Άρθρα κατηγορίας "ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ"

Αναρρίχηση στον Αρίνταγα Κοζάνης

ar-30.jpg-bΜεσημβρινή απαθανάτιση στη βάση της διαδρομής «Η Φωλιά του Κούκου». Συνέβη χτες.

Μέρος της αναρριχητικής ενάρθρωσης Αιανής, Βελβεντού, Εράτυρας και Σιάτιστας στο πεδίο Arı Dağı (σιουρδιστί Αρίνταγας).

Ακολούθησε ένθερμη ανέρπυση με σχοινιά ή χωρίς.

Μετά, ως είθισται, επιτραπέζιες προσφιλοσοφίες στην τελευταία κωμόπολη. — με Evaggelia Momtsiou, George Nianiakas, Agni Sapnara,Argyrhs Ftakas, Alexandra Tsioukra, Nikolio Martou, Manuel Manuel, Dimitris Boudoulas καιManolis Karamanolas.

 

Ετικέτες: , ,

«Τρύπιος Βράχος». Αναρρίχηση στη Νέα Ζωή Πέλλας

Συμβαίνει σήμερα, ώρα 11, στον Τρύπιο Βράχο (40°50'44.41"Β/ 22° 6'47.21"Α) του χωριού Νέα Ζωή Πέλλας. Φημολογείται πως η Ολυμπιάδα τον διαπέρασε τρεις φορές και μετά μπόρεσε να γεννήσει τον Μέγα Αλέξανδρο. Ως πρόσφατα, όσες επιθυμούσαν να τεκνοποιήσουν, έκαναν το ίδιο αφήνοντας επιτόπιο αντίτιμο έναν πετεινό ή αμνό. Κάτω από αυτά κρύβεται η πανάρχαια λατρεία των λίθων -επιβιώνει ως σήμερα στο Ισλάμ. Εμείς πάμε για να κυοφορήσουμε επαναστατικές ιδέες, ενάντιοι στην επιπολάζουσα αθλιότητα, γαζώνοντας παράλληλα το βράχο με νέες διαδρομές.

Συμβαίνει σήμερα 7η Νοεμβρίου 2015, ώρα 11, στον Τρύπιο Βράχο (40°50’44.41″Β/ 22° 6’47.21″Α) του χωριού Νέα Ζωή Πέλλας. Φημολογείται πως η Ολυμπιάδα τον διαπέρασε τρεις φορές και μετά μπόρεσε να γεννήσει τον Μέγα Αλέξανδρο. Ως πρόσφατα, όσες επιθυμούσαν να τεκνοποιήσουν, έκαναν το ίδιο αφήνοντας επιτόπιο αντίτιμο έναν πετεινό ή αμνό. Κάτω από αυτά κρύβεται η πανάρχαια λατρεία των λίθων -επιβιώνει ως σήμερα στο Ισλάμ. Εμείς πάμε για να κυοφορήσουμε επαναστατικές ιδέες, ενάντιοι στην επιπολάζουσα αθλιότητα, γαζώνοντας παράλληλα το βράχο με νέες διαδρομές.

Διαβάστε όλο το άρθρο »

Ετικέτες: , , , , , , ,

Αναρρίχηση στον Αϊ-Νικόλα Κρεμαστό Καστοριάς

αϊ-νικόλαμ

Ο Τέο Φασούλας ατενίζοντας τη νέα διαδρομή ονόματι «Αϊ-Νικόλα μ΄». Ακολουθεί παλαιότατο «μονοπάτι» μοναχών, το οποίο καταλήγει σε σπηλιά-σκήτη 30 μέτρα πιο πάνω. Μπήκε ένα βύσμα μόνον. Ασβεστόλιθος, επιφανειακά σαθρότατος ομού κι εύθρυπτος

Διαβάστε όλο το άρθρο »

Ετικέτες: , ,

Ένα αισθαντικό Σαββατοκύριακο

Αριστερά ο Τέο Φασούλας ανοίγει την αθλητική διαδρομή "Κατεδαφίσεις ΕΠΕ. Δεξιά ο Γιώργος Γκάλιος κατεβαίνει από την παραδοσιακή αντίστοιχη "Ξέμεινα από υλικά"

Αριστερά με το πορτοκαλί μπλουζάκι, στην προέκταση του σχοινιού, ο Τέο Φασούλας ανοίγει την αθλητική διαδρομή «Κατεδαφίσεις ΕΠΕ. Δεξιά επάνω ο Γιώργος Γκάλιος στην παραδοσιακή αντίστοιχη «Ξέμεινα από υλικά»

Μεσοβδόμαδη ειδοποίηση από τον μάστερ Ιχθυολογίας Θοδωρή Φασούλα: το προσεχές ΣΚ θα έρθουν στην Κοζάνη δύο μορφές της παγκόσμιας αναρρίχησης, ο Γιώργος Γκάλιος και η Ηρώ Γυιόκα, κανόνισε που θα πάμε.

Άρχισε η αδημονία. Ως τώρα προτιμούσαμε με τον ειρημένο να ανοίγουμε νέες διαδρομές, υπόθεση που σήμαινε κάθε άλλο παρά καθαρή ανέρπυση. Μαγευόμασταν με την εξερεύνηση μισοειδωμένων μονοπατιών, ψαύση παρθένων πεδίων, ανιχνευτικές μονομαχίες με εύθρυπτους βράχους και πρωταθλητισμό αστειοτήτων. Τώρα τι κάνουμε;

Στερφεύοντας σήκωσα τους ώμους. Πρότεινα, σχεδόν εν σιγή, την πρώτη μέρα να πάμε στο λόφο του Αϊ-Λια Κοζάνης, όπου είχαμε ήδη γαζώσει μία, αθλητική πια, διαδρομή, την Ιπτάμενο Τρυπάνι, 6α+, και σκαρφαλώσει την Ξέμεινα από υλικά, 5+, παραδοσιακή αντίστοιχη. Οπότε, για να γεμίσει η μέρα περίσσευε χρόνος να προχωρήσουμε σε άνοιγμα κι άλλης διαδρομής. Για την Κυριακή σκεφτόμασταν να πάμε στο χωριό μου Αιανή, στο φαράγγι του Χάντακα όπου είχαμε ήδη εντοπίσει δυο βραχώδη συμπλέγματα. Να καρφώσουμε κι εκεί βύσματα.

 

Κατεδαφίσεις ΕΠΕ

Το Τέο Φασούλας κατά το άνοιγμα της διαδρομής "Κατεδαφίσεις ΕΠΕ", ψάχνει να σταθεί για να τρυπήσει

Ο Τέο Φασούλας κατά το άνοιγμα της διαδρομής «Κατεδαφίσεις ΕΠΕ». Ψάχνει πιάσιμο να σταθεί, για να τρυπήσει μετά με το κίτρινο τρυπάνι που φέρει στη ζώνη του

Οι φιλοξενούμενοι ήρθαν από Θεσσαλονίκη. Αφήσαμε τα αυτοκίνητα στον Ψηλό Αϊ-Λια και οδεύσαμε τον κατήφορο προς το πεδίο με τον άνεμο να φυσά ψυχρά από το Βορρά. Απιθώσαμε τα υλικά και οι αναρριχητές μπήκαν στο Ιπτάμενο Τρυπάνι. Όταν ήρθε η σειρά μου, αρνήθηκα. Προτίμησα να μιλάω με δυο Κοζανίτες περιπατητές, το Νίκο Σκαρκαλά κι έναν νεότερο, που, όταν μας είδαν, ζύγωσαν κοντά μας. Επιθυμούσα να χαρώ επί γης τους φιλοξενούμενους, παρά να παραδέρνομαι κρεμασμένος επί σχοινίου.

