Μπαίνω μες στ’ αμπέλι σαν νοικοκυρά.

Να κι ο νοικοκύρης πού ‘ρχεται κοντά.

Έλα νοικοκύρη να τρυγήσουμε

κόκκινα σταφύλια να πατήσουμε.

Αφού είδαμε το χρώμα των σταφυλιών (άλλα μωβ, άλλα κιτρινοπράσινα), το σχήμα τους (άλλα πιο στρογγυλά, άλλα πιο οβάλ-μακρουλά) και το μέγεθός τους (άλλα πιο μεγάλα, άλλα πιο μικρά) κι αφού συμφωνήσαμε για το ποια είναι τα πιο πολλά (τα κόκκινα ή τα κιτρινοπράσινα) τα στήψαμε (άλλοι με τα χέρια, άλλοι με τα πόδια) και βγάλαμε το ζουμί τους δηλ. το μούστο. Το βάλαμε σ’ ένα μπουκάλι και περιμένουμε να κάνει η ζυμωση τη δουλειά της (κρασί ή ξύδι;)

Διαβάσαμε και την ιστορία της αλεπούς με τα σταφύλια και με αφορμή το μύθο φιλοτεχνήσαμε τα δικά μας τσαμπιά σταφύλι και φτιάξαμε όλοι μαζί μια κληματαριά.

Το φετινό παρουσιολόγιο του ολοήμερου τμήματος είναι εμπνευσμένο από τα 101 σκυλιά της Δαλματίας και προέκυψε από τα αδέσποτα της γειτονιάς που είναι φίλοι των παιδιών και τα ταΐζουν. Κάθε πρωί τα παιδιά βρίσκουν το κόκαλο με το όνομά τους και το τοποθετούν μέσα στο πιάτο του σκύλου τους. Σταθερό σημείο αναφοράς για τα παιδιά είναι ο σκύλος που εχει τη φωτογραφία τους στο μενταγιόν του και το όνομά τους στο πιάτο του.

Το κλασικό τμήμα προτίμησε να πετάξει στον ουρανό με πολύχρωμα αερόστατα