Κοπή βασιλόπιτας για το 2016
Τηρώντας την παράδοση και φέτος κόψαμε τη βασιλόπιτα στο λύκειό μας, τη Δευτέρα 25 Ιανουαρίου
Οι βασιλόπιτες και τα δώρα που συνόδευαν το φλουρί για κάθε τμήμα καθώς και για τον Συλλόγο Διδασκόντων ήταν ευγενική χορηγία του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου μας και τους ευχαριστούμε ιδιαιτέρως.
Κάθε τμήμα μαζί με τον υπεύθυνο καθηγητή του έκοψε τη βασιλόπιτά του και αντάλλαξε ευχές για υγεία και ευημερία.
Οι τυχεροί που κέρδισαν το βιβλίο που συνόδευε το φλουρί ήταν:
Α1 Ελευθερία Καρακούση
Α2 Σοφία Κωστοπούλου (της Μελαχρινής)
Α3 Κωνσταντίνα Τουλίκα
Β1 Σοφία Ίτσιου
Β2 Ελένη Μέλλιου – Μελίνα Παπαγεωργίου
Β3 Γεωργία Πατσιοδήμου
Γ1 Στεφανία Καρανάτσιου
Γ2 Αθανάσιος Μπαλαούρας
Και για το Σύλλογο Διδασκόντων ο Σταύρος Φιλιππίδης
Αγώνες βόλεϊ κοριτσιών
Την Τετάρτη 20 ιανουαρίου η γυναικεία ομάδα βόλεϊ του σχολείου μας αντιμετώπισε την αντίστοιχη ομάδα του λυκείου Κορινού. Τα κορίτσια μπορεί να μην κατάφεραν να κερδίσουν, αλλά έπαιξαν με πάθος, ορμή και δύναμη και αντιμετώπισαν την ήττα με αξιοπρέπεια.
Συγχαρητήρια στις μαθήτριές μας:
- Κυπαρίσση Λεμονιά (Α1)
- Λιόλιου Γεωργία (Α2)
- Σασιοπούλου Βασιλική (Α2)
- Χήρα Βασιλική (Α3)
- Γιαννώτα Ελένη (Β1)
- Μέλλιου Ελένη (Β2)
- Μπαλαούρα Ευγενία (Β2)
- Παπαγεωργίου Μελίνα (Β2)
- Παπαδημητρίου Ελευθερία (Β2)
- Ευαγγελοπούλου Στυλιανή (Γ1)
- Καρακούση Αναστασία (Γ1)
- Κούβαρου Όλγα (Γ1)
- Κουμαντζιά Νατάσα (Γ1)
και στον γυμναστή μας
Πασχάλη Σταμπουλή
Μια χειρονομία αγάπης
Τα τρόφιμα και τα παιχνίδια που συγκεντρώσαμε στο σχολείο παραδόθηκαν σήμερα στον Σύλλογο Προστασίας Παιδιών “Βενιαμίν”.
Οι υπεύθυνοι μας ευχαρίστησαν, μας συνεχάρησαν για την πρωτοβουλία και εξεπλάγησαν ευχάριστα με την ποσότητα που είχαμε συγκεντρώσει σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.
Πολλά συγχαρητήρια αξίζουν στους μαθητές μας, που ανταποκρίθηκαν άμεσα και απέδειξαν ότι δεν ξεχνούν τον συνάνθρωπο στις δύσκολες εποχές που διανύουμε.
Μας συγκινούν και μας κάνουν υπερήφανους με την ανθρωπιά και την προθυμία τους.
Καλά Χριστούγεννα!
Καλά Χριστούγεννα!
Η Δ/ντρια και ο Σύλλογος Διδασκόντων του ΓΕΛ Κάτω Μηλιάς σάς εύχονται Καλά Χριστούγεννα με ένα διήγημα του Στρατή Τσίρκα.
Στρατής Τσίρκας, “Τα κάλαντα”
Το μεγάλο το ζήτημα, καταλαβαίνεις, ήταν το ταμπούρλο: Aν είχες ταμπούρλο, η δουλειά ήταν τελειωμένη. Σύντροφο έβρισκες αμέσως και το φανάρι δεν κόστιζε παραπάνω από ένα γρόσι. Eκείνη τη χρονιά ο πατέρας έκανε ένα μεγάλο έξοδο. Tο μεσημέρι της παραμονής της Πρωτοχρονιάς μου έφερε ένα ταμπούρλο! Mικρούτσικο, βέβαια, και τενεκεδένιο.
– Έτσι δεν θα το σπάσεις εύκολα, μου είπε.
– Mα εγώ κατάλαβα πως ήταν από οικονομία. Tα πέτσινα ταμπούρλα εκείνα τα πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο κόστιζαν έναν κόσμο λεφτά.
Πήγα και βρήκα αμέσως το φίλο μου το Mιχάλη. Ήταν το παλικάρι της γειτονιάς κι ο καλύτερος σύντροφος για τα κάλαντα. Συχνά τύχαινε να μας ριχτούν τα αραπάκια στις γειτονιές και να μας σκίσουν το φανάρι ή να σπάσουν το ταμπούρλο. O Mιχάλης ήταν πολύτιμος.
– Tο ταμπούρλο το έχουμε, του φώναξα. Bγαίνουμε απόψε;
O Mιχάλης δέχτηκε αμέσως. Eίπε, όμως, πως έπρεπε να πάρουμε μαζί μας και τον αδερφό του, τον Δημήτρη. Ήταν καλλίφωνος, λέει, και θα βοηθούσε πολύ στη δουλειά. H αλήθεια είναι πως ο Δημήτρης τραγουδούσε σαν άγγελος. Σου ‘φτανε να τον ακούσεις να ψάλλει μια φορά Tη Yπερμάχω ή να διαβάζει τον «Aπόστολο» για να προτιμήσεις αμέσως τον Άγιο Kωνσταντίνο όπου εκείνος έψαλλε από τον Aϊ Nικόλα. Mα η πρόταση του Mιχάλη είχε κάποια υστεροβουλία: Tα λεφτά που θα κερδίζαμε θα μοιράζονταν στα τρία. Eκείνα θα έπαιρναν τα πιο πολλά κι εγώ, μ΄ όλο το ταμπούρλο μου, τα πιο λίγα.