Έπειτα, ο Γιώργος με έμπειρα μάτια εντόπισε μια νέα διαδρομή, δεξιά της πρότερης δικής μας. Την εξετάσαμε από κάτω και οι τέσσερις. Μαλακή κλίση στην αρχή, η οποία κατέληγε σε πατάρι. Ακολουθούσαν μερικά μέτρα καθετίλας. Από κει δύο οι έξοδοι: αριστερά σαθροί ογκόλιθοι και μετά πλάκα, δεξιά μια αδιόρατη ρωγμή που ίσως έπαιρνε υλικά. Πιο πάνω κάθε σκαρίφημα ήταν ανώφελο. Φαινόταν βέβαια μια μικρή άρνηση και ύστερα πλάκα, αλλά έπρεπε να δεις την πορεία από κοντά.

Μπήκε επικεφαλής ο Θοδωρής βαραίνοντας τρία βύσματα. Όταν έφτασε στη βάση των ανισόρροπων ογκόλιθων, έχωσε αναγκαστικά ένα φρεντάκι από κάτω τους και τραβήχτηκε προσεκτικότατα. Πάτησε επάνω τους δίκην λεοπάρδαλης και χτύπησε νέο βύσμα. Κάθιδρος ων από την υπερπροσπάθεια, ζήτησε ανάκληση.

Σειρά του Γιώργου. Ανέβηκε και προφυλάσσοντας με ζέση τα σκοινιά, άρχισε να πετά κάτω μερικές εκατοντάδες κιλά βράχων. Στην πλάκα που βρισκόταν κάθε κίνηση προς τα πάνω ήταν αδύνατη, δεν χωρούσαν υλικά. Αναγκαστικά τρύπησε και βάζοντας για προώθηση και στήριξη τεχνητά (ανάποδα βύσματα και ιμάντες) βίδωσε πλακέτα πιο πάνω από την άρνηση. Κι ακόμα μία πιο πάνω. Κατέβηκε.

Έχωσαν μετά στο λούκι εμένα. Έφτασα στο τελευταίο βύσμα κι άρχισα να ψάχνω σχισμές για χώσιμο υλικών. Μια ψείρα μπήκε δεξιά στην λεπτή επιδερμίδα του βράχου, ένα καρυδάκι αριστερά σε μια αμφίβολη οπή, ιμάντες για ισοστάθμισή τους. Ανόρθωση με άμεση ετοιμότητα πτώσης. Κράτησαν. Εκατέρωθέν μου όλα σαθρά. Πάνω από το κεφάλι ένα έξαρμα όπου μπορούσε να πιαστεί κανείς με ασφάλεια μέχρι να χώσει υλικά, αλλά πώς να το φτάσεις;

Στριφογύριζα σαν παγιδευμένο αγρίμι φτιάχνοντας συνεχώς πόδια και χέρια, αλλά διστάζοντας. Από κάτω ο Τέο να φωνάζει στην αναρριχητική αργκό: «όρμα, ρε σκύλε!». Μετ΄ ου πολύ, απάντησα απονενοημένος: «Τέο, έχεις σάλπιγγα, έτσι; Βάρα την ισπανική υποχώρηση»! Κατέβηκα.

Με διαδέχτηκε ο Τέο. Έβαλε άλλη μια πλακέτα κι έφυγε πιο πάνω, ενώ ο Γιώργος με την Ηρώ είχαν μπει δίπλα, στην διαδρομή Ξέμεινα από υλικά. Το πεδίο δυσκόλευε και είχε κι άλλα σαθρά. Η ώρα περνούσε. Ο Τέο ζήτησε ανάκληση. Δεν επιχείρησε έπειτα κανείς μας.

Η διαδρομή αφέθηκε ημιτελής. Μιαν άλλη φορά. Την είχαμε αρχικά ονομάσει «Κατεδαφίζεται», αλλά μάλλον η ύστερη μεταβάπτισή της ως «Κατεδαφίσεις ΕΠΕ» ακούγεται καλύτερα, καθώς ρίχτηκαν και θα πεταχτούν αρκετά ακόμη βράχια για να καθαρίσει.

Χωριστήκαμε. Τα παιδιά πήγαν στο ράντσο του Τέο στα Βέντζια, ο γράφων στη βραδιά ποίησης προς τιμήν του Μανώλη Αναγνωστάκη στο Λαογραφικό Μουσείο Κοζάνης. Συμφωνήσαμε αύριο να πάμε Αιανή. Ό,τι καταφέρουμε το πρωί, το μεσημέρι έδινε βροχές.

 

Μπροστά από την "Τρανή Σουρβάλα". Στα γαλάζια η Ηρώ Γιόκα. Με το κόκκινο ο Τέο Φασούλας. Τον Τζώνυ κράτα ο Γιώργος Γκάλιος

Μπροστά από τον καταρράκτη της θέσης «Τρανή Σουρβάλα». Στα γαλάζια η Ηρώ Γιόκα. Με το κόκκινο ο Τέο Φασούλας. Τον Τζώνυ κράτα ο Γιώργος Γκάλιος. Ο γράφων στα μαύρα

60 και βάλε θεατές

Κυριακή πρωί, 22α Μαρτίου 2015, στο φαράγγι του Χάντακα. Τέσσερις μόνο, παρόλο που είχε διακοινωθεί νωρίτερα στο ΦΒ η πρόθεσή μας. Όταν αφηγείται κανείς αναρριχητικές περιπέτειες και συγκινήσεις, εραστές της φύσης και της άσκησης πυρακτώνονται από σχετικό ενδιαφέρον, αλλά ελάχιστοι έως κανείς έρχονται στο πεδίο. Η απομόνωση των τοπίων, η επικινδυνότητα του επιχειρήματος ή η ευκολία ροής των λόγων σε σχέση με την πράξη παίζουν απευκταίο ρόλο; Ίσως τα τρία μαζί ή κι άλλα περισσότερα, σαν την ατομικότητα ή την έλλειψη συνεργασίας κι εμπιστοσύνης.

Παιδικές μνήμες ανέβλυζαν δυνατά, μόλις αρχίσαμε να κατεβαίνουμε στο φαράγγι του Χάντακα, για να δούμε από κοντά ένα μπλοκ βράχων στη δεξιά όχθη του λάκκου. Στις σουρβάλες (καταρράκτες) και τα βιρά (βάθρες) του μάθαμε μαθητές Δημοτικού να κολυμπάμε. Βαδίζοντας σε εκτεθειμένα μονοπάτια, που σε περίπτωση πτώσης, σήμαιναν βαρύ τραυματισμό, αν όχι θάνατο. Τότε δεν νιώθαμε κανέναν κίνδυνο, λόγω της προεφηβικής ηλικίας ή της άμεσης επαφής με τη φύση. Εκτός από τον ομήλικό μου Ζήση, που πολύ παλιά είχε κτυπήσει στο κεφάλι, πέφτοντας από μονοπάτι 4+/5-, ήμουν παρών, κανείς δεν έπαθε ποτέ τίποτα εκεί, ούτε η προφορική μνήμη διέσωσε κάτι.

