Μια κουραστική μέρα θα άρχιζε, πηγαίνοντας πάλι στο σχολείο. Όμως οι δάσκαλοι είχαν άλλα σχέδια! Μας είπαν να κατέβουμε  στο προαύλιο και να κάτσουμε κάτω σε έναν κύκλο. Το κάθε παιδί έλεγε το όνομά του, τι του αρέσει και τι δεν του αρέσει. Όλοι μ ΄αυτόν τον τρόπο καταλάβανε καλύτερα τους συμμαθητές τους. Εκτός από τους μαθητές συμμετείχαν και οι δάσκαλοί μας ,  κύριος Τάσος και κυρία Νάσια,στο βιωματικό αυτό παιχνίδι και μας είπαν τι τους αρέσει και τι δεν τους αρέσει. Έτσι πέρασε η μέρα μας δραστήρια και μέσα από αυτή μας τη δράση κατανοήσαμε τη διαφορετικότητά μας που αξίζει την αποδοχή όλων μας.

e-reporter Μαρία

 10 Δεκεμβρίου Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Χμμμ… τι μπορεί να σκαρώνει η κα Νάσια με κάλτσες και μαντήλια? Όλα άρχισαν όταν η δασκάλα μας, μαζί με τον κο Τάσο και τον κο Αποστόλη μάς κάλεσαν στο προαύλιο. Μας χώρισαν σε δύο ισάξιες ομάδες, που αποτελούνταν από έναν τυφλό, δηλαδή ένα παιδί με μαντήλι στα μάτια του, ένα παιδί χωρίς χέρια, δηλαδή ένας μαθητής που είχε βάλει και τα δύο του χέρια σε μια κάλτσα, ένα παιδί χωρίς ένα πόδι, δηλαδή με το ένα πόδι να το κρατάει και να κάνει κουτσό, και τους δύο βοηθούς. Οι δάσκαλοι μάς έδωσαν οδηγίες και είπαν στον κουτσό και αυτόν που δεν έχει χέρια να πάνε να βρουν έναν φάκελο που είχαν κρύψει μέσα στο προαύλιο. Τον βρήκαν και ο κουτσός τον άνοιξε. Είχε ένα παζλ μέσα! Ο τυφλός με τη βοήθεια των άλλων παιδιών θα έπρεπε να το φτιάξει. Εξηγούσαμε πού να βάλει το καθένα κομμάτι και το φτιάξαμε με επιτυχία.

Τα κέρδη μας μέσα από όλο αυτό το βιωματικό παιχνίδι ρόλων πολλά : Ενσυναίσθηση, αποδοχή της διαφορετικότητας, έκφραση συναισθημάτων, μετάδοση μηνυμάτων με τη γλώσσα του σώματος, συνεργασία και συναγωνισμός, δεξιότητες ζωής σε σχέση με τη διαχείριση των προβλημάτων!!!Το πιο ουσιαστικό όμως ήταν ότι καταλάβαμε ότι κάθε μέρα τα παιδιά με αναπηρία ζουν τέτοιες δύσκολες στιγμές και αξίζουν την αποδοχή μας!!!Άνθρωποι λοιπόν και όχι ανάπηροι, όπως θα δείτε στην λέξη κρεμάλα της φωτογραφίας που μας ενέπνευσε!!!

e-reporter Κυριακή και Μαρία