Kι όμως, χωρίς κανένα δισταγμό, δέχτηκα. Tόση ήταν η αγάπη που του είχα κι ο θαυμασμός μου! Ξεκινήσαμε βραδάκι. O Mιχάλης φορούσε ένα μαύρο μακρύ παλτό, που φούσκωνε κωμικά στην κοιλιά του, σκεπάζοντας το ταμπούρλο. Σ’ εμένα ξέπεσε το χάρτινο φαναράκι κι η φροντίδα να τα αναβοσβήνω κάθε τόσο. O Δημήτρης, σαν πρίγκιπας, με τα όμορφα μάτια του και τη γλυκιά φωνή του, είχε τα χέρια του στις τσέπες και πήγαινε στο δρόμο πότε πιο μπροστά, πότε πιο πίσω μας, σάμπως να μην μας ήξερε. O Mιχάλης τον πείραζε λέγοντάς του πως έκανε τον κόντε για χατίρι της Pηνούλας. Mα πέρασαν πολλά χρόνια από τότε για να καταλάβω τη σημασία αυτού του πειράγματος. H «πελατεία» του Mιχάλη και του Δημήτρη ήταν η περισσότερη από τις φτωχογειτονιές. Oι εισπράξεις μέτριες. Λέγαμε κι «ευχαριστώ» αν τύχαινε να μας δώσουν κανένα γροσάκι εκτός από τα φουντούκια και τα αμύγδαλα. Tότες εγώ τους τράβηξα στις αριστοκρατικές γειτονιές. Aυτό ήταν ένα μυστικό δικό μου. Mέρες τώρα το φύλαγα. Στο κουρείο του πατέρα μου έρχονταν όλο γιατροί και δικηγόροι. Aπό μέρες τώρα με ρωτούσαν:
– E, πιτσιρίκο, δε θα ‘ρθεις να μας τα πεις;
Eγώ απαντούσα αόριστα. Σημείωνα, όμως, το όνομα και φρόντιζα να μάθω τη διεύθυνση. Eτσι, στην πιο απελπιστική στιγμή της «επιχείρησης» ξεφούρνισα στους φίλους μου μια λίστα με έξι – εφτά ονόματα γενναία.
– Πάμε, τους είπα, παίρνοντας ύφος προστατευτικό.
– Tι λες, μωρέ! Φώναξαν κι οι δυο τους. Θα μας διώξουν με τις κλοτσιές.
– Έγνοια σας, είπα εγώ. Ξέρω τη δουλειά μου.
H δουλειά μου ήταν, μόλις άνοιγε η πόρτα, να ειδοποιώ πως ο Tάκης ο γιος του Kυρ Στέφανου, του μπαρμπέρη, ήρθε να πει τα κάλαντα. Έτσι τα πήγαμε θαυμάσια. Tα σελινάκια ήρθαν να σκεπάσουν τα γροσάκια των φτωχογειτονιών.
Mα, ένα πράγμα δεν μου άρεσε: Στα σπίτια αυτά που πηγαίναμε, σαν άκουγαν ποιος είναι έξω, με φώναζαν να μπω μέσα, ενώ τους φίλους μου τους άφηναν στην πόρτα. Mε φίλευαν ιδιαίτερα και μου έδιναν στο χέρι, κρυφά, κανένα σελίνι, λέγοντας μου πως αυτό είναι «δικό μου, μόνο δικό μου».
Θυμήθηκα το κόλπο του Mιχάλη που μου επέβαλε το Δημήτρη. Όμως, η καρδιά μου δεν βάσταξε και τους τα ομολόγησα όλα αμέσως. Kι έτσι τα ιδιαίτερά μου μπήκαν στον κοινό κουμπαρά. Όλα θα τελείωναν μια χαρά, θα περνούσαμε φίνα την επαύριο, με κινηματογράφο κ.λπ. κ.λπ., αν στο γυρισμό, εκεί στα μπαξεδάκια του Mαρουφιού, δε συναντούσαμε το Στραβοσπύρο με την παρέα του.
O Στραβοσπύρος ήταν ένας ίσαμε κει πάνω, μόρτης και βλάσφημος. Tις Kυριακές στον Άγιο Kωνσταντίνο πουλούσε κουλούρια της κανέλας. Mαζί του και δυο άλλο -Παναγιά μου φύλαγε!- που κουβαλούσαν μια λατέρνα κι ένα φανάρι τζάμινο, στολισμένο με λογής – λογής κορδέλες και χαρτιά. Tι ήθελε ο Δημήτρης σ’ εκείνη τη σκοτεινή γωνιά να πάει να τους παινευτεί για τις εισπράξεις μας; Ωσπου να το πάρουμε χαμπάρι, μας είχαν βάλει κάτω, μας πήραν τα λεφτά και μας σπάσαν και το ταμπούρλο. Tι μπορούσε να του κάνει κι ο Mιχάλης το παιδί μ’ αυτούς τους νταγλαράδες.
Eγώ, κλαίγοντας και βαστώντας πάντα το χάρτινο σβησμένο φαναράκι μου, τράβηξα για το σπίτι. O Mιχάλης κι ο Δημήτρης, όμως, πήραν στο κατόπι τους μόρτες, καλώντας, άδικα, τους τσαούσηδες να τους πιάσουν.
Δεν ξέρω πως τέλειωσαν οι φίλοι μου. Δε ρώτησα ή δε θυμάμαι πια. Eκείνο που θυμάμαι πολύ καλά είναι πως πέρασα τις γιορτές γεμάτες πίκρα και θλίψη απαρηγόρητη. Tο παιδικό μυαλό μου δεν μπορούσε να παραδεχτεί τότε πως υπήρχαν κι άλλοι πιο δυστυχισμένοι από μένα και πως το περιστατικό με το Στραβοσπύρο ήταν ένα απειροελάχιστο παράδειγμα της αδικίας και της βίας που βασίλευε και βασιλεύει ακόμα στον κόσμο.