Το μπλοκ των βράχων που από απόσταση φαινόταν κατάγερο, ήταν τελικά χίλια κομμάτια. Οπότε διαπερνώντας το ρέμα που κυλούσε ρωμαλέα, κατευθυνθήκαμε μεταξύ Τρανής και Μικρής Σουρβάλας, στο πεδίο που είχαμε εντοπίσει μια πρότερη μέρα με τον Τέο. Ανεβήκαμε από το παλιό, παιδικό μονοπάτι, απλώνοντας σκοινιά για ασφάλεια, κι εγκατασταθήκαμε στην αριστερή όχθη του γκρεμού, κάτω ακριβώς από το κιόσκι της σημερινής γεώτρησης.

sk-etoim

Γιώργος Γκάλιος και Τέο Φασούλας ετοιμάζονται για το άνοιγμα της διαδρομής «60 και βάλε θεατές», ο οποία βρίσκεται στα αριστερά. Πίσω τους στο βάθος ο καταρράκτης της «Μικρής Σουρβάλας»

Ρελέ σε μια γκορτσιά κι ο Γιώργος ανέλαβε δράση. Με ασφάλεια τον Τέο φορτώθηκε όλα τα υλικά και κατέβηκε στη βάση της νέας διαδρομής. Ανεβαίνοντας καθάριζε και βαρούσε βύσματα με το τρυπάνι. Αν και η διαδρομή δεν ήταν, μάλλον, μεγαλύτερη από 10 μέτρα, δεν υπήρχε ούτε οπτική ούτε ακουστική επικοινωνία μεταξύ τους, διότι ο βράχος ήταν αρνητικός και το βάγμα των καταρρακτών γέμιζε τον αιθέρα. Μόνον κατά την τοποθέτηση της 5ης ασφάλειας τον είδαμε. Ανέβηκε περιχαρής επάνω και αποσύρθηκε για ανάπαυση προτρέποντάς μας να μπούμε στη διαδρομή. Την έδινε περίπου 6b+.

Ασφάλισα τον Τέο από έναν χαμηλό ισχνό κέδρο με δυο ιμάντες και κατέβηκα στην άκρη του γκρεμού για να μη ζορίζονται τα σκοινιά. Τον πήρα πάνω μου. Κατεβαίνοντας αυτός με ραπέλ ως τη βάση, γρήγορα τον έχασα. Η επικοινωνία μας διεξαγόταν αποκλειστικά μέσω της τάσης του σκοινιού. Ποιος είπε πως η λεκτική αντίστοιχη δεσπόζει όλων των υπόλοιπων; Όταν έπειτα από ώρα τον είδα, χαρήκαμε. Ανέβηκε. «Σειρά σου», είπε, «βγάλε το φούτερ, θα τα δεις όλα!».

Φορώντας κοντομάνικο προσγειώθηκα δίπλα στο λάκκο. Έβαλα τα αναρριχητικά υποδήματα και μπήκα στη διαδρομή. Άρνηση. Αδιόρατα πατήματα για τα πόδια, επικλινή όλα και γλιστερά για τα χέρια. Απασφάλισα το σακούλι με τη μαγνησία κι έχωσα γενναία τα δάχτυλα μέσα. Με τα ψέματα κέρδιζα μέτρα, άρμεξα κρυφά κι ένα σετάκι. Ο ιδρώτας ποτάμι. Βγάζοντας το κεφάλι από την άρνηση, είδα τον  φιλοσκώμμονα Τέο να γελάει μιμούμενος την κλασική ελληνική χειρονομία του μέσου δακτύλου, η οποία δήλωνε τη δυσκολία του πράγματος.

Ασφάλιση σχοινοσυντρόφου κατευθείαν από το σώμα. Η δυναμική αυτή τεχνική εφαρμόζεται σε δύσκολα πεδία ή όταν δεν υπάρχει οπτική και λεκτική επικοινωνία μεταξύ των δύο εμπλεκομένων

Ασφάλιση σχοινοσυντρόφου κατευθείαν από το σώμα. Η δυναμική αυτή τεχνική εφαρμόζεται σε δύσκολα πεδία ή όταν δεν υπάρχει οπτική και λεκτική επικοινωνία μεταξύ των δύο αναρριχητών

Λίγο πριν φτάσω στο κέδρινο ρελέ, άρχισε ξαφνικά η βροχή. Ταχύτατο μάζεμα των υλικών κι ομαδική καταφυγή στη ταβέρνα του Στάμου για άλας, γλυκογόνο και πρωτεΐνες. Απέμενε το όνομα της διαδρομής. Θα την λέγαμε 60 και βάλε θεατές, αφού οι μόνοι περιεστώτες, εκτός του σκύλου μας, του Τζώνυ, ήταν ένα κοπάδι αμνοεριφίων, μαζί με τον ποιμένα του συν τρία μαντρόσκυλα, κι ένα τεράστιο γεράκι που μετεωριζόταν ψηλά, ίσως επειδή είχαμε εισχωρήσει στον βιότοπό του.

Συμφωνήσαμε την επόμενη φορά να προσέλθουμε κι ως φαραγγιστές. Να κατηφορίσουμε (canyoning) το Χάντακα μέσα από την κοίτη του, εξοπλισμένοι με στολές νεοπρενίου.

Γενικές απώλειες ΣΚ: ένα σετάκι, ένα φρεντάκι και συνήθη επιδερμικά τραύματα. Ιδιαίτερα κέρδη: κατάκτηση ανέγγιχτων εδαφών κι ακροβασίες μεταξύ φοβίας και ικανοτήτων, με τις δεύτερες να κερδίζουν. Διαχυτότατη εμπιστοσύνη, άπλετη συνεργασία, ταχύτατη ανταπόκριση και πρωταθλητισμός σε αστειότητες.

Ετικέτες: , , , , , ,

Τελείωμα διαδρομής «Ιπτάμενο Τρυπάνι»

Θανάσης Καλλιανιώτης και Θεόδωρος Φασούλας στη βάση της διαδρομής Ἱπταμενο Τρυπάνι", έτοιμοι για δράση

Θανάσης Καλλιανιώτης και Θεόδωρος Φασούλας στη βάση της διαδρομής Ἱπταμενο Τρυπάνι», έτοιμοι για δράση

Τελειώνοντας σήμερα μεσημέρι τη διακονία μου ως πολιτισμικός καθοδηγητής της Β΄ Περιφέρειας ΔΕ Κοζάνης, συναντηθήκαμε στην Κοζάνη με το Θεόδωρο Φασούλα -στο ΦΒ Teo Fasoulas– που είχε έρθει από τη Θεσσαλονίκη.

Διαβάστε όλο το άρθρο »

Ετικέτες: , , , , , ,

Το ιπτάμενο τρυπάνι (ιστορία αναρρίχησης)

Ο Θοδωρής στο μονοπάτι. Κάτω η Εγνατία. Στο βάθος χιονισμένο το Σινιάτσικο

Ο Θοδωρής στο μονοπάτι. Κάτω η Εγνατία. Στο βάθος χιονισμένο το Σινιάτσικο

Μεσημέρι Κυριακής. Χτυπά το κινητό. Φαντάζομαι νέα «σκαρίκια» (συγχαρητήρια). Θεωρητικά είμαι επιθεωρητής από αρχές Ιουλίου, πρακτικά δασκαλεύω ακόμα. Όλα φαίνονται αργά σε όσους βαδίζουν γρήγορα. «Έλα, τώρα βγαίνω από Εγνατία, πάω Βατερό».

