Στην εσωτερική
σκηνή σου με τις
στενές εξέδρες
για τα πληρωμένα
βράδια των μουσικών
με τα ποτήρια γεμάτα κακιά
μέθη και τους καπνούς
να βγαίνουν από στόματα
με προβολείς και φώτα
σε βλέπω να κάνεις
γκριμάτσες και αστεία
σε άγνωστα μυαλά
Αντικρίζω και πάλι
το λευκό σου κεφάλι
-ρωμαϊκή προτομή-
για ένα βράδυ
με υγρά μάτια και
λέξεις μυτερές να βγαίνουν
από αναμμένα μικρόφωνα
-κοίταξέ με-
έχω αλλάξει
είμαι πια ψεύτικη
έχω χωθεί με παλιό πάθος
στις νότες σου
έχω βγει από το άνοιγμα της
ξύλινης φλογέρας σου
έχω γευτεί
τα καλώδια που ακουμπούν
στο δάπεδο
έχω τραβήξει τα βλέμματα
που κρύβονται πίσω από καλά ρυθμισμένες κονσόλες
έχω φωλιάσει σε κορμιά αρσενικά
για ώρες
έχω χαράξει με λεπτό ραβδί τα πλήκτρα
του πιάνου
έχω τραβήξει τα πόδια σου από τα πετάλια
σταμάτησα τη μουσική
και χώθηκα στο στόμα σου
για ένα λεπτό
για μια στιγμή
πριν γίνω πάλι
αληθινή.

Δάφνη Νικήτα