Στα πλαίσια της υλοποίησης των Εργαστηρίων Δεξιοτήτων του Γ’ θεματικού Κύκλου, υποενότητα: “Ενδιαφέρομαι και Ενεργώ- Κοινωνική Συναίσθηση και Ευθύνη” με τίτλο: “Ενσυναίσθηση και Σχολική Διαμεσολάβηση”,  καλλιεργούμε στα παιδιά την έννοια της ενσυναίσθησης  και του αμοιβαίου σεβασμού μέσα από τα παπούτσια των συναισθημάτων.

Στόχος της δράσης είναι να κατανοήσουν τα παιδιά βιωματικά τι σημαίνει «μπαίνω στη θέση του άλλου».

Παίζουμε το παιχνίδι: “Ποιανού είναι το παπούτσι;”

Τοποθετούμε στη μέση του κύκλου  παπούτσια  από κάθε παιδί. Χωρίς να τους δώσουμε καμία πληροφορία, ρωτάμε αν μπορούν να σκεφτούν κοιτώντας το παπούτσι, τι μπορεί να δείχνει για τον χαρακτήρα ή την προσωπικότητα εκείνου/εκείνης που το φοράει. Παροτρύνουμε τα παιδιά να κοιτάξουν και τα δικά μας παπούτσια και να πουν στοιχεία της προσωπικότητάς μας. Ή αν θέλουν, να δείξουν και τα δικά τους.

 Ζητάμε από ένα παιδί να φορέσει ένα παπούτσι και να περπατήσει.  Ρωτάμε τα παιδιά :«Είναι εύκολο να περπατήσεις; Σου πέφτουν; Σε στενεύουν; Πώς νιώθεις;»

Τους εξηγούμε ότι όπως είναι δύσκολο να περπατήσουμε με τα παπούτσια κάποιου άλλου, έτσι μερικές φορές είναι δύσκολο να καταλάβουμε, γιατί ένας φίλος μας κλαίει ή θυμώνει. Πρέπει όμως να δοκιμάσουμε να φορέσουμε τα “νοητά” του παπούτσια για να δούμε τον κόσμο όπως εκείνος.

Διαβάσαμε το παραμύθι “Τα παπούτσια των άλλων” της Άλκηστης Χαλικιά με μία ιδιαίτερη εικονογράφηση της Φωτεινή Τίκκου. Η μικρή Ματού δοκιμάζει τα παπούτσια ανθρώπων γύρω από ένα τζαμί, μαθαίνοντας να κατανοεί τα συναισθήματα, τη ζωή και τη διαφορετικότητα των άλλων. Μπαίνοντας στη θέση του άλλου αισθανόμαστε πέρα από τα όρια του εαυτού μας.  Κατανοούμε τους άλλους και γινόμαστε καλοί/ες ακροατές/ριες. Μαθαίνουμε να λύνουμε τυχόν προβλήματα και να δεχόμαστε το διαφορετικό.

Μόλις τελείωσε η αφήγηση, συζητήσαμε με τα παιδιά για την πλοκή της ιστορίας κάνοντας ερωτήσεις:

• Από που περνάει κάθε μέρα η Ματού;
• Τι είδε μία μέρα που επέστρεφε από το σχολείο;
• Τι προβλήματα αντιμετωπίζει η Ματού και τι η μαμά της;
• Τι την κάνει να αλλάξει στάση;
• Τι σημαίνει “μπαίνω στα παπούτσια του άλλου”; -Αναφέρουμε τη λέξη “ενσυναίσθηση”.

Τα παιδιά στη συνέχεια ζωγράφισαν τα δικά τους παπούτσια και τα κόλλησαν το ένα δίπλα στο άλλο σε μία ομαδική αφίσα.

Για να καταλάβουν την έννοια της διαμεσολάβησης, τοποθετήσαμε ένα χρωματιστό χαλάκι σε μία γωνιά της τάξης ονομάζοντάς το «Χαλί της Συμφιλίωσης». Θέσαμε τον κανόνα ότι όποιος πατάει στο χαλί, έχει το δικαίωμα να πει πώς νιώθει και ο άλλος οφείλει μόνο να ακούει.