Ήταν ο Θοδωρής. Μιλήσαμε από χτες να ανοίξουμε νέα αναρριχητική διαδρομή απέναντι από τον Αρίνταγα, στα βράχια της δυτικής κλιτύος του υψώματος που οι Κοζανίτες αποκαλούν Ψηλό Αϊ-Λια. Πώς το έλεγαν παλιότερα, πριν κτιστεί ο ορθόδοξος ναός είναι άγνωστο. Ναοί σε περίβλεπτα μέρη δεν συνηθίζονταν στη βαθιά Τουρκοκρατία, αφού η αλλόθρησκη εξουσία έμενε στα πεδινά. Το ύψος, ιδίως το ηθικό, και το υψόμετρο παίζουν σημαντικό ρόλο.

Ανηφόρισα τον Αϊ-Λια. Άσφαλτος στη βάση, τσιμέντο μετά και στο τέλος χώμα. Ήλιος λαμπρός, αλλά στην κορυφή ένα ελαφρύ ανοδικό ρεύμα θύμιζε το κατώφλι του χειμώνα. Η καθαρή ατμόσφαιρα επέτρεπε το άνετο άπλωμα των ματιών. Το Γκιοζ Τεπέ (τουρκ. μάτι -κορυφή) προς τα Μπουτζάκια με το εντυπωσιακό πυραμοειδές σχήμα του –η μετονομασία του ως Σκοπός θεωρείται απλοϊκή, διότι σκοποί στήνονται και στο ίσιωμα. Μακριά πίσω άρχιζαν χιονισμένες κορυφές: το Βέρμιο, το κατάφορτο όπως πάντα Καϊμακτσαλάν, το Βίτσι, το Σινιάτσικο, ο Σμόλικας μακρυά, τα Πιέρια κι ο άρχοντας Όλυμπος.

Διαβάστε όλο το άρθρο »

Kontrastprogramm και Ιχνηλάτης: Μετέωρα 08.09.12

Στα Μετέωρα έκλεισε χτες η αυλαία Σχολής Αναρρίχησης Μέσου επιπέδου με εκπαιδευτή τον οδηγό βουνού Χρήστο Ανανιάδη.

Πρώτη μέρα Σάββατο, ηλιοφάνεια από το πρωί. Συνάντηση στο κάμπιγκ «Βράχος» του Καστρακίου κι αναχώρηση κοντά στις 9.

Η πορεία για τη βάση της  διαδρομής Kontrastprogramm, (στο βράχο Μεγάλη Αγυιά), δυσκολία 6+, περίπου 270 μέτρα, πάντως εξωτική: περπάτημα σε τσιμεντένιο δρόμο (συνηθίζονταν πριν έλθει η άσφαλτος στα χωριά),  πρωινή λειτουργία σε ξωκλήσι με αρκετό κόσμο στο προαύλιο λόγω της στενότητας του χώρου, το ασκητήριο του Αγίου Νικολάου Μπαντουβά κρεμασμένο, σκιερό μονοπάτι, επιβλητικοί βραχώδεις όγκοι εκατέρωθεν.

Δύο σχοινοσυντροφιές, ήμουν στη δεύτερη.  Άρχισε πρώτος ο όπως πάντα πρόθυμος και τολμηρός Ηλίας εκτελώντας άψογα ως το πρώτο ρελέ τη σχισμή. Ως το δεύτερο ρελέ μπήκε ο γράφων: στην αρχή σχισμή, έπειτα καμινάδα. Τρίτος ο Αλέξανδρος σε καμινάδα.

“Επειτα ο Ηλίας συνδέοντας δύο σκοινιές με μία ανασφάλιστη σχεδόν τραβέρσα και πάλι ο ίδιος ως το 8ο ρελέ, διαδρομή με επίφοβο ραν άουτ. Εκεί μεταξύ 7ου κι 8ου ρελέ σε τραβέρσα είχε ο γράφων μικρή πτώση προσπαθώντας να ξεμπλέξει τα σκοινιά.

Την τελευταία διαδρομή ως το 9ο ρελέ εκτέλεσε ο γράφων. Ανεβήκαμε ως τη σπηλιά κάτω από την κορυφή κι αναγκαστήκαμε να τηλεφωνήσουμε, διότι δεν μπορούσαμε να βρούμε το μονοπάτι του γυρισμού.

Με ραπέλ τελικά από ένα δέντρο, κατεβήκαμε σε πλάτωμα με δεξαμενές νερού σκαμμένες στο βράχο κι από εκεί κάτω στη βόρεια βάση της Αγυιάς. Είχαμε κλείσει περισσότερες από 8 ώρες στο βράχο, χωρίς πολύ νερό μαζί μας. Προσωπικά διέθετα δανεικά (από το Jason) υποδήματα.

Δείπνο στο Πανελλήνιον της Καλαμπάκας κι απολογισμός της ημέρας.

Την επόμενη μέρα το πρωί με τα δικά μου πλέον αναρριχητικά παπούτσια προσεγγίσαμε το βράχο της Καμπάνας τρεις σχοινοσυντροφιές. Οι δύο μπήκαν στην Alemmanischer Schelledanz, ενώ εμείς με τον Ηλία προτιμήσαμε να αναρριχηθούμε στην κορυφή από τη γειτονική διαδρομή «Ιχνηλάτης», περίπου 120 μέτρα, δυσκολία 7+, πυκνά ασφαλισμένη όμως πλάκα.

Ξεκίνησε επικεφαλής ο Ηλίας ως το πρώτο ρελέ. Έπειτα εγώ ως το δεύτερο, ο Ηλίας ως το τρίτο και τέταρτο. Διαθέτοντας τη χτεσινή εμπειρία, ανεβήκαμε ευκολότερα και ταχύτερα. Στο ραπέλ όμως μας έφυγε κάτω ένα ρεβέρσο, μάταια το ψάξαμε μέσα στη βλάστηση.

Τελικός απολογισμός κι αποχαιρετιστήρια στο κάμπιγκ Βράχος.

«Σην Τρύπαν» Ξηρολίμνης 25.08.12

Ευχάριστη διακοπή της καλοκαιρινής ραστώνης από τον Ηλία: είμαι κοντά, θα έρθω με το Γιάννη, πάμε για αναρρίχηση το Σάββατο [25.08.12];

Σκέφτηκα την «Τρύπαν» Ξηρολίμνης (40.16.51Β/2137.51Α), όπως αποκαλούν οι προσφυγικής καταγωγής χωρίτες τη μεγάλη ανοιχτή σπηλιά στις ΝΑ υπώρειες του όρους Βέλια. «Σην Τρύπαν» είχα ανεβεί πριν από δύο ίσως δεκαετίες, για εξερεύνηση τότε κι όχι για αθλητισμό.

Ώρα 8 πρωί αφήσαμε το αυτοκίνητο στο τέλος του χωματόδρομου κι ανηφορίσαμε τη χαράδρα με αζιμούθιο το συγκρότημα των βράχων που στεφάνωναν τη σπηλιά. Ψηλόλιγνα, χρυσοκίτρινα χόρτα, «σαπνιά» στην ιδιόλεκτο των εντοπίων», εμπόδιζαν την εύρεση μονοπατιών οπότε μπήκαμε σύντομα στο πυκνό.

