Τα μαλλιά
αγγίζουν τη λεπτή μέση
τα πόδια κτυπάνε
με δύναμη το σανίδι
η δαντέλα γδέρνει απαλά
το λευκό πόδι
απέναντι αυτός
με ανοικτό πουκάμισο και βαριές ανάσες
γυρνάει γύρω από ξύλινη καρέκλα
-το τακούνι του με ψάχνει-
ξαφνικά από σκοτεινή γωνιά
φανερώνεται η γυναίκα με το βαμμένο πρόσωπο
γελάει δυνατά, ανοίγει τα μακριά της χέρια
πέφτει στο πάτωμα
κυλιέται και ιδρώνει
-σηκώνεται-
με το νύχι της
ακουμπάει το γυμνό του στήθος
-σε ξέρω, σε ξέρω!
του φωνάζει και τα μάτια της ακουμπούν
την πνοή του που καίει
-όχι, μη, δεν σε…
πονάω εκεί που γεννιούνται
οι κτύποι
βγάζω τα γοβάκια
πέφτω στο πάτωμα
κυλιέμαι και ιδρώνω
τον νιώθω να ανασαίνει δίπλα μου
-δεν την βλέπω πουθενά,
ούτε αυτόν
μόνο τα ανοιγμένα μπουκάλια
στοιβαγμένα
στο πλάι μου

Δάφνη Νικήτα