Τότε ήταν, π’ αυτός που χαμογέλαγε ήταν ο πεθαμένος
Γαλήνη απολαμβάνοντας αυτός ευτυχισμένος.
Κι άχρηστη σαν παράρτημα του Λένινγκραντ η πόλη
Μες στα δικά της κάτεργα γκρίζα και ταλαντώνει.
Και όταν τρελές απ’ των πολλών ειδών βασανιστήρια,
Προέλαυναν οι φάλαγγες των καταδικασμένων,
Το σύντομο το χαίρε τους σήμανε στα φουγάρα
Από σφυρίχτρες μηχανών μέσα σε σύθαμπο καπνών,
Και πάνω απ’ τα κεφάλια μας του θάνατου αστέρια
Και καταγής η αθώα μας σφαδάζει η Ρωσία
Με μπότες όλο αίματα ως πάνω καλυμμένες
Και κάτω από τα λάστιχα κλουβών της αστυνομίας.

Αννα Αχμάτοβα