Η γεύση αυθεντικών επιτόπιων κράνων ήταν απίθανο να κρύψει την πικρή αίσθηση της λαθροϋλοτομίας. Δυο, τουλάχιστον 50χρονες, αγριογκορτσιές είχαν κοπεί κι υποκλαπεί πρόσφατα από αρχάριους ασεβείς. Προς θήραν άραγε αναγκαίας ιδίας χειμωνιάτικης θαλπωρής, κτήσης χρημάτων μέσω εμπορίου ή απλώς απόλαυσης νεοπλουτισμού σε μεταλλική εστία εξοχικού; Θα συνεχίσουν οι αφανιστές τα προσφάγματα; Ποιος τους εμποδίζει;

Σε λίγο λιγότερο από μισή ώρα χωθήκαμε στο βαθύ ίσκιο της σπηλιάς ταράζοντας τα φωλιασμένα όρνια. Μάλλον οι πρόγονοί τους ενδιαιτώνταν εδώ κι αιώνες εδώ, αφού οι πρότεροι Τούρκοι κάτοικοι του χωριού το αποκαλούσαν «Σιαϊνλέρ». Η πηγή στο βάθος της πάντως απλησίαστη από τα χιλιάδες έντομα που αναζητούσαν νερό καθώς ο ήλιος έδειχνε όλο και περισσότερο τα διάπυρα δόντια του.

Βγήκαμε κι αρχίσαμε την εξερεύνηση των υπαρχόντων ασφαλισμένων πεδίων. Ένα σχετικά απόμακρο προς τα ανατολικά, έτερα δύο προς τα δυτικά (εκεί ανακαλύψαμε αργότερα ισάριθμα άλλα). Προκρίναμε τα τελευταία, αφού ένα ευμέγεθες παλιούρι προσέφερε κάλυψη στον ασφαλιστή.

Άρχισα πρώτος σε μία πλάκα, αλλά λίγο πριν από το ρελέ όπου ήθελε δυναμικό κράτημα καμένος εγκατέλειψα -έλλειψη συχνής επαφής με το βράχο, προθέρμανση καμία, δισταγμοί. Ανέλαβε επιτυχώς ο Ηλίας και μετά τοπ ρόουπ ο Γιάννης ο οποίος μας είπε πως η διαδρομή συνεχίζεται, κάτι που δεν είχαμε δει, μάλλον από τη συνήθη πίεση του επικεφαλής.

Ακολούθησα τοπ ρόουπ, ανασηκώθηκα πάνω από το ρελέ, τα πιασίματα καλά, αλλά στα δύο μέτρα από τα χέρια ένα άγριο μελίσσι χωμένο σε μία κάθετη σχισμή νευρίασε όταν με είδε. Φώναξα στον Ηλία να με κατεβάσει πριν απογειωθούν όλες οι φύλακες μέλισσες. Εξ αυτού ονομάσαμε τη διαδρομή «Μελίσσι». Πιθανή δυσκολία 5.

Περάσαμε σε μία γειτονική πλάκα. Μπήκα πρώτος, απρόσεχτος διέθετα μόνο 6 σετάκια, τα έβαλα, τελείωσαν, κατέβηκα αναγκαστικά! Ακολούθησε η Ηλίας φτάνοντας ως το ρελέ που δεν φαίνονταν από κάτω. Μετά τοπ ρόουπ ο Γιάννης. Δεν ακολούθησα. Την ονομάσαμε «Πέρα –δώθε» καθώς σε δύο σημεία βάλαμε προεκτάσεις ιμάντων. Πιθανή δυσκολία 6.

Μπήκα στην τελευταία διαδρομή, 5- μάλλον, πλάκα, που έφτανε ως ένα ανοιχτό κοίλωμα, την ονομάσαμε «Παρατημένο σκοινί», από το σκοινί που έδενε τα δύο ρελέ. Την εκτέλεσαν τοπ ρόουπ εξαιρετικά γρήγορα, ήταν μικρή με καλά πιασίματα, ο Ηλίας κι ο Γιάννης. Η ζέστα άρχισε να γίνεται ενοχλητική, ακόμα και κάτω από τον ίσκιο του θάμνου όπου γευματίσαμε ελαφρά.

Ανιχνεύοντας το τοπίο του γυρισμού αρχίσαμε την αποχώρηση, βρίσκοντας μάλλον τυχαία το σημαδεμένο μονοπάτι. Έπειτα από δέκα λεπτά στο θερμόμετρο του αυτοκινήτου 37 οι βαθμοί του Κελσίου κι εμείς πυριφλεγείς κι ιδρωμένοι. Ενδιαφέρουσα η εμπειρία, αλλά η θέα από το πεδίο μάλλον κλειστή, ένα τμήμα της Εγνατίας μόνο και μερικές πλαγιές του Μπουγαζιού. Δύσκολη σχετικά και η πρόσβαση.

[συμπλήρωση 03.09.12: Αφού φτάσαμε Κοζάνη, ο Ηλίας λησμόνησε τις αλεξήλιες διόπτρες του κάπου στο πεδίο, το επισκέφτηκε πάλι την ίδια μέρα, αλλά δεν τις βρήκε. Την επόμενη ημέρα προσπαθήσαμε με τη Μαρία να προσεγγίσουμε τη σπηλιά από πάνω μεριά, αλλά ερχόταν το λυκόφως κι αποχωρήσαμε. Χτες 02.09.12 ανέβηκα μόνος στη σπηλιά, μάταια έψαξα παντού (βλ. φωτό κάτω). Επρόκειτο για ένα εντυπωσιακό πρωινό από ατμοσφαιρική άποψη, αλλά θλιμμένο εκ της πραγματικότητας, καθώς εντόπισα έτερο κομμένο δέντρο κοντά στο δρόμο]

Αναρρίχηση στη Ζηλνιά: Μποτίνη –Γουναρίδη και Κλασική 03.06.12

Καφές με το γυμναστή Ηλία Παπαγεωργίου στην πολύβουη πλατεία Λιτοχώρου κι απόφαση για αναρρίχηση στη Ζηλνιά, διαδρομή Μποτίνη –Γουναρίδη (V+, 160 μ) με σχοινί των 10,2, ένα 3άρι φρέντ κι εννέα καρυδάκια. Διαθέταμε επίσης μία φωτογραφία των βράχων κι ένα σκίτσο, κατεβασμένα από το www.routes.gr.

Κατηφορίζοντας το μονοπάτι, ελάχιστα μετά τη διασταύρωση προς το λιβάδι του Χούτου μία καλοστημένη ενέδρα ενήλικης οχιάς. Τη ρίξαμε ένα κλαδάκι, δεν παραμέρισε. Διχογνωμήσαμε για την τύχη της. Την απώθησα με ευγενή βιαιότητα και συνεχίσαμε ως τη βάση της διαδρομής, για την ακρίβεια λίγο προς τα δεξιά.

Μέσα σε δυνατό ήλιο η ετοιμασία. Επικεφαλής ο γράφων. Πρώτη ασφάλεια με σετάκι και ιμάντα σε σκουριασμένο καρφί, άλλα δύο σετάκια μετά σε πλακέτες, αλλά διστακτικός ζήτησα να κατεβώ.