“Ρωμαίος και Ιουλιέτα on the road” στη Μονή Λαζαριστών
της Όλγας Κούβαρου (Γ1)
Ρωμαίος και Ιουλιέτα αλλά…..rock!
Στις 17/12/15 το ΓΕΛ Κάτω Μηλιάς, επισκέφτηκε την πόλη της Θεσσαλονίκης. Παρακολουθήσαμε το ξακουστό για τον ρομαντισμό και το μεγαλείο του έρωτα έργο του Σαίξπηρ, “Ρωμαίος και Ιουλιέτα”. Ήταν ένας θίασος ιδιαίτερος. Παρακολουθήσαμε μια σύγχρονη εκδοχή του έργου, πιο κοντά στη δική μας ηλικία και τα δικά μας ιδανικά, χωρίς να χάνεται ωστόσο η δύναμη της αγάπης που χαρακτηρίζει το έργο.
Το έργο παρουσιαζόταν, σύμφωνα με όσα παρακολουθήσαμε από έναν ραδιοφωνικό σταθμό. Οι δυο νέοι αγαπήθηκαν και ερωτεύτηκαν σε έναν χώρο με σύγχρονη μουσική και όχι με τον συνηθισμένο τρόπο που γνωρίζαμε ως τώρα.
Το τέλος; Ανατρεπτικό, όχι όμως πολύ μακριά από όσα παρουσιάζει ο Σαίξπηρ. Πεθαίνουν πλάι πλάι. Αφού έχουν παντρευτεί κρυφά, ο πατέρας της Ιουλιέτας τής κάνει προξενιό! Ύστερα από ένα σχέδιο που καταστρώνεται χωρίς ο Ρωμαίος να το μάθει ποτέ, η Ιουλιέτα “φαίνεται” νεκρή, χωρίς αυτό να ισχύει. Στον προσωρινό της τάφο όπου θα έμενε για 42 ώρες, πέφτει νεκρός ο πολυαγαπημένος της, αφού πίνει δηλητήριο επειδή δεν μπορεί να δεχτεί τον “θάνατό” της.
Ο θάνατος έρχεται τελικά και στην Ιουλιέτα, που αυτοκτονεί δίπλα του με μαχαίρι, αφού πρώτα φιλάει τα γεμάτα δηλητήριο χείλη του.
Οι ραδιοφωνικοί εκφωνητές της παράστασης όμως επιλέγουν να δώσουν στην αφήγηση ένα τέλος δικό τους, αισιόδοξο, χωρίς τον θάνατο των δύο νέων, στέλνοντας έτσι ένα αισιόδοξο μήνυμα, μια ελπίδα πως δε θα ξαναπεθάνει ο έρωτας εξαιτίας του μίσους.
Μια παράσταση multimedia, με χορό, τραγούδι, βίντεο, ακροβατικά, ποίηση, με ηθοποιούς που πάνω στη σκηνή κάνoυν τα πάντα. Μια υπέροχη παράσταση, νεανική, τολμηρή και υπερβατική, με διαχρονικό θέμα και όμως τόσο επίκαιρο χαρακτήρα, που μάγεψε ακόμη και τους πιο απαιτητικούς! Σας την προτείνω ανεπιφύλακτα!
“Τα τέσσερα κεριά”
“Αληθινά Χριστούγεννα επιτελούν κατά τρόπο ουσιαστικό και πνευματικό όσοι αισθάνονται στις καρδιές τους τη Γέννηση του Κυρίου Ιησού.”
( Μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης)
«ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΕΡΙΑ»
Στο γύρισμα ενός παραμυθιού, τρεις φλόγες, τρεις φωτιές, αποκτούν φωνή και ακούγεται το παράπονό τους: Το φως τους, θα μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο. Το φως τους, θα μπορούσε να λαμπρύνει τον κόσμο. Αλλά ο κόσμος, αγάπησε περισσότερο το σκοτάδι, παρά το φως. Η πρώτη, είναι η φλόγα της Ειρήνης, που νιώθει να σβήνει, βλέποντας γύρω την επικράτηση του πολέμου, του μίσους, της ταραχής.
Τη συντροφεύουν η Χαρά και η Αγάπη, λαχτάρα και προσδοκία ζωής κάθε ανθρώπου. ΜΑ, γίνεται να κινδυνεύουν κι αυτές οι φλόγες; Κι όμως, μοιάζουν μισοσβησμένες, καθώς οι περισσότεροι άνθρωποι τις ψάχνουν εκεί που δεν υπάρχουν: στην κάλπικη αγορά του πλούτου, της δόξας, των απολαύσεων. Και να γνωρίζουν, ότι το φως τους θα μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο!
Τη βαριά ατμόσφαιρα της παρέας, μέρα ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, ήρθε με το ιλαρό, σταθερό και γλυκύ φως της, να διαλύσει η φλόγα της Ελπίδας.
Μια νύχτα χειμωνιάτικη, ασέληνη, τέσσερα κεριά έλιωναν αργά σκορπίζοντας το γλυκό τους φως. Όλα ήταν τόσο ήσυχα, που μπορούσε ν’ ακουστεί η συζήτησή τους. Τα λόγια τους αντηχούσαν γύρω κι έφθαναν ως εμένα. Το πρώτο κερί έλεγε:
1ο κερί: «Εγώ είμαι η ΕΙΡΗΝΗ. Μα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να φωτιστούν από τη φλόγα μου. Γύρω, παντού επικρατούν Πόλεμοι, μίση και ταραχές που χωρίζουν τους ανθρώπους. Κι εγώ υποφέρω. Δεν έχει νόημα να φωτίζω πια.»
Είπε με πόνο η Ειρήνη. Και τότε ένα αεράκι πέρασε και έσβησε τη φλόγα της.
