Η ελιά, στην καθημερινότητα, στην θρησκεία, στην τέχνη. Δώρο θεού (της θεάς Αθηνάς) στους ανθρώπους από αρχαιοτάτων χρόνων, σύμβολο νίκης, ειρήνης, δημοκρατίας αφού σύμφωνα με το μύθο με δημοκρατικές διαδικασίες και ψηφοφορία οι πολίτες της Αττικής διάλεξαν τη θεά Αθηνά για προστάτη της πόλης τους την οποία ονόμασαν Αθήνα κρίνοντας το δώρο της θεάς Αθηνάς πιο χρήσιμο γι’ αυτούς.
[Η ελιά τους έδινε τροφή-ελιές και λάδι- ξύλα και φως]

Στρώσαμε τα λιόπανα, ραβδίσαμε τις ελιές και αφού μαζέψαμε τις ελιές τις ζουλίξαμε να βγάλουν λάδι και κάποιες τις βάλαμε στο νερό να ξεπικρίσουν. Ζωγραφίσαμε και μελανόμορφα αγγεία με παραστάσεις από το λιομάζωμα και το μύθο της Αθηνάς. Φιλοτεχνήσαμε το μύθο της θεάς Αθηνάς και φτιάξαμε και τους δικούς μας πίνακες με θέμα την ελιά.

Η ΕΛΙΑ
Είμαι του ήλιου η θυγατέρα
η πιο απ’ όλες χαϊδευτή,
χρόνια η αγάπη του πατέρα
σ’ αυτόν τον κόσμο με κρατεί.
Όσο να γύρω νεκρωμένη
αυτόν το μάτι μου ζητεί.
Είμ’ η ελιά η τιμημένη.
Όπου κι αν λάχω κατοικία
δε μ’ απολείπουν οι καρποί,
ως τα βαθειά μου γηρατειά
Δε βρίσκω στη δουλειά ντροπή.
Μ’ έχει ο Θεός ευλογημένη
κι είμαι γεμάτη προκοπή.
Είμ’ η ελιά η τιμημένη.

Φρίκη ερημιά νερό σκοτάδι
τη γη εθάψαν μια φορά
εμέ, ζωής φέρνει σημάδι
στο Νώε η περιστερά.
Όλης της γης είχα γραμμένη
την ομορφάδα, τη χαρά.
Είμ’ η ελιά η τιμημένη.

Εδώ στον ίσκιο μου από κάτου
ήρθ’ ο Χριστός ν’ αναπαυθεί
κι ακούστηκ’ η γλυκιά λαλιά του
λίγο προτού να σταυρωθεί.
Το δάκρυ του δροσιά αγιασμένη
έχει στη ρίζα μου χυθεί.
Είμ’ η ελιά η τιμημένη.

Και φως πραότατο χαρίζω
εγώ στην άγρια τη νυχτιά
τον πλούτο πια δε τον φωτίζω
συ μ’ ευλογείς φτωχολογιά.
Κι αν απ’ τον άνθρωπο διωγμένη
φέγγω μπροστά στην Παναγιά.
Είμ’ η ελιά η τιμημένη.

Κωστής Παλαμάς