηπίων ηλικίας 4-6 χρόνων ):

Βελτιώνουν την κοινωνικοσυναισθηματική ανάπτυξη γιατί μπορούν να εξασφαλίσουν ένα θεραπευτικό περιβάλλον για  παιδιά που είναι κοινωνικά ανώριμα. Προκαλούν επίσης συγκεκριμένες θετικές κοινωνικές συμπεριφορές στα παιδιά όπως η συνεργασία , η παροχή /αποδοχή βοήθειας , η διανομή αγαθών , η εκμάθηση της σειράς και του συσχετισμού διαφορετικών προσδοκιών. Συνεπώς δημιουργείται κλίμα προσδοκώμενης συνεργασίας ωφέλιμης τόσο για τα παιδιά όσο και για τους /τις Νηπιαγωγούς(Katz,1995)

• Καλλιεργούν την πνευματική/διανοητική ανάπτυξη.

Σύμφωνα με τον Vygotsky και τη Ζώνη της Επικείμενης Ανάπτυξης  το νήπιο των 4 χρόνων μπορεί να επεκτείνει το επίπεδο ικανότητας εκτέλεσης μιας δεξιότητας αν βοηθηθεί από ένα νήπιο μεγαλύτερης ηλικίας (5 χρόνων).Συνεπώς τα νήπια των 4 χρόνων γίνονται πιο ικανά στο να παρατηρούν και να μαθαίνουν από τα  πιο έμπειρα νήπια των 5 χρόνων , ενώ η ευκαιρία που έχουν τα μεγαλύτερα παιδιά να υποστηρίξουν τη μάθηση των μικροτέρων τους, τους δίνει τη δυνατότητα να αποσαφηνίσουν αυτά που σκέφτονται (Duffy, 2003).Επιπλέον υπάρχει η δυνατότητα της επανάληψης ή  η δυνατότητα της πρόβλεψης, αφού το νήπιο των 4 χρόνων γίνεται έμμεσα και αβίαστα μέτοχος των διαδικασιών που θα ακολουθήσουν.

Συνεπώς η διετής φοίτηση στο Νηπιαγωγείο  είναι επιτακτική ανάγκη , γιατί  μόνο  με την εφαρμογή της εξασφαλίζονται οι προϋποθέσεις για :

– την ολοκλήρωση και  την υλοποίηση με αποτελεσματικό τρόπο, των στόχων του Αναλυτικού Προγράμματος 

– τη δυνατότητα διερεύνησης  και έγκαιρης αντιμετώπισης των μαθησιακών δυσκολιών των νηπίων  από     τους εκπαιδευτικούς (ΠΕ60, ΠΕ60,50, ΠΕ61, ΚΕΔΔΥ )

– για την  ομαλή   μετάβασή τους στο Δημοτικό Σχολείο