Η υπόσταση του ποιητικού λόγου συνδέεται με την ανάγκη ρυθμικής έκφρασης μέσω της εικονοποιίας. Το περιεχόμενο της ποίησης είναι συνήθως πιο πυκνό και και αξιομνημόνευτο και το ύφος της πιο διεισδυτικό και αμεσότερα επιβλητικό επί του κοινού από τον καθημερινό ή πεζό λόγο. Η καταφυγή στην ποίηση τόσο για τους δημιουργούς όσο και για τους αναγνώστες της έχει βάση ψυχολογική και βιολογική (συρρίκνωση και επέκταση των πνευμόνων, παλμό του αίματος, χτύπο της καρδιάς) (Thompson 1978, 6). Η ρυθμική, ηχητική και κινητική διεργασία του λόγου μέσω της ποίησης συνδέεται με τον ρυθμό άλφα του ανθρώπινου εγκεφάλου που λειτουργεί ως τρόπος οργάνωσης και χρονομέτρησης των κιναισθητικών και νευροφυσιολογικών γλωσσικών λειτουργιών (Lenneberg 1967)….