Ανέλαβε τολμηρός όπως πάντα ο Ηλίας φτάνοντας ταχύτατα στο πρώτο ρελέ. Έφθασα κι εγώ προσέχοντας πολύ σε σχισμή που θεώρησα σαθρή. Αλλάξαμε το σχοινί και συνέχισε πάλι ο Ηλίας ως το δεύτερο ρελέ περνώντας σχετικά δύσκολα ένα, καλά ασφαλισμένο όμως εκτεθειμένο, δίεδρο. Τον ακολούθησα.

Στο πατάρι περπατήσαμε δεξιά προσπαθώντας μάταια να βρούμε τη συνέχεια της διαδρομής. Ένα δίεδρο φαίνονταν φιλικό, στήσαμε ρελέ σε ένα δέντρο με ιμάντες και με ελαφρά συστολή ξεκίνησα επικεφαλής ελπίζοντας να συναντήσω κάποια ένδειξη πρότερης χρήσης της, αν όχι να κατεβώ.

Το μοναδικό φρεντ μπήκε νωρίς κι έπειτα ένας ιμάντας σε δέντρο. Στη συνέχεια δύο καρυδάκια έφυγαν από τη θέση τους καθώς ανασηκώθηκα -δεν είχα περισσούς ιμάντες για προέκταση- αλλά προτίμησα το ραν άουτ προς τα πάνω, αφού τα πιασίματα ήταν πολλά και καλά. Νέος ιμάντας για ασφάλιση σε θάμνο.

Ήταν φανερό πως είχα χαθεί. Δεν άκουγα πια τον Ηλία, απομακρυνόμουν συνεχώς, το σχοινί των 70 μέτρων τελείωνε. Βλέποντας αριστερά επάνω ένα βατό δίεδρο για μελλοντική προώθηση έστησα αναγκαστικά ρελέ σε ένα δέντρο κι άρχισα να μαζεύω το σχοινί προσέχοντας να μην ποτιστεί με τον ιδρώτα που έτρεχε ασταμάτητα.

Τέσσερις φορές εγκλωβίστηκε σε μία βραχώδη σχισμή. Κατέβαινα, το ελευθέρωνα και γυρνούσα πίσω στο ρελέ, κούραση μέχρι να τοποθετήσω στο δύσκολο σημείο ένα αποτρεπτικό κλαδί κι ένα καρυδάκι στο διπλανό βράχο για να ανασηκώνεται το σχοινί.

Μετά από ώρα έφθασε ο Ηλίας απορώντας για την καθυστέρηση κι επισημαίνοντας πως είδε δύο πλακέτες πάνω αριστερά από μένα (επρόκειτο για το 4ο ρελέ της Κλασικής IV+ όπως διαπιστώσαμε αργότερα). Συμπλήρωσε δε ότι το βατό δίεδρο ήταν καλά γαζωμένο, κάτι που δεν είχα προσέξει.

Ασφαλιστήκαμε στο αναφερόμενο ρελέ και συνέχισε ο Ηλίας προς τα πάνω κι έφθασε με ευκολία στο 5ο αντίστοιχο της Κλασικής. Ακολούθησα. Έπειτα από 4 περίπου ώρες στο βράχο είχαμε τελειώσει επιτυχώς, όμως με ένα καρυδάκι ν. 12 λιγότερο! Που έμεινε;

Εξ αυτού του γεγονότος η αναπάντεχη διαδρομή από το 2ο ρελέ της Μποτίνη –Γουναρίδη ως το 4ο ρελέ της Κλασικής ονομάστηκε αυτόκλητα από μας «Το χαμένο καρυδάκι».

Αξιολογώντας με νέο καφέ στο Λιτόχωρο τα πεπραχθέντα αποφασίσαμε όχι μόνο να εξοπλιστούμε καλύτερα, αλλά να μην απομακρύνεται ο ένας από τον άλλο χωρίς οπτική ή, ορθότερα, ακουστική επαφή.

ΠΕΥΚΑ -ΡΕΤΖΙΚΙ 03.12.11

Ανάσκητος για ένα δίμηνο, με πόνους στον ώμο και διάθεση ολίγη για εκρήξεις κάπως αναγκαστικά εξέδραμα στο Ρετζίκι (νέο όνομα Πεύκα), προάστιο της Θεσσαλονίκης. Θερμοκρασία 12 βαθμοί, όμως το αναρριχητικό πεδίο λουσμένο στο φως και υπήνεμο. Ομίχλες στο βάθος της πεδιάδας, οι οποίες καθάριζαν όσο πλησίαζαν στο χωριό.

Χωρίς ουδεμία προγύμναση μπήκα στη διαδρομή 6 (5c+), σχισμή στην αρχή, μετά επικλινής εξέδρα, τέλος τοίχος. Δυο μέτρα πριν από το ρελέ έμεινα από δυνάμεις, τα πιασίματα γλιστρούσαν υπερβολικά όπως και τα υποδήματα. Εγκατέλειψα. Την εκτέλεσε ολόκληρη ο Ηλίας.

Σειρά έπειτα είχε η 7 (5c), αδύνατον να προωθηθώ πέρα από την πρώτη ασφάλεια. Την εκτέλεσε ο Ηλίας άψογα, ακολούθησα τοπ ρόουπ, μάταια! Παλαιότερα αμφότερες τις είχα σκαρφαλώσει με ταχύτητα κι άνεση, τώρα όμως η ανάμνηση δε βοηθούσε!

Μπήκε ο Ηλίας επικεφαλής στην 7,5 (6b+), αδυνατώντας όμως να προωθηθεί πέρα από τη μέση, πέρασε σε διπλανή ευρεία σχισμή και βρήκε το ρελέ. Δεν είχα διάθεση να επιχειρήσω και μαζέψαμε το σχοινί.

Στάση για γεύμα. Έπειτα επίσκεψη στη δυτική πλευρά του πεδίου όπου διαδρομές χωρίς ονομασία. Άρχισε επικεφαλής ο Ηλίας σε μία, αρχικά πλάκα, μετά ένα σημείο ανυπέρβλητο και τέλος αρνητικό με καλά όμως πιασίματα. Την έβγαλα κι εγώ τοπ ρόουπ.

Έπειτα μπήκα επικεφαλής στη γειτονική της, κι αυτή πλάκα με μια μικρή διαχωριστική σχισμή, αλλά μόνο μέχρι τη δεύτερη ασφάλεια κράτησαν τα δάχτυλα. Την ανέλαβε εξ ολοκλήρου επιτυχώς ο Ηλίας, παρόλο που δυσκολεύτηκε τρομερά προς το τέλος!

Είχε έρθει το δειλινό, όταν κατηφορίσαμε στο καφέ Moi του Ρετζικίου για φραπέδες. Στοχασμός για τα πεπραχθέντα και υποσχέσεις για ενδιάμεση άσκηση, ώστε η επόμενη φορά να συνοδεύεται από ρωμαλέο σώμα και δυνατόν ομού πνεύμα!

ΚΑΤΩ ΠΕΔΙΟ ΒΕΡΟΙΑΣ 09.10.11

9

Την 9η 10ου 11 (έξοχη η ακολουθία!) πρωινή συγκέντρωση αναρριχητών στην πόλη της Βέροιας με θέμα την επαναχρησιμοποίηση του άνω πεδίου Τιμίου Προδρόμου δεν έφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Κατευθυνθήκαμε μετά στο κάτω πεδίο του Τιμίου Προδρόμου, ανάβαση του χωμάτινου πρανούς, εύρεση του μονοπατιού, ανίχνευση των διαδρομών κι απόφαση για εκτέλεση ορισμένων από αυτές. Αν και γαζωμένες, είχαν το χαρακτήρα των ορεινών. Ο καιρός θαυμάσιος για παρόμοιες δραστηριότητες.

