Τρεις φίλοι μου ψαράδες
που έμεναν στο Βόλο
τσακώνονταν για τα καλάμια
μια μέρα και ένα χρόνο.
και δώστου υπολογισμοί και δώστου τσακωμός
να βρούνε πόσα ψάρια
έχει ο ωκεανός.
Λέει ο πρώτος είναι πιο πολλά νομίζω από επτά
χωρίς να υπολογίσω τα ψάρια τα μικρά.
Λέει ο δεύτερος εγώ νομίζω είναι χίλια
χωρίς να υπολογίσω τα μύδια και τα στρείδια.
Και ο τρίτος είναι…
Πόσο καλή μαζί μου
είν’ η σελήνη!
Κάνω ένα βήμα εγώ,
κάνει και εκείνη.
Στέκομαι εγώ
στέκεται αυτή.
Τρέχω
και εκείνη τρέχει.
Κι όταν φοβάμαι
την κοιτώ
και ο φόβος
πάει, φεύγει.
Μοιάζει με το σκυλάκι μου
που σέρνω από τον λουρί
και με μπαλόνι που κρατώ
στο χέρι απ’ την κλωστή.
Τζιάνι Ροντάρι
“Φλυαρίες ανάμεσα στον ουρανό και τη γη”, Εκδόσεις Τεκμήριο
Ξέρω μία μέρα το ασανσέρ
στο πέμπτο δεν θα σταματήσει
μπουμ το ταβάνι θα τρυπήσει
στον ουρανό θα πεταχτεί
τις ομορφιές του να μου δείξει
και πάλι σπίτι θα γυρίσει.
Τζιάνι Ροντάρι
“Φλυαρίες ανάμεσα στον ουρανό και τη γη”, Εκδόσεις Τεκμήριο
Μαζευτείτε εδώ παιδιά
ήρθε η πρώτη παγωνιά.
Παγωμένα είναι τα δέντρα
παγωμένα τα βουνά,
παγωμένο το ρυάκι
και του αλόγου η ουρά.
Παγωμένα τα λουλούδια
παγωμένη η πισίνα,
παγωμένη και η κούκλα
που είναι μέσα στη βιτρίνα.
Παλτουδάκι με το κόκκινο γουνάκι
κάποιος να το αγοράσει
για να θα ζεσταθεί λιγάκι.
“Φλυαρίες ανάμεσα στον ουρανό και τη γη” εκδόσεις Τεκμήριο.
Πάμε παιδιά σ’ έναν πλανήτη,
που ‘χει δεντράκια τόσα πολλά,
άλλα μικρούτσικα, άλλα μεγάλα
και σ’ όλα κρέμονται δώρα, γλυκά.
Κουκλίτσες, μπάλες, αεροπλάνα,
λαμπίτσες κόκκινες, ζαχαρωτά,
σοκολατένιοι νάνοι, μπαλόνια,
χρυσά κουτάκια με παγωτά!
Είν’ ο πλανήτης των Χριστουγέννων!
Μες στην πλατεία, στα μαγαζιά,
διαλέγεις, παίρνεις ό,τι σ’ αρέσει
χωρίς να χρειάζονται διόλου λεφτά.
Γιατ’ οι βιτρίνες τζάμια δεν έχουν
κι είναι γεμάτες χρυσά κουτιά
κι αυτός ο κύριος που τα μοιράζει,
“να μας ξανάρθετε”, λέει, “παιδιά!”
Πλανήτης όμορφος !
Πολλοί όμως λένε
πως δεν υπάρχει στ’ αληθινά.
Κι αν δεν…
Ξέρω από χρόνια ένα παιδί
που στάλα θάλασσα δεν έχει δει.
Θα πάω μία μέρα και θα το πάρω
και στις ακτές μας θα το βολτάρω.
“Νάτη η θάλασσα”, δειλά θα πω,
“με το νερό της το δροσερό”.
Με κουβαδάκι μικρό μικρό,
τι θα σας κλέψει ; λίγο νερό;
Μα σαν τα μάτια του ανοίξει,
όλη τη θάλασσα θα τη ρουφήξει.
Τζιάνι Ροντάρι “φλυαρίες ανάμεσα…
Αυτός ο τροχονόμος μας
τι δύναμη μεγάλη!
Με το ‘να χέρι σταματά
ολόκληρη ferrari!
Και μόνο μ’ ένα δάχτυλο
που το κουνάει απλά,
μπορεί να σταματήσει
σειρά από σχολικά!
Στην ίδια θέση στέκεται
χωρίς να κουνηθεί!
Έχετε δει εσείς άνθρωπο
με τόση υπομονή;
Τζιάνι Ροντάρι “Φλυαρίες ανάμεσα στον ουρανό και την γη” εκδόσεις Τεκμήριο.
Ποιηματάκι λυπημένο,
για παιδάκι κρυωμένο.
Με λεμόνι, λίγο