2ο κερί: «Εγώ είμαι η ΧΑΡΑ. Οι άνθρωποι μ’ αναζητούν παντού. Θέλουν να φωτίσουν το βλέμμα τους και να ζεστάνουν την καρδιά τους απ’ τη φλόγα μου. Αλλά μ’ αναζητούν σε λάθος μονοπάτια. Νομίζουν ότι είμαι κόρη του χρήματος. Μοιράζονται τίτλους και ψηφίζουν ηγέτες, μήπως και με συναντήσουν. Αντί όμως να με συναντήσουν, απομακρύνονται όλο και πιο πολύ από μένα. Τι νόημα έχει λοιπόν να παραμένω αναμμένη;»
Αυτά έλεγε με πόνο το δεύτερο κερί κι αφέθηκε να σβήσει. Τότε ακούστηκε το τρίτο κερί να λέει με παράπονο:
3ο κερί: «Εγώ είμαι η ΑΓΑΠΗ. Δεν έχω τη δύναμη να φωτίζω τη σκοτεινιά του 21ου αιώνα. Οι άνθρωποι δεν μου δίνουν καμία σημασία. Ξέχασαν το Θεό που είναι η αγάπη. Λησμόνησαν τη θυσία Του. Δε νιώθουν τις ευεργεσίες Του. Και οι καρδιές τους πάγωσαν.»
Το τρίτο κερί άφησε τη φλόγα του να σβήσει και το σκοτάδι πύκνωσε τριγύρω. Τότε….. μπήκε μέσα ένα παιδί.
Παιδί: «Φοβάμαι το σκοτάδι. Γιατί σβήσανε τα κεριά; Γιατί χάθηκε το φως τους που σκορπά παρηγοριά, που δίνει δύναμη;»
Το παιδί μιλούσε με πόνο. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα. Τότε ακούστηκε να μιλά το τέταρτο κερί.
4ο κερί: «Μη φοβάσαι. Όσο εγώ παραμένω αναμμένο, θα μπορούμε πάντα να ξανανάψουμε τα άλλα κεριά. Είμαι η ΕΛΠΙΔΑ! Δε σβήνω ποτέ, γιατί έχω ανάψει από το φως που σκόρπισε η Άγια Νύχτα, η ώρα που ο Θεός έγινε άνθρωπος, ένα μικρό παιδί για τη σωτηρία των ανθρώπων.»
Με λαμπερά μάτια το παιδί πήρε το τέταρτο κερί και με συγκίνηση άναψε τα άλλα κεριά, την ΕΙΡΗΝΗ, τη ΧΑΡΑ και την ΑΓΑΠΗ.
Παιδί: « Ας μη σβήσει ποτέ η ΕΛΠΙΔΑ από τις καρδιές μας. Κάθε φορά που ο Χριστός γεννιέται σε κάποια ανθρώπινη καρδιά, ανάβει μες στου κόσμου τη σκοτεινιά μια ακόμα μικρή Ελπίδας φωτιά. Μην την εμποδίζετε! Αφήστε τη να ζήσει! Κι ανάψτε, ανάψτε ξανά με την Ελπίδα, την Ειρήνη, την Αγάπη, τη Χαρά. Πάρτε το φως απ’ το νεογέννητο της Φάτνης Βασιλιά! Μην αποκάμετε ν’ ανάβετε στις καρδιές σας την Ελπίδα ξανά και ξανά! Για να φωτίζεται η σκοτεινιά του κόσμου αυτού με το φως του Ήλιου της Δικαιοσύνης, του νεογέννητου Χριστού!»
Και η παρέα του παραμυθιού παρηγορήθηκε, φωτίστηκε, λυτρώθηκε.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΤΕΧΘΗ!!!
ΚΑΛΑ ΚΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
Ενημέρωση για το AIDS
Την Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου ο εκπαιδευτικός Θανάσης Πολύζος, βιολόγος στο 2ο ΓΕΛ Κατερίνης, ανταποκρινόμενος στην πρόσκλησή μας, ανέλαβε την ενημέρωση των μαθητών του ΓΕΛ Κάτω Μηλιάς για το AIDS. Η ενημέρωση είχε οριστεί για την 1η Δεκεμβρίου, την παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS (δείτε και την ανάρτηση: https://blogs.sch.gr/lykkatmil/2015/12/01/1%CE%B7-%CE%B4%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%BC%CE%B2%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC-%CF%84%CE%BF%CF%85/) , αλλά για πρακτικούς λόγους μετατέθηκε για την 18η.
Σε μια εμπεριστατωμένη παρουσίαση, με εμβρίθεια επιστημονικής εργασίας αλλά και εκλαϊκευμένο επιστημονικό λόγο, μίλησε σε μαθητές και εκπαιδευτικούς για όλα όσα αφορούν το Σύνδρομο Επίκτητης Ανοσολογικής Ανεπάρκειας. Εξήγησε από πού προήλθε ο ιός, πότε αναγνωρίστηκε επίσημα, πόσα είναι τα θύματά του παγκοσμίως, ποια είναι τα συμπτώματα που φανερώνουν την ύπαρξή του, με ποιους τρόπους μεταδίδεται, πώς αντιμετωπίζεται, αλλά και πώς μπορούμε να προφυλαχθούμε. Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε η αναφορά του σε περιπτώσεις διασήμων που πέθαναν από το AIDS, αλλά και η παράθεση πολλών μαρτυριών ανώνυμων φορέων του ιού που φανερώνουν ότι η κοινωνία μας δυστυχώς δεν είναι ακόμα έτοιμη να αγκαλιάσει αυτούς τους ασθενείς. Απάντησε σε ερωτήσεις, έλυσε απορίες μαθητών και προσπάθησε να γκρεμίσει προκαταλήψεις που συνδέονται με αυτή την ασθένεια.
