Οι μικροί εξερευνητές μελετώντας τα αγάλματα της πόλης της Μυτιλήνης, στάθηκαν και φωτογράφησαν το άγαλμα της Μικρασιάτισσας μάνας. Στη Μυτιλήνη, εκεί που το κύμα της προσφυγιάς άγγιξε κάποτε την ακτή της Επάνω Σκάλας, υψώνεται το άγαλμα της Μικρασιάτισσας Μάνας. Ένα μνημείο που σήμερα, τη Γιορτή της Μητέρας, αποκτά έναν ακόμα πιο βαθύ και συγκινητικό συμβολισμό.
Δεν είναι απλώς ένα άγαλμα από μπρούντζο· είναι η προσωποποίηση της ανιδιοτελούς αγάπης και της ακατάβλητης δύναμης. Με τα τρία της παιδιά σφιχτά στην αγκαλιά και το βλέμμα στραμμένο προς τα απέναντι παράλια, η Μικρασιάτισσα Μάνα αντιπροσωπεύει τη γυναίκα που έγινε ασπίδα στα δεινά, που έχασε τα πάντα αλλά κράτησε ζωντανή την ελπίδα.

Το μνημείο βρίσκεται στην ακτή της Επάνω Σκάλας, εκεί ακριβώς όπου το 1922 αποβιβάστηκαν χιλιάδες κυνηγημένοι πρόσφυγες από τα απέναντι παράλια.
Η ιδέα ξεκίνησε από τον Νίκο Δαμδούμη, διευθυντή του Δήμου Μυτιλήνης με καταγωγή από το Αϊβαλί, και υιοθετήθηκε θερμά από τον Σύλλογο Κατοίκων της Επάνω Σκάλας.
Το έργο φιλοτεχνήθηκε από τη γλύπτρια Κατερίνα Χαλεπά-Κατσάτου (ανιψιά του θρυλικού Γιαννούλη Χαλεπά). Η ίδια θέλησε να αποδώσει τη Μικρασιάτισσα ως μια περήφανη, σύγχρονη γυναίκα και όχι ως μια ηττημένη φιγούρα.
 Το άγαλμα, φτιαγμένο από ορείχαλκο, τοποθετήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1984.
Ο Συμβολισμός της Μορφής:
Η σύνθεση απεικονίζει τη μάνα τη στιγμή της άφιξης στη νέα πατρίδα, έχοντας μαζί της ό,τι πολυτιμότερο διέσωσε:
Ένα βρέφος στην αγκαλιά της.
Ένα μικρό κορίτσι που ακουμπά με φόβο στο πόδι της.
Ένα αγοράκι που κρύβεται στις πτυχές της φούστας της.
Σήμερα γιορτάζουμε:
Την Μάνα-Καταφύγιο: Που μέσα στη δίνη του διωγμού και της απώλειας, κατάφερε να φτιάξει μια νέα πατρίδα από το μηδέν, μόνο και μόνο για να μεγαλώσουν τα παιδιά της με ασφάλεια.
Την Μάνα-Μνήμη: Που κράτησε τις παραδόσεις, τις γεύσεις και τις αξίες της Μικράς Ασίας ζωντανές, μεταλαμπαδεύοντάς τες στις επόμενες γενιές.
Την κάθε Μάνα: Που καθημερινά δίνει τη δική της «μάχη» με αυταπάρνηση, προσφέροντας την αγκαλιά της ως το πιο ασφαλές λιμάνι του κόσμου.
Σήμερα αφιερώνοντας τη σκέψη μας σε εκείνες, τιμούμε τη γυναίκα που αποτελεί τη ρίζα και το κλαδί κάθε οικογένειας. Γιατί η αγάπη της μάνας είναι η μόνη πατρίδα που δεν χάνεται ποτέ. Χρόνια πολλά στο πιο ασφαλές καταφύγιο του κόσμου.
Χρόνια πολλά σε όλες τις μητέρες!

Στρατής Μυριβήλης 
«Η μάνα είναι η ρίζα που κρατάει το δέντρο της ζωής όρθιο, ακόμα κι όταν οι άνεμοι φυσούν από παντού. Είναι εκείνη που μαζεύει τα κομμάτια και τα κάνει πάλι σπίτι.»

«Η αγάπη της μάνας είναι το μόνο πράγμα που δεν γνωρίζει σύνορα, ούτε διωγμούς. Είναι η ίδια η ζωή που επιμένει.»

 Ηλίας Βενέζης (από το βιβλίο του “Αιολική Γη”)
«Τίποτα δεν χάνεται όσο υπάρχει η μάνα να διηγείται και να θυμάται. Η αγκαλιά της είναι η μόνη πατρίδα που πήραμε μαζί μας φεύγοντας.»

από Δήμου Μαρία