Μυγδαλίτσα ολανθισμένη,
νύφη μέσα στον χιονιά,
καμαρώνει φορτωμένη
τα χιονάτα της προικιά.
Σμίξαν τ΄άνθια με τα χιόνια,
η Άνοιξη κι η Χειμωνιά
και μπερδεύτηκαν στα κλώνια
η ομορφιά και η παγωνιά.
Και δεν ξέρουν τα παιδάκια
τι ταιριάζει πιο καλά.
Να στολίσουνε μ΄ ανθάκια
ή με χιονιά τα μαλλιά;
Μυγδαλιά μου ολανθισμένη,
που σε δέρνει ο βοριάς,
να΄ σαι τάχα ευτυχισμένη
π΄ Άνοιξη μας προμηνάς;
Α. Κωνσταντινίδης
Έβρεξες και χιόνισες, άσπλαχνε χειμώνα.
Πάγωσες την όμορφη τρυφερή ανεμώνα.
Όλους μας φυλάκισες μέσα στη φωλιά μας.
Φύσηξες και ρήμαξες την αμυγδαλιά μας.
Φτάνουν πια οι κακοκαιρίες φτάνουν πια τα χιόνια.
Άσε να ‘ρθει η άνοιξη με τα χελιδόνια.
(Γιώργης Κρόκος)
Μες τα κρύα μες τα χιόνια
με την πρώτη ηλιοφεγγιά,
πρώτη ανθίζει μες στον κήπο
η μικρούλα η μυγδαλιά.
Ο βοριάς δεν την τρομάζει
δεν φοβάται τον χιονιά
γρήγορα, μας λέει, τελειώνει
φεύγει η βαρυχειμωνιά.
Μ’ άσπρα λουλουδένια πέπλα
έχει ομορφοστολιστεί
και όλη μέρα καμαρώνει
σα νυφούλα γελαστή.
Φτάνει με τα χελιδόνια
με τις αύρας τα φτερά
η άνοιξη μυριανθισμένη
με τραγούδια και χαρά.
Χάρης Σακελλαρίου (1980 από τη συλλογή χελιδόνια)
Λέτε να ‘ναι μαγεμένα
του παππού μου τα γυαλιά
και τον κάνουν να μη βλέπει
όταν κάνω σκανταλιά
ή σαν πρέπει να διαβάσω
πως γυρεύω να το σκάσω!
Λέτε να ‘ναι μαγεμένο
του παππού τ ‘ακουστικό
κι όταν πάλι μου ξεφύγει
το λογάκι το κακό
απ’ τ’ αυτιά του μένει απ’ έξω
και ρωτάει με τι θα παίξω!
Δε θυμώνει, δε μαλώνει
όταν κάνω…
Έχω μέσα στην καρδιά μου
-μη σας φανεί αστείο-
όπως όλα τα παιδιά,
ένα ζαχαροπλαστείο.
Με τ’ αγνότερα υλικά
-ζάχαρη και σοκολάτα-
φτιάχνω της χαράς γλυκά,
της αγάπης μαντολάτα.
Ένα γύρω τα σκορπώ
-και μ’ αρέσει αυτό που κάνω-
γιατί το ‘βαλα σκοπό
τους ανθρώπους να γλυκάνω.
Κι όταν όλοι τους γευτούν
-τα σορόπια και τις πάστες-
θα ζητάνε να γενούν
σαν κι εμέ ζαχαροπλάστες.
…
Καμπανούλες, καμπανούλες
κρεμαστές μικρές χαρούλες,
και μπαμπάκι αντί για χιόνια
στα μικρά του δέντρου κλώνια.
Μπάλες μπάλες και κεράκια
κι αναμμένα φαναράκια,
και παιχνίδια κι αγγελούδια
κι άλλα χίλια δυο καλούδια.
Κάτω χαμηλά στη βάση
μάγοι και βοσκοί έχουν φτάσει,
και προς της κορφής τα μέρη
φέγγει λαμπερό ένα αστέρι.
Ρένα Καρθαίου
Μέρες έχει να φανεί
ήλιου φως στον ουρανό
κι είναι η μέρα μας αχνή
πρωινό και βραδινό.
Χούχου, χου! Το κρύο, βελόνι
χώνεται και μας παγώνει.
Στου χειμώνα την πνοή
πάγωσαν δέντρα , νερά,
σφίχτηκε κάθε ζωή
γύρω στο αίμα της γερά.
Χούχου, χου! Το κρύο μετράει
τα πλευρά και μας πονάει!
Ήλιε, που έδυσες νωρίς,
έβγα μια χρυσή αυγή,
κάμε εκείνο που μπορείς,
ζέστανε την…
Μία ομπρέλα φουντωτή
στη ντουλάπα κύκλοι κλειστή
έχει στην καρδιά μαράζι
και όλο κλαίει και αναστενάζει.
Αχ ας έρθει η βροχή
μουρμουρίζει η φτωχή
μια βροχή ευλογημένη
για να ανοίξω τεντωμένη.
Πάει η γοργά το καλοκαίρι
η ομπρέλα δεν το ξέρει
ώσπου έρχεται μια ώρα
που αρχίζει και η μπόρα.
ψάχνω το ντουλάπι ανοίγει
τι συγκίνηση ! τι ρίγη!
την ομπρέλα μας την παίρνουν
και μες στη βροχή τη φέρνουν.
Τεντωμένη, ανοιγμένη
είναι τώρα ευτυχισμένη.
Και τραγούδι γύρω…
Μύγα και ψύλλος
και σφήκα και τριζόνι
κάνουν τούμπες πάνω στα κλαριά
και γελούνε οι γειτόνοι.
Γάτες και ποντίκια
κουνέλια κι αλεπούδες
παίζουν μπάλα μες στη γειτονιά
και γελούνε οι παππούδες.
Ήλιος και αέρας
και αστέρια και σελήνη
κάνουνε χάζι από τον ουρανό
και ότι θέλει ας γίνει.
στίχοι: Α. Κωνσταντινίδη
Αυτός ο τροχονόμος μας
τι δύναμη μεγάλη!
Με το ‘να χέρι σταματά
ολόκληρη ferrari!
Και μόνο μ’ ένα δάχτυλο
που το κουνάει απλά,
μπορεί να σταματήσει
σειρά από σχολικά!
Στην ίδια θέση στέκεται
χωρίς να κουνηθεί!
Έχετε δει εσείς άνθρωπο
με τόση υπομονή;
Τζιάνι Ροντάρι “Φλυαρίες ανάμεσα στον ουρανό και την γη” εκδόσεις Τεκμήριο.