Στο πλαίσιο της δεύτερης Δράσης Ενεργού Πολίτη, το νηπιαγωγείο μας ανέπτυξε ένα πλάνο δραστηριοτήτων με αφορμή το βιβλίο της Μαρίνας Γιώτη «Μίλα μου» (2024, εκδόσεις Διόπτρα). Αξιοποιήσαμε το προτεινόμενο εκπαιδευτικό υλικό του βιβλίου και, οι δύο εκπαιδευτικοί μαζί με τα παιδιά, συμμετείχαμε σε μια ποικιλία δραστηριοτήτων κοινωνικοσυναισθηματικής ανάπτυξης, ενσυναίσθησης και συναισθηματικής έκφρασης.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Η ΑΝ ήταν πάντα ένα κορίτσι χαμογελαστό. Μια μέρα βρήκε ένα πετραδάκι
στον δρόμο και το πήρε μαζί της. Όσο περνούσε ο καιρός το πετραδάκι άρχισε
να γίνεται ασήκωτο, την κούραζε πολύ, αλλά δεν ήξερε πώς να το πει στους
γύρω της. Τότε όμως γνώρισε έναν υπέροχο καινούριο φίλο, που τη βοήθησε
να… μιλήσει για όσα τη βάραιναν. Έτσι η ΑΝ μπόρεσε να αντιληφθεί πως τα
μεγαλύτερα βάρη μας γίνονται πιο ελαφριά όταν τα μοιραζόμαστε μ’ αυτούς
που μας αγαπούν, μας βλέπουν, μας καταλαβαίνουν. Κι αν βρούμε τρόπο να
γίνουν χρήσιμα, δίνουν καρπούς που βοηθούν και τους άλλους.
Ένα βιβλίο για τη φιλία αλλά και για τα συναισθήματα που κλείνουμε μέσα μας
και με τον καιρό μάς επιβαρύνουν, όπως το άγχος, η θλίψη, ο φόβος.

Πριν την ανάγνωση…

Πριν διαβάσουμε την ιστορία, δουλέψαμε βιωματικά πάνω στις έννοιες «βαρύ» και «ελαφρύ».
Με σωματικά και μουσικοκινητικά παιχνίδια πειραματιστήκαμε με το πώς κινείται ένα «βαρύ» σώμα και πώς ένα «ελαφρύ».

Κάναμε μικρά πειράματα με πετραδάκια και πούπουλα, παρατηρήσαμε, συγκρίναμε, διατυπώσαμε υποθέσεις.

Στην ολομέλεια αναρωτηθήκαμε:

Έχουμε νιώσει ποτέ ένα «βαρύ» συναίσθημα;

Τα παιδιά μοιράστηκαν αυθεντικές εμπειρίες:

ΦΟΒΟ…

για τα φαντάσματα, τις κατσαρίδες, το σκοτάδι και τον αέρα που φυσά το βράδυ, άμα πέσω κάτω από κρεβάτι στον ύπνο μου

ΘΥΜΟ…

όταν μου παίρνουν τη σειρά, άμα χάσω από το παιχνίδι, όταν η μαμά λέει πως τελειώνει ο χρόνος στην τηλεόραση, όταν δεν παίζω άλλο με το κινητό.

Και ταξινομήσαμε τα συναισθήματα σε δυο κατηγορίες:

Με αφορμή έπειτα την ιστορία, συμμετείχαμε σε συμβολικά παιχνίδια με ποτήρια, πετραδάκια και πούπουλα. Μεταφέραμε «βάρη» από το ένα ποτήρι στο άλλο και παρατηρήσαμε πώς, όταν μοιραζόμαστε, το βάρος μειώνεται. Παίξαμε παιχνίδια με ζάρι και ερωτήσεις προσωπικής έκφρασης, καθώς και παιχνίδια διαχείρισης συναισθημάτων. Ανακαλύψαμε ποια είναι τα δικά μας «Μίλα μου», τα πρόσωπα εμπιστοσύνης στη ζωή μας:

Η γιαγιά και ο παππούς, οι γονείς, τα μεγαλύτερα αδέρφια, οι κυρίες της τάξης, τα ξαδέρφια, ο νονός και η νονά, αλλά και οι φίλοι μας.

Σκέψεις και συναισθήματα άρχισαν να γίνονται λέξεις και τα αποτυπώσαμε σε ελεύθερη ζωγραφική με αυτό το θέμα.

Από το «Μίλα μου» στο «Μίλα Τώρα»

Ως προέκταση των παραπάνω, συμμετείχαμε και στη σχολική δράση «Μίλα Τώρα», που διοργανώνεται από «Το Χαμόγελο του Παιδιού» και το «YouSmile», με αφορμή τη Σχολική Ημέρα Ενάντια στην Ενδοσχολική Βία και τον Εκφοβισμό.

Με σύνθημα της δράσης το «Μίλα Τώρα», συζητήσαμε για τη σημασία της επικοινωνίας και για το πόσο σημαντικό είναι να μιλάμε σε ανθρώπους που εμπιστευόμαστε όταν κάτι μας δυσκολεύει ή μας πληγώνει. Καταλήξαμε να δημιουργήσουμε το δικό μας μήνυμα.

Αρχικά, χρησιμοποιήσαμε πετραδάκια, συνδέοντας συμβολικά τη δράση με την ιστορία της ΑΝ. Στη συνέχεια, βγήκαμε στην αυλή και, μέσα από παιχνίδια της τάξης, «βγάλαμε» το μήνυμά μας έξω από τους τοίχους του σχολείου.

Μέσα από αυτή τη δράση, τα παιδιά έμαθαν ότι όλα τα συναισθήματα έχουν θέση. Ότι ο φόβος, ο θυμός, η λύπη δεν είναι «κακά», αλλά είναι μηνύματα που χρειάζονται φροντίδα. Και ότι όταν βρίσκουμε το θάρρος να μιλήσουμε, το βάρος γίνεται πιο ελαφρύ.

Στο νηπιαγωγείο μας καλλιεργούμε καθημερινά αυτή τη στάση ζωής:
να ακούμε, να μοιραζόμαστε, να ζητάμε βοήθεια, να γινόμαστε ο ένας για τον άλλον και η μια για την άλλη, ένα ασφαλές «Μίλα μου».

Γιατί η φωνή κάθε παιδιού αξίζει να ακούγεται. Και όταν ακούγεται, δυναμώνει.

Υπεύθυνες Εκπαιδευτικοί: Αθηνά Φουστέρη, Σωτηρία Βέτσου