Τον ευχαριστούμε γι’ αυτό το ιδιαίτερο μάθημα Βιολογίας αλλά και για τα διδάγματα ανθρωπιάς που μας προσέφερε. Ευχαριστούμε επίσης τη διεύθυνση του 2ου Λυκείου Κατερίνης που διευκόλυνε, με την τροποποίηση του ωρολογίου προγράμματος, την παρουσία του κ. Πολύζου στο σχολείο μας, αποδεικνύοντας πόσο απαραίτητη στην εκπαίδευση είναι η συνεργασία σχολείων και εκπαιδευτικών.
Δύο μεγάλοι μας άγιοι στις 4 Δεκεμβρίου: Η αγία Βαρβάρα κι ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός
Η Αγία Βαρβάρα έζησε κατά τα χρόνια που αυτοκράτορας ήταν ο διώκτης των χριστιανών Διοκλητιανός (284-305). Γεννήθηκε στην Ηλιούπολη (σημερινό Μπάαλμπεκ) του Λιβάνου και υπήρξε θυγατέρα του πλουσίου ειδωλολάτρη και τοπάρχη Διόσκορου.
Η κόρη ήταν πολύ όμορφη και καθώς ήταν ορφανή από μητέρα και χωρίς αδέλφια, ο πατέρας της την πρόσεχε ιδιαιτέρως. Ήθελε να την κρατήσει ανύπανδρη, απομακρυσμένη από τις βιωτικές μέριμνες και τις ανθρώπινες συντυχίες. Γι’αυτόν τον λόγο έκτισε ένα ψηλό πύργο και την απομόνωσε εκεί. Μια χριστιανή θεραπαινίδα ανέλαβε την ανατροφή και διαπαιδαγώγησή της και απ’αυτήν σίγουρα μυήθηκε στην κατά Θεόν ζωή. Στην μόνωση του πύργου η κόρη καλλιεργούσε το πνεύμα της με προσευχή, μελέτη των Γραφών και εξάσκηση των αρετών. Κάποτε ο πατέρας της θέλησε να καλλωπίσει τον πύργο και διέταξε τους εργάτες του να κτίσουν στην βάση του ένα λουτρό με δύο παράθυρα. Κατ’εκείνο τον καιρό χρειάσθηκε να λείψει και έτσι η νεαρή Βαρβάρα έδωσε την εντολή να ανοιχθεί και τρίτο παράθυρο στο λουτρό ώστε και τα τρία παράθυρα να γίνουν εις τύπον της Αγίας Τριάδος, από την οποία προέρχεται κάθε φως φωτίζον και αγιάζον πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον. Όταν τελείωσε το έργο η Αγία στάθηκε με καμάρι πάνω από τον λουτήρα-κολυμβήθρα και κοιτάζοντας ανατολικά, σχημάτισε με το δάκτυλο στα μάρμαρά του τον θείο τύπο του Σταυρού. Ο Σταυρός χαράχθηκε επάνω στο μάρμαρο σαν να σκαλίστηκε από εργαλείο και όχι ανθρώπινο χέρι και έτσι δειχνόταν στους πιστούς κατά τα μετά το μαρτύριό της χρόνια. Χαρούμενη η Αγία για το έργο της αυτό επιδόθηκε σε εκτενή προσευχή και δεν απέλιπε του να επιτιμά τα άψυχα είδωλα που τιμούσε ο πατέρας της και όσους τα προσκυνούσαν.
Όταν κάποτε ο Διόσκορος επέστρεψε και είδε το λουτρό φτιαγμένο με τρία παράθυρα, ζήτησε εξηγήσεις από τους εργάτες και εκείνοι του υπέδειξαν την θυγατέρα του η οποία απολογούμενη μαρτύρησε την πίστη της στην χριστιανική θρησκεία. Με τα τρία δάκτυλά της ενωμένα έκανε το σημείο του Σταυρού λέγοντας ότι «Πατήρ, Υιός και Άγιον Πνεύμα, αυτό το μοναδικό φως φωτίζει όλη την κτίση και μέσω του σημείου του Σταυρού σώζονται οι άνθρωποι». Αμέσως ο θυμωμένος πατέρας τράβηξε το σπαθί του και όρμησε να φονεύσει την κόρη του. Η Αγία διέφυγε στο βουνό όπου άνοιξε θαυματουργικά ένας βράχος στα δύο και προστάτεψε την μάρτυρα. Το ίδιο θαύμα είχε γίνει και άλλοτε για να προστατευθεί η πρωτομάρτυς και ισαπόστολος Θέκλα……
Ο οργισμένος Διόσκορος συνάντησε στον δρόμο δύο βοσκούς και τους ρώτησε αν ξέρουν κάτι. Ο μεν πρώτος αν και ήξερε, δήλωσε άγνοια, ο δε δεύτερος αφού αρνήθηκε με τα λόγια, έδειξε με τα χέρια του τον τόπο καταφυγής της Αγίας. Τότε ο Διόσκορος κατεδίωξε την Αγία, την συνέλαβε αρπάζοντάς την από τα μαλλιά και την ενέκλεισε σε σκοτεινό χαμόσπιτο βάζοντας φρουρούς να την προσέχουν. Ύστερα την παρέδωσε στον Ηγεμόνα Μαρκιανό να την ανακρίνει ακόμη και με βασανιστήρια αφού την κατήγγειλε ως χριστιανή και εχθρό της έννομης τάξεως.
Εκείνος όταν αντίκρυσε την όμορφη νεαρή γυναίκα, ξέχασε τα λόγια του άστοργου πατέρα της και άρχισε με καλοπιάσματα να την κάνει να αλλάξει γνώμη. Μπροστά στο αμετάθετο της γνώμης της, διέταξε να την μαστιγώσουν με ωμά νεύρα βοδιών (βούνευρα) μέχρι να βαφτεί η γη από το αίμα της και ακολούθως να τρίψουν τις πληγές της με τρίχινα υφάσματα. Πονεμένη και αιμόφυρτη την έριξε στην φυλακή. Γύρω στα μεσάνυκτα της παρουσιάστηκε μέσα σε δυνατό φως ο Ιησούς Χριστός και αφού της έδωσε κουράγιο, την θεράπευσε και την ευλόγησε. Μέσα στην φυλακή υπήρχε ακόμη μια νεαρή χριστιανή, η Ιουλιανή, η οποία προβληματίστηκε για τα βάσανα της Βαρβάρας. Καθώς την είδε θεραπευμένη αποφάσισε να την ακολουθήσει στην επιλογή της να μαρτυρήσει για την αγάπη του Χριστού.
