Εχεις ακούσει ποτέ τη μουσική των πριονιών;
Αυτών που νανουρίζουν όλη νύχτα την αγρύπνια μου
και κόβουν τα όνειρά μου σ’ ομοιόμορφες ροδέλες;

Εχεις προσέξει πώς τραγουδάνε οι μπούκλες σου στο μαξιλάρι
σε κάθε γύρισμα πλευρού ανήκουστες κι υγρές ωδές;
Κι εγώ χορταίνω το ρυθμό απ’ την ανάσα σου
και αφουγκράζομαι διπλά αφού εσύ κοιμάσαι.

Ακουσες μήπως πώς κλαυθμηρίζουν οι γλάροι
αυτό το τελευταίο βράδυ του καλοκαιριού;
Ποτέ δε θα ξεχάσω το λυγμικό τους ρέκβιεμ.
Ξημέρωσε
κι ακόμη είναι οι ώμοι μου ζεστοί και νοτισμένοι

από τα αίματά τους.

Τάνια Σκραπαλιώρη