η καημένη η μαμά σκυμμένη πνίγει ένα λυγμό
ο μπαμπάς ράβεται κοστούμι τη συγγνώμη
κι εγώ κορίτσι στα δεκαπέντε, με τις πλάτες γυρισμένες,
παρακολουθώ απ’ το τζάμι τη βροχή.

κάτι είχε από καιρό συμβεί.
θυμάμαι μόνο
μπαλόνια

μαμά μπαμπά κοίτα ένα μπαλόνι, τα μπαλόνια είν’ ωραία, οι άνθρωποι είν’ ωραία μπαλόνια φεύγουν οι άνθρωποι φεύγουν στον ουρανό μπαλόνια στα χέρια τους μπαλόνια – �

το δικό μου χέρι έμμονο, γράφει

για εκρηκτικά
με διαύγεια στο τίποτα
με ουτοπία στις φλέβες

απασφαλίζει το κάτω μου κουμπί.
το λες αυνανισμό αντιρρησία και

γελάει, το κοριτσάκι γελάει, εμείς γελάμε, είμαστε, μόνοι εγώ κι εσύ

Ευτυχία Παναγιώτου