Επιλέχτηκε μία μικρή. Μπήκα πρώτος ον σάιτ, έφτασα στο πρώτο ρελέ και κατέβηκα. Ανέβηκε ο Ηλίας ως το πρώτο ρελέ και παρακάμπτοντας προς τα δεξιά έφτασε στο δεύτερο και τελευταίο. Με το σχοινί τοπ ρόουπ στην πρώτη επιχείρησα μετά εγώ τη γειτονική της διαδρομή, την οποία εκτέλεσε επίσης ο Ηλίας.

Κατόπιν μπήκα σε μία μεγαλύτερη όπου δε φαινόταν το ρελέ. Ξεπερνώντας τα 20 περίπου μέτρα έμεινα από σετάκια, γι αυτό υποχώρησα βάζοντας ένα ναυτικό σε μία πλακέτα. Ανέβηκε έπειτα ο Ηλίας τοπ ρόουπ ως εκεί κι έφτασε τελικά στο ρελέ της.

Αντ’ αυτής επιχείρησα, πάλι ον σάιτ, μία διπλανή διαδρομή. Τοποθετώντας το μοναδικό φρέντ δυο -τρεις φορές και ξαναπαίρνοντάς τον έφτασα στο ρελέ. Την επανέλαβε τοπ ρόουπ ο Ηλίας.

Ο ουρανός άρχιζε να σκοτεινιάζει, όταν αποφασίσαμε να φύγουμε. Καθίσαμε στη Βέροια ανακτενίζοντας τα πεπραγμένα. Λέξεις κλειδιά: εξερεύνηση, έξαψη, δοκιμασία ψυχής και σώματος.

ΠΑΛΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΣΤΑ 24-25.09.11

ΚΡΑΣΤΑ-ΓΕΝΙΚΩΣ

Συνάντηση στην Κράστα Γιαννακοχωρίου Νάουσας: πάνω από μία δεκάδα σκηνές συν έτεροι σε μπιβουάκ, πλήθος πρωτόγνωρο, μάλλον λόγω της σχεδόν άμεσης γειτνίασης με την πόλη της Θεσσαλονίκης.

Φθάσαμε απομεσήμερο Σαββάτου, πρόσωπα γνωστά κι άγνωστα, χαιρετισμοί θερμοί με τους πρώτους, αναγνωριστικοί με τους δεύτερους. Προσέγγιση των βράχων και κατευθείαν στη γαζωμένη «Τσακ» –πρώτη σχοινιά- με τον Ηλία επικεφαλής. Εξαίσια θέα της κατασκήνωσης από το ρελέ, ένα χρωματικώς διάστικτο ξέφωτο πνιγμένο στο πράσινο.

Δειλινή επιστροφή στη βάση και η έκπληξη: παϊδάκια, προσφορά των τοπικών αναρριχητών, και κρασί της οινοποιίας Δαλαμάρα. Τριγύρω όλοι στριμωχτά στη φωτιά, διάλογος για το προσφάτως δηωμένο αναρριχητικό πεδίο Τιμίου Προδρόμου Βέροιας, άφιξη νέου κόσμου, ευφυείς αστειότητες.

Μάλλον αργό ξύπνημα την επομένη το πρωί. Ζέστα. Δανειζόμενοι ένα σχοινί και με τον Ηλία πάλι επικεφαλής μπήκαμε συν τη Σίσσυ στην «Ανεργία», μόνο ως το πρώτο ρελέ, αφού μας ζητούσαν επιστροφή του σχοινιού. Στη γειτονική «Τσακ» πτώση του επικεφαλής, αλλά και σοβαρών βράχων, ευτυχώς χωρίς τραυματισμούς.

Από μηχανής θεός η πρόταση του Χρήστου Ανανιάδη για το «Κοτσυφάκι», 50 μέτρα διαδρομή με δύο μόνο πλακέτες. Μπήκε δεύτερος ο Ηλίας και τρίτος εγώ μαζεύοντας φρεντς και καρυδάκια. Το ραπέλ της αξιοθαύμαστο, τεταμένη η προσοχή στα σαθρά.

Απόγευμα σε ταβερνείο του Γιαννακοχωρίου για απολογισμό. Συμφωνήσαμε το μεθεπόμενο Σαββατοκύριακο συνάντηση στο πεδίο του Τιμίου Προδρόμου προς εξεύρεσιν λύσεως –τόσοι ασκητές χρημάτισαν αναρριχητές!

ΚΡΑΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΟΧΩΡΙΟΥ ΝΑΟΥΣΑΣ 11.09.11

9.11.-2

Πρόσφατη σκέψη για αναρρίχηση στο πεδίο της Κράστας Γιαννακοχωρίου Νάουσας επιτέλους υλοποιήθηκε. Εποχούμενοι λοιπόν Κυριακή πρωί με τον Ηλία καθίσαμε για φραπέ σε καφέ στον οικισμό του Γιαννακοχωρίου με θέα την προς επίσκεψιν ορθοπλαγιά.

Κράστα θα πει άχρηστο, μη καλλιεργήσιμο μέρος, μας είπε ο ιδιοκτήτης Αντώνης. Σαν κυνηγός γνωρίζω το μέρος κι εξυπηρετικότατος πήρε με το τζιπ του ως πέρα για να δείξει στον Ηλία.

Αφήσαμε το όχημά μας στο χωματόδρομο προς το φαράγγι και κατηφορίσαμε. Ο λάκκος στις δόξες του από καλοκαιρινό νερό. Πιο πάνω μία ξαφνιασμένη μαύρη αγριόπαπια. Κόντρα στη ροή πήραμε το πρώτο μονοπάτι που βρήκαμε δεξιά, γλιστερό με κλίση απαιτητική, πλούσιος ιδρώτας μέχρι το παλαιό ασκητήριο όπου τελείωνε. Καμία ένδειξη αναρριχητικού πεδίου, υποχωρήσαμε.

Βάδισμα τώρα προς τα κάτω, ένα νέο μονοπάτι προς τα αριστερά γεμάτο ογκόλιθους, είπαμε ναι, σε λίγο όμως αδιέξοδη βλάστηση, επιστροφή στην κοίτη.

Αίσθηση ότι η ορθή κατεύθυνση ήταν κι άλλο προς τα κάτω, βγήκε αληθινή. Σήμανση καλή και το ανηφορικό μονοπάτι φαινόταν μετά τα δύο πρώτα αρκετά ευχάριστο. Ένας πελώριος μπούφος πέταξε μπροστά από τα πόδια μου, λίγο πριν από το άγγισμα των βράχων, ενώ ένα γεράκι μετεωριζόταν στον αιθέρα –έξαφνη εισβολή στην ζωή των!

Ζέστα εντυπωσιακή παρόλο τον ίσκιο και το ελαφρύ αεράκι. Αφήσαμε τον εξοπλισμό κι αρχίσαμε την αναζήτηση γαζωμένων διαδρομών, μετρήσαμε τέσσερις. Ο Ηλίας ξάπλωσε κουρασμένος.

Για προθέρμανση μπήκα σε μία γαζωμένη μικρή πλάκα με ένα ψευδορελέ. Πτώση από την πρώτη ασφάλεια, αδυναμία προώθησης, υποχώρησα ηττώμενος.

