Πρόγραμμα Ομαλής μετάβασης Β’ τμήμα
Οι Πρώτες μέρες στο σχολείο είναι γεμάτες ανάμεικτα συναισθήματα τόσο για τα παιδιά όσο και για τους γονείς.Σ αυτή την κρίσιμη περίοδο της μετάβασης η κούκλα της τάξης και συγκεκριμένα ο Λάκης ο αλεπουδάκης βοήθησε πολύ τα παιδιά να αποβάλλουν το άγχος του αποχωρισμού και να τους παρέχει συναισθηματική ασφάλεια καθώς μέσα από το παιχνίδι τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να γνωριστούν μεταξύ τους ,να πουν το όνομά τους, να μιλήσουν για τις καλοκαιρινές τους διακοπές ,να αστειευτούν και να διασκεδάσουν….είχαν επίσης την ευκαιρία να δουν και να γνωρίσουν τους χώρους του σχολείου και τις γωνιές της τάξης μας με το βοήθεια της κούκλας !!!
Tα παιδιά κάθονται σε κύκλο.. Η εκπαιδευτικός κρατά το μπαλάκι, λέει καθαρά το όνομα της και το περνάει στο διπλανό…. Στον επόμενο γύρο το μπαλάκι περνά από χέρι σε χέρι με κλειστά μάτια καλλιεργώντας την αφή και την ακοή. Σε επόμενο στάδιο, όποιος στέλνει το μπαλάκι προσπαθεί να ονομάσει το παιδί που το πιάνει.
Στο τέλος του παιχνιδιού ρωτάμε τα παιδιά πόσα ονόματα καταφέραμε να θυμηθούμε , πως νιώσαμε όταν δίναμε το μπαλάκι στο φίλο μας…
Όλα τα παιδιά έδειξαν να ενθουσιάζονται με το παραπάνω παιχνίδι, να το απολαμβάνουν με την ψυχή τους κ να ζητούν να το επαναλάβουμε πολλές φορές!!!!!
Μέσα από το παραμύθι “Ένας βατραχάκος στο νηπιαγωγείο” τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν τις αγωνίες κ τα συναισθήματα ενος μικρού πράσινου βατράχου, του Οδυσσέα, που ετοιμάζεται να πάει για πρώτη φορά στο νηπιαγωγείο..
Ο ήρωας μας νιώθει φόβο και ανασφάλεια για το άγνωστο περιβάλλον αλλά καταφέρνει με την βοήθεια των νέων φίλων του και της δασκάλας να συνειδητοποιήσει με έκπληξη πως το σχολειο είναι ένας διασκεδαστικός χώρος παιχνιδιού και δημιουργίας ,διώχνοντας έτσι τις αρχικές του φοβίες….
Το παραμύθι βοήθησε τα παιδιά να εκφράσουν και τα δικά τους συναισθήματα
άγχος,χαρά , προσμονή για το νέο τους σχολικό περιβάλλον
Στη συνέχεια τα παιδιά είχαν την ιδέα να γίνουν και εκείνα μικρά βατραχάκια ,να χορέψουν και να διασκεδάσουν με τον φίλο τους τον Οδυσσέα …κάτι που χάρηκαν πάρα πολύ!!!!!
ΤΑ παιδιά στην ολομέλεια είχαν την ευκαιρία να παρουσιάσουν τις ευχές των γονέων τους για την νέα σχολική χρονιά που ξεκίνησε και να δείξουν με πολύ χαρά τις ζωγραφιές τους κάτι που τους χαροποίησε πάρα πολύ!!!
Εργασίες ευχές γονέων 2ο μέρος
Η αξιοποίηση του βιβλίου “Η τελεία” κατά τις πρώτες μέρες στο σχολείο συμβάλλει ιδιαίτερα στην ενθάρρυνση των παιδιών, την τόνωση της αυτοπεποίθησης τους και τη δημιουργία θετικού κλίματος μέσα στην τάξη. Τα παιδιά κατανοούν οτι όλοι μπορούμε να τα καταφέρουμε αρκεί να. κάνουμε μια αρχή…
Ενα υπέροχο βιβλίο που ενθαρρύνει τα παιδιά να δοκιμάσουν νέα πράγματα κ να έχουν εμπιστοσύνη στις δυνατότητές τους…..γιατί κάθε προσπάθεια είναι επιτυχία, ακόμα και να σχεδιάσεις μια απλή τελεία!!
Στη συνέχεια τα παιδιά είχαν την ευκαιρία σε ένα φύλλο εργασίας να δημιουργήσουν την δική τους τελεία με τους μαρκαδόρους τους και με πολύ φαντασία!
Δείτε τα έργα μας!!!
Μέρες προσαρμογής η 1η μου ζωγραφιά!
Δείτε την πρώτη μας εργασία όπου όλα τα παιδιά νήπια κ προνήπια ζωγράφισαν με πολύ μεγάλη χαρά, ωραίες ιδέες και όμορφα χρώματα!!!!!
Ο Λάκης ο Αλεπουδάκης σήμερα ήταν στεναχωρημένος στην παρεούλα και μας εξομολογήθηκε ότι του έλειπε η μαμά του και δεν ήθελε να έρθει σχολείο. Τα παιδιά ανταποκρίθηκαν στην κατάσταση προβληματισμού δίνοντάς του μία αγκαλίτσα, ένα φιλάκι, με παρηγορητικά λογάκια ,εξηγώντας του ότι θα περάσουμε ωραία την ώρα μας με πολλά παιχνίδια. Με αυτό τον τρόπο έγινε μία μετατόπιση του άγχους αποχωρισμού που έχουν κάποια παιδιά, με τη βοήθεια της κούκλας.
Μία άλλη μέρα ο Λάκης ο Αλεπουδάκης εμφανίστηκε στην παρεούλα κρατώντας ένα χαρτί υγείας. Όλοι απορήσαμε μαζί του γιατί αυτό το χαρτί κανονικά έπρεπε να το έχει στην τουαλέτα. Μας εξήγησε όμως ότι είχε σκεφτεί ένα παιχνίδι που ήθελε να παίξει μαζί μας. Κάθε παιδί μπορούσε να κόψει από ένα έως τρία κομματάκια με την προϋπόθεση ότι ο Λάκης θα έκανε κάποιες ερωτήσεις όσες και τα κομμάτια του χαρτιού. διαφορετικές για κάθε παιδί. Έτσι παιδιά, που σε προηγούμενο παιχνίδι ήταν διστακτικά, απαντούσαν άνετα σε ερωτήσεις που τους έκανε ο Λάκης.
Αφού διαβάσαμε το βιβλίο « Φιλάκι στο χεράκι», είπαμε τι μας άρεσε περισσότερο και γιατί. Τα παιδιά εντυπωσιάστηκαν ιδιαίτερα, από τη σκηνή όπου το φιλάκι της μανούλας μεταφέρεται μέσα από το χέρι και φτάνει μέχρι την καρδούλα. Ορμώμενοι απ’ αυτήν τη σκέψη, αποφασίσαμε με τέμπερα να φτιάξουμε το αποτύπωμα της παλάμης μας, να την πάμε σπίτι και να αφήσει η μαμά μας με κραγιόν ένα φιλάκι στο κέντρο της παλάμης.
Την επόμενη μέρα , την επιστρέψαμε στο σχολείο, την παρουσιάσαμε στους φίλους μας. Μιλήσαμε για τα συναισθήματα που μας γεμίζει αυτή η εργασία, δηλαδή πως νιώθαμε έχοντας πλέον στην τάξη το φιλάκι της μαμάς στο χεράκι μας. Τα παιδιά είπαν πως νιώθουν χαρά, αγάπη, όμορφα, ζεστασιά και συγκίνηση. Χρωματίσαμε το πλαίσιο της κορνίζας και την κρεμάσαμε στην τάξη για να μας θυμίζει ότι η μαμά μας είναι πάντα κοντά ακόμα και όταν είναι μακριά.
Σε δεύτερο χρόνο , ανασυνθέσαμε την ιστορία βάζοντας τις εικόνες των γεγονότων στην σωστή σειρά. Τα παιδιά στην παρεούλα επιβράβευαν κάθε φορά τον συμμετέχοντα στην δραστηριότητα φωνάζοντας το όνομά του. Με αυτόν τον τρόπο η σχέση των παιδιών ενισχυόταν ενώ παράλληλα μάθαιναν τα ονόματα των συμμαθητών τους .
Παρουσιάστηκαν στην ομάδα έξι φιγούρες με διάφορα μεγέθη του Τσέστερ του ρακούν από το βιβλίο που είχαμε διαβάσει και ζητήθηκε από τα παιδιά να καλέσουν έναν φίλο τους και να τις τοποθετήσουν σε σειρά, σε πρώτη φάση από το μεγαλύτερο στο μικρότερο μέγεθος και σε δεύτερη φάση το αντίστροφο. Εκεί φάνηκε τι ικανότητα συνεργασίας έχουν.
Ο Λάκης Αλεπουδάκης περίεγραφε ένα παιδί από την παρεούλα και ένα άλλο έπρεπε να βρει ποιο είναι και να μας πει το όνομά του και να σύρει προς αυτό την μπάλα.
Ο Λάκης ο Αλεπουδάκης παρουσίασε στα παιδιά ένα παιχνίδι που είχε βρει. Πετώντας ένα ζάρι που η κάθε του πλευρά είχε ένα χρώμα έπρεπε να διαλέξουν το αντίστοιχο χρώμα από τις κάρτες που βρίσκονταν στο πάτωμα και να απαντήσουν στην ερώτηση που περιείχε. Οι ερωτήσεις αυτές ήταν προσωπικού περιεχομένου, ενισχύοντας έτσι τις σχέσεις των παιδιών. Έβρισκαν σημεία ταύτισης με τους συμμαθητές τους και αισθάνονταν ασφαλή μέσω της κούκλας να εκφράσουν την άποψή τους ακόμα και τα πιο διστακτικά. Τα υπόλοιπα παιδιά επιβράβευαν τις απαντήσεις των παιδιών που συμμετείχαν χειροκροτώντας και φωνάζοντας το όνομά τους.
Καθίσαμε όλοι στο πάτωμα σε κύκλο και βάλαμε τα χέρια μας μπροστά. Ό,τι κίνηση έκανε με την παλάμη της η νηπιαγωγός μεταδιδόταν σαν κύμα από τα δεξιά προς τα αριστερά και κατέληγε πάλι στην νηπιαγωγό. Στο τέλος καταλήξαμε να πιαστούμε όλοι μαζί χέρι και να ενώσουμε τα χέρια στο κέντρο. Με αυτήν την προσέγγιση ήρθαμε πιο κοντά σαν ομάδα και τα παιδιά το διασκέδασαν πολύ!
Παίξαμε τον καθρέφτη. Ένα παιδί ήταν ο καθρέφτες που στεκόταν απέναντι από ένα άλλο παιδί που έπρεπε να αναπαραστήσει ακριβώς την κίνηση που έκανε ο συμμαθητής του.

















































































































































