Ο Μαρκιανός κάλεσε ενώπιόν του την Βαρβάρα και καθώς την είδε υγιή, απέδωσε το γεγονός σε παρέμβαση των θεών της πίστεώς του. Η Βαρβάρα το αρνήθηκε, υποδεικνύοντας ως μόνο θεραπευτή της τον Ιησού Χριστό. Τότε εκείνος θυμωμένος διέταξε τους παρευρισκόμενους να ξύσουν τα πλευρά της Μάρτυρος με σιδερένια νύχια και επιπλέον με αναμένες λαμπάδες να καίνε τα ήδη ξυσμένα μέλη. Έπειτα διέταξε με ένα σφυρί να χτυπάνε την τιμία της κεφαλή.
Η Ιουλιανή παρακολουθώντας τα μαρτύρια αυτά της Βαρβάρας δεν μπόρεσε να κρύψει την ευαισθησία της και άρχισε να κλαίει. Τότε ο Μαρκιανός διέταξε να την συλλάβουν και να την κρεμάσουν στο ξύλο δίπλα στην Βαρβάρα και με σιδερένιες ξύστρες να ξεσχίσουν τις πλευρές της. Το μαρτύριο αυτό οι δύο γυναίκες το υπέμεναν προσευχόμενες στον Θεό να τους δώσει δύναμη να το αντέξουν μέχρι τέλους. Κατόπιν ο άκαρδος Ηγεμόνας έδωσε εντολή να τους κόψουν τους μαστούς τους με σμίλη. Επειδή όμως η μια ενίσχυε την άλλη με προσευχή και λόγους φιλάδελφους, ο Ηγεμόνας τις χώρισε, και την μεν Ιουλιανή φυλάκισε, την δε Βαρβάρα έδωσε εντολή γυμνή και ματωμένη να την περιφέρουν στους δρόμους για να διαπομπευθεί. Η Αγία Βαρβάρα ζήτησε την θεία βοήθεια σ’αυτό το μαρτύριο και η χάρις του Θεού την ενέδυσε με φωτεινή εκ του ουρανού νεφέλη που την κατέστησε αόρατη στα μάτια του πλήθους……Κατησχυμμένος ο Μαρκιανός για άλλη μια φορά έδωσε οριστική εντολή να θανατωθούν οι δύο γυναίκες με αποκεφαλισμό. Ο πατέρας της Αγίας βλέποντας από κοντά όλο το φρικτό μαρτύριο, θεώρησε μαλθακότητα για τον εαυτό του να φονευθεί η κόρη του από ξένο χέρι. Γι’αυτό και άρπαξε την θυγατέρα του από τα μαλλιά ετοιμάζοντας με τα ίδια τα χέρια του την σφαγή. Ανεβάζοντάς την στο βουνό ακολουθούσε μαζί της και η Ιουλιανή. Τότε η Αγία Βαρβάρα γονάτισε και προσευχήθηκε και για τις δύο. Και την μεν Ιουλιανή αποκεφάλισε δήμιος, την δε Βαρβάρα ο κακούργος πατέρας της. Η θεία δίκη όμως δεν άργησε να παρέμβει. Κεραυνός κατέκαψε τον Διόσκορο και τον έκανε στάκτη.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός ήταν διαπρεπέστατος θεολόγος και ποιητής του 8ου αιώνα μ.Χ. και μέγας πατήρ της Εκκλησίας. Γεννήθηκε στη Δαμασκό στα τέλη του 7ου αιώνα μ.Χ. και έτυχε επιμελημένης αγωγής από τον πατέρα του Σέργιο, που ήταν υπουργός οικονομικών του άραβα χαλίφη Αβδούλ Μελίκ του Α’. Δάσκαλός του ήταν κάποιος πολυμαθής και ευσεβέστατος μοναχός, που ονομαζόταν Κοσμάς και ήταν από τη Σικελία. Ο Σικελός μοναχός πράγματι, εκπαίδευσε τον Ιωάννη και τον θετό του αδελφό Κοσμά τον Μελωδό άριστα σ’ όλους τους κλάδους της γνώσης. ( Το μοναχό αυτό τον είχε απελευθερώσει από τους Άραβες, πληρώνονας λύτρα, ο πατέρας του αγίου, ο οποίος συστηματικά ξόδευε πολλά χρήματα για να εξαγοράζει και να απελευθερώνει αιχμαλώτους).
Όταν πέθανε ο Σέργιος, ο γιός του Ιωάννης διορίστηκε, χωρίς να το θέλει, πρωτοσύμβουλος του χαλίφη Βελιδά (705 – 715 μ.Χ.). Αργότερα, όταν ο χαλίφης Ομάρ ο Β’ εξήγειρε διωγμό κατά των χριστιανών, ο Ιωάννης μαζί με τον θετό του αδελφό Κοσμά (τον έπειτα επίσκοπο Μαϊουμά), έφυγαν από τη Δαμασκό και πήγαν στην Ιερουσαλήμ. Εκεί ο Ιωάννης έγινε μοναχός στην περίφημη Μονή του αγίου Σάββα ( ο οποίος γιορτάζει μια μέρα μετά, 5 Δεκ.), όπου έμεινε σ’ όλη του τη ζωή, μελετώντας και συγγράφοντας.
Στο διωγμό κατά των αγίων εικόνων, επί Λέοντος του Ισαύρου (726 μ.Χ.), πήρε ενεργό μέρος και εξαπέλυσε κατά του ασεβούς αυτοκράτορα, τους τρεις γνωστούς λόγους υπέρ των αγίων εικόνων, πράγμα που θορύβησε τον Λέοντα. Αναφέρεται ότι ο Λέων διέταξε να μιμηθούν την γραφή του Δαμασκηνού και να στείλουν στο Χαλίφη πλαστή επιστολή του, με την οποία να φαίνεται ότι αυτός προσέφερε τη Δαμασκό στους Βυζαντινούς. Ο Χαλίφης πείστηκε και του έκοψε το δεξί χέρι. Το βράδυ έστειλε μεσίτες ο Ιωάννης στο βάρβαρο παρακαλώντας να του χαρίσει το κομμένο χέρι για να το θάψει. Ο Σαρακηνός συμφώνησε και του έδωσε το χέρι. Ο Άγιος το πήρε το πήγε στο ναό, που είχε στο σπίτι του. Έπεσε κάτω μπροστά στη αγία εικόνα της Θεομήτορος (που αποτελούσε οικογενειακό κειμήλιο και την φύλαγε με ευλάβεια στο παρεκκλήσιο του σπιτιού του) και προσευχόμενος με δάκρυα έλεγε:
«Δέσποινα Πάναγνε Μήτερ, η τον Θεόν μου τεκούσα,
δια της θείας εικόνας η δεξιά μου εκόπη.
Ουκ αγνοείς την αιτίαν, δι’ ην εμάνη ο Λέων
Προφθασον, τοίνυν, ως τάχος και ιασαί μου την χείρα.
Η δεξιά του Υψίστου, η από Σου σαρκωθείσα,
Πολλάς ποιεί τας δυνάμεις δια της Σης μεσιτείας.
Την δεξιάν μου ταύτην και νυν ιασάτω λιταίς σου.
Ως αν, Σους ύμνους, ους δοίης και του εκ Σου σαρκωθέντος.
Εν ρυθμικαίς αρμονίαις συγγράψηται, Θεοτόκε,
Και συνεργός χρηματίση της Ορθοδόξου λατρείας,
Δύνασαι γαρ όσα αν θέλης, ως του Θεού Μητηρ ούσα»
Λέγοντας αυτά ο Ιωάννης αποκοιμήθηκε και βλέπει την αγία εικόνα της Αειπαρθένου και του λέγει: «Γιατρεύτηκε το χέρι σου και μη λυπάσαι πλέον γι’ αυτό. Κάνε τώρα αυτό γραφίδα γραμματέως όπως μου υποσχέθηκες».Τότε ξύπνησε ο Άγιος και βλέποντας το χέρι του θεραπευμένο, δοξολογούσε και ευχαριστούσε τον Κύριο και την Άχραντη Μητέρα του. Από τη χαρά του φρόντισε και έβαλε αργυρό ομοίωμα του χεριού του κάτω από το αριστερό μέρος της Εικόνας της Παναγίας. Ένεκα τούτου του περιστατικού ονομάστηκε η Εικόνα της Παναγίας της Τριχερούσας. Μετά από το θαυματουργικό αυτό γεγονός ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός αποφασίζει να γίνει μοναχός στη Λαύρα του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου στην Παλαιστίνη.Μαζί του είχε και την Εικόνα της Παναγίας Τριχερούσας .Το έτος 1217 ο Άγιος Σάββας ο Χιλανδαρηνός, περνώντας από την Ιερά Μονή του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου, πήρε μαζί του την Εικόνα της Παναγίας της Γαλακτοτροφούσης και την Εικόνα της Παναγίας Τριχερούσης και τις μετέφερε στην Ιερά Μονή Χιλανδαρίου του Αγίου Όρους, όπου η Αγία Εικόνα παρέμεινε μέχρι το έτος 1347.Τότε έρχεται στο Άγιο Όρος ο Σέρβος Κράλης Δρούσαν, ο οποίος αναχωρών για την πατρίδα του, πήρε την Εικόνα της Τριχερούσας ως ευλογία.
Η Εικόνα φιλοξενήθηκε στην Ιερά Μονή Στουντενίτσης της Σερβίας.Όταν στις αρχές του 15ου αιώνα οι Σέρβοι πληροφορήθηκαν ότι κινδυνεύουν να υποδουλωθούν στους Τούρκους, αμέσως παίρνουν την Αγία Εικόνα της Παναγίας Τριχερούσας από το Σερβικό Μοναστήρι και την τοποθετούν στη ράχη ενός γαϊδαρου και αφήνουν το ζώο ελεύθερο να το οδηγήσει όπου η Παναγία θελήσει.Και πράγματι, κατά θαυματουργικό τρόπο, το ήσυχο αυτό ζώο διέσχισε όλη τη Σερβία, την Ελληνική περιοχή της Μακεδονίας και ήρθε στο Άγιο Όρος, στην Ιερά Μονή Χιλανδαρίου, όπου οι μοναχοί την υποδέχθηκαν με τιμές και λιτανείες.Το ευλογημένο αυτό γαϊδουράκι, σύμφωνα με την ιερή παράδοση, μόλις τοποθετήθηκε η Εικόνα στο Ιερό του Μοναστηριού, έπεσε νεκρό.Μέχρι σήμερα η Αγία αυτή Εικόνα της Παναγίας Τριχερούσας θεωρείται ως η Ηγουμένη της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου και Προστάτης του Σέρβικου Ορθόδοξου λαού.
Ο Ιωάννης κατανάλωσε όλη του τη ζωή για τη δόξα της Εκκλησίας και άφησε σε μας θησαυρούς ανυπολόγιστης αξίας. Έζησε με οσιότητα πάνω από εκατό χρόνια και κοιμήθηκε ειρηνικά το 749 μ.Χ. Τάφηκε στη Μονή του Αγίου Σάββα. Χάρη στην ευγλωττία του ονομάσθηκε και «Χρυσορρόας», ενώ για το πλούσιο μουσικό του έργο ονομάστηκε «Μαΐστωρ της μουσικής».
1η Δεκεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS
Μαθητές και εκπαιδευτικοί φορέσαμε το κόκκινο κορδελάκι για να τονίσουμε τη σοβαρότητα της σημερινής παγκόσμιας ημέρας κατά του HIV/AIDS.
Η 1η Δεκεμβρίου καθιερώθηκε ως Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS το 1988, με απόφαση της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας και στη συνέχεια της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.
Το AIDS είναι μία από τις φονικότερες επιδημίες στην παγκόσμια ιστορία. Από το 1981 που παρατηρήθηκε κλινικά στις ΗΠΑ, γύρω στα 39.000.000 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, ενώ 78.000.000 είναι φορείς του ιού HIV. Η σεξουαλική επαφή αποτελεί τον κύριο τρόπο μετάδοσης του HIV.
Αισιόδοξα μηνύματα για την τιθάσευση του ιού εκπέμπει η UNAIDS, η υπηρεσία του ΟΗΕ για την καταπολέμηση του AIDS, που τονίζει ότι «το τέλος της επιδημίας του AIDS δεν είναι πλέον απλώς ένα όραμα, μπορεί να γίνει πραγματικότητα έως το 2030». Το σημαντικό είναι ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι έχουν πρόσβαση στα αντιρετροϊκά φάρμακα που αποτρέπουν την εκδήλωση της ασθένειας, επισημαίνει η υπηρεσία.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της UNAIDS, 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι πέθαναν από AIDS το 2013, αριθμός που παρουσιάζει μικρή πτώση για όγδοη συνεχόμενη χρονιά. Τα νέα κρούσματα, επίσης, παρουσιάζουν μείωση για μία ακόμη χρονιά (2,1 εκατομμύρια το 2013), όπως και στα παιδιά (240.000 το 2013).
Στην Ελλάδα, μετά τη μεγάλη επιδημία στους χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών (ΧΕΝ) την περίοδο 2011-2013, παρατηρήθηκε μείωση των περιστατικών HIV λοίμωξης το 2014 και το πρώτο δεκάμηνο του 2015, τόσο συνολικά, όσο και ειδικά στην ομάδα των XEN. Οι περισσότερες μεταδόσεις του ιού αποδίδονται και πάλι στη σεξουαλική επαφή, κυρίως σε αυτή μεταξύ ανδρών.
Τα περιστατικά HIV λοίμωξης, που έχουν δηλωθεί στο Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ), παρουσιάζουν πτωτική τάση το πρώτο δεκάμηνο του 2015, συγκριτικά με τις αντίστοιχες περιόδους την τριετία 2011-2013. Πιο συγκεκριμένα, τους πρώτους δέκα μήνες του 2013 είχαν καταγραφεί 7,2 περιστατικά HIV λοίμωξης ανά 100.000 πληθυσμού, ενώ την αντίστοιχη περίοδο του 2015 ο ρυθμός δήλωσης έχει πέσει στο 6,2. Σε απόλυτους αριθμούς, μεταξύ Ιανουαρίου και Οκτωβρίου του 2015, δηλώθηκαν στο ΚΕ.ΕΛ.Π.ΝΟ 667 HIV λοιμώξεις, εκ των οποίων οι 590 (88,5%) αφορούσαν σε άνδρες και οι 77 (11,5%) σε γυναίκες.
Σύμφωνα με στοιχεία του ΚΕΕΛΠΝΟ, μέχρι και την 31η Οκτωβρίου 2015 είχαν καταγραφεί 15.109 περιστατικά HIV λοίμωξης (82,7% άνδρες). Από το σύνολο των ατόμων αυτών, 3.732 εμφάνισαν AIDS και περίπου 7.700 βρίσκονται υπό αντιρετροϊκή θεραπεία. Ο συνολικός αριθμός των θανάτων ανέρχεται στους 2.562.
Τι συμβολίζει το κόκκινο κορδελάκι:
Είναι πλέον ένα παγκόσμιο σύμβολο. Η κόκκινη κορδέλα συμβολίζει τον αγώνα κατά του AIDS και θα την δείτε παντού την 1η Δεκεμβρίου, την Παγκόσμια Ημέρα για την καταπολέμηση του ιού αυτού. Πώς καθιερώθηκε η κορδέλα αυτή; Ποια ιστορία κρύβεται πίσω της;
Δημιουργήθηκε από τους Visual AIDS Artists Caucus το 1991. Μάλιστα ήταν το τελευταίο εγχείρημα του καλλιτεχνικού αυτού οργανισμού της Νέας Υόρκης που ιδρύθηκε από τον Patrick O’Connell to 1988, με σκοπό την προαγωγή και την ενίσχυση της ευαισθητοποίησης για το HIV/Aids. Η έμπνευση ήρθε τελικά από τις κίτρινες κορδέλες που δένονταν σε δέντρα, για να εκφράσουν υποστήριξη στον αμερικανικό στρατό που μαχόταν στον πόλεμο του Κόλπου.
Πώς κατέληξαν στο χρώμα; Το ροζ και τα χρώματα του ουράνιου τόξου αποκλείστηκαν, επειδή ήταν πολύ συνδεδεμένα με την ομοφυλοφιλική κοινότητα, κι αυτή ήταν μια ασθένεια που αφορούσε τους πάντες. Το κόκκινο ήταν κάτι τολμηρό κι ορατό και συμβόλιζε το πάθος, μια καρδιά και την αγάπη. Το σχήμα δεν έκρυβε κάποιο ιδιαίτερο συμβολισμό, αλλά ήταν εύκολο να το κάνει κανείς. Μία απλή κορδέλα. Το 1992 περισσότερο από 100.000 κορδέλες μοιράστηκαν σε κονσέρτο κατά του Aids στο στάδιο Wembley του Λονδίνου για τον Freddie Mercury, ενώ άρχισαν επίσης να ανήκουν στην καθημερινότητα των Αμερικανών.
Η κορδέλα ήταν ένας τρόπος να διευρυνθεί η συζήτηση για το Aids. Οι δημιουργοί της επίτηδες δεν την κατοχύρωσαν ποτέ με σκοπό να μπορεί να τη φτιάξει οποιοσδήποτε, οπουδήποτε.
ΠΗΓΕΣ: http://www.sansimera.gr