Έπειτα επιχείρησα σε ένα γαζωμένο γειτονικό δίεδρο στα αριστερά. Έβαλα δύο καρυδάκια για να φθάσω στην πρώτη πλακέτα, που ήταν αρκετά ψηλά. Δίστασα έπειτα να προωθηθώ ως τη δεύτερη και κατέβηκα.

Ακολούθησε τολμηρός ο Ηλίας κι εκτέλεσε άψογα τη διαδρομή ματώνοντας όμως γόνατα κι αγκώνες, γι αυτό και την ονομάσαμε «ματωμένο γόνατο». Την επανέλαβα τοπ ρόουπ, η δυσκολία της πιθανόν γύρω στο 6. Κατά το ραπέλ πέρασα ένα ναυτικό στο γειτονικό ψευδορελέ της ήδη ρηθείσας πλάκας.

Μπήκα σε λίγο για δεύτερη φορά στην πλάκα, όμως τοπ ρόουπ τώρα. Την εκτέλεσα με αρωγή και λήψη σετακιών, ήταν ισορροπητική κι ανώτερη των δυνάμεών μου. Την επανέλαβε παρομοίως ο Ηλίας κι ανακαλέσαμε το σχοινί καθώς το σκότος ερχόταν γοργό.

Φαγητό σε βρύση της Νάουσας και καφές έπειτα στη Βέροια. Το μεθεπόμενο Σαββατοκύριακο ξανά ίσως στην Κράστα όπου συνάντηση αναρριχητών Θεσσαλονίκης και περιχώρων. Για μία νέα συνάντηση με πρωτόγονους φόβους, σωματικές και ψυχολογικές δυνατότητες.

ΟΛΥΜΠΟΣ 03_04.09.11

9.11

 

Πάλι στον Όλυμπο, τριάδα, αυτή τη φορά από την άγνωστη διαδρομή «Γουμαρόσταλος», την οποίο είχε όμως ήδη βαδίσει ο Ηλίας. Ύπνος στη Βεργίνα, πρωί Σαββάτου φραπεδιές στο Λιτόχωρο, έπειτα δια οχήματος στα Πριόνια.

Ζέστα πολύ, εξ αρχής αυξημένη η κλίση του άριστα σημαδεμένου μονοπατιού, ίσκιος όμως ανάμεσα σε δάσος πεύκων και οξιών. Ανάσα μόνο στις ελάχιστες τραβέρσες, αιωνόβιοι καμένοι κορμοί. Πρότασή μου για ανάβαση από το απαιτητικό «Κοφτό» προς συντόμευσιν, δεν έγινε δεκτή.

Οι συνοδοιπόροι ζήτησαν μικρή στάση για τροφή και νερό στο ξέφωτο, έπειτα ασημάδευτη ανηφοριά σε κόψη. Ένα τρίδυμο ρόμπολο σηματοδοτούσε το τέλος της υψηλής βλάστησης και την αρχή της αλπικής.

Φθάνοντας στο λούκι φάνηκε επιβλητικό το Στεφάνι, υποκρυμμένο σε νέφη που έπαιζαν με τον άνεμο. Ένταση της προσοχής λόγω της σαθρότητας των ασβεστολίθων κι ορισμένων περασμάτων όπου δεν επιτρέπονταν ισορροπητικές αβλεψίες, γι αυτό και δεν προτιμούν πολλοί τη διαδρομή αυτή.

Ξαφνικά το οροπέδιο μπροστά μας. Στάση στο καταφύγιο του Κάκαλου, μήπως συναντηθούμε με γνωστούς και μετά στο επόμενο του Γιόσου, τέσσερις και κάτι ώρες πορείας.

Πληθώρα εκεί ορειβατών, βρήκαμε γνωστούς του ΣΕΟ Κοζάνης, είχαν ανεβεί από την Πετρόστρουγκα. Μετά χάριν διατάσεως επίσκεψη του Προφήτη Ηλία. Θέα όπως πάντα επιβλητική πριν συνθλιβεί από το σκότος.

Έστρωσα έξω τον υπνόσακκο και εισχώρησα μέσα απολαμβάνοντας τους αστερισμούς. Ησυχία αρχικά απόλυτη, ύστερα όμως αφικνούμενοι ορειβάτες με φακούς κεφαλής με ξυπνούσαν συνεχώς όπως επίσης και κοιμώμενοι στο καταφύγιο που έβγαιναν έξω για τσιγάρο.

Πρωί ανάβαση στο λούκι του Στεφανιού. Ο τολμηρός Ηλίας ανέβηκε ως την κορυφή του, όχι όμως εμείς που διστάσαμε να περάσουμε εκτεθειμένα στο χάος σημεία χωρίς ασφάλειες. Κατάβαση από εκεί στο καταφύγιο του Ζολώτα, έπειτα στα Πριόνια, πολυσύχναστο το μονοπάτι, μετά στο Λιτόχωρο στο αναρριχητικό πεδίο Δ της γέφυρας.

Ψηλές θερμοκρασίες, κούραση, άπνοια, ένας θαλερός γειτονικός υπόνομος βρόμιζε την ατμόσφαιρα. Μπήκα στη διαδρομή «Μπαμ μπαμ» 7α+, αλλά μάταια, καμία προώθηση. Φραπέδες λοιπόν και ταβέρνα ως ελιξίριο της αποτυχίας!

Ύπνος πάλι στη Βεργίνα κι επιστροφή οίκοθεν τη Δευτέρα.

ΜΤΒ ΑΙΑΝΗΣ 27.08.11

ΜΤΒ-27.08.11

Διαβάστε όλο το άρθρο »

ΑΝΑΡΡΙΧΗΤΙΚΟ ΤΡΙΗΜΕΡΟ ΣΤΟΝ ΤΣΙΟΥΡΓΙΑΚΑ: 19 -21.08.11

tsoyrg

Διαβάστε όλο το άρθρο »

Δρακόλιμνη Ζαγορίων 25-26.06.11

Δρακόλιμνη.jpg-1

Απόφαση Σαββάτου ηρωική, 220 περίπου χιλιόμετρα εποχούμενοι από Κοζάνη μέσω Εγνατίας έως Γιάννενα και μετά Καλπάκι, τέλος Μικρό Πάπιγκο, αλλά επιβραβευτική καθώς παλαιές εικόνες της ιδίας σχεδόν διαδρομής διέτρεχαν ευχάριστα τη μνήμη.

Διαβάστε όλο το άρθρο »

ΒΕΡΟΙΑ 22 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

ΒΕΡ-4.11

Μέρα με δύο πρόσωπα: κρύα το πρωί τα βράχια, έπειτα ζεστότατα καθώς τα κτυπούσε ο ήλιος.

Διαβάστε όλο το άρθρο »

ΑΝΑΡΡΙΧΗΣΗ ΣΤΟ ΓΚΙΝΤΙΚΙ ΛΑΡΙΣΑΣ

Εδώ και μία εβδομάδα συνομιλούσαμε για μία ημερήσια επίσκεψη στο αναρριχητικό πεδίο με το γενικό όνομα «Γκιντίκι» Λάρισας.

Διαβάστε όλο το άρθρο »

ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΟ

Στα 2.800 μ.

Πυκνή ομίχλη κι ανελέητες ριπές χιονισμένης τραμουντάνας.

Βρίσκει κανείς τον εαυτό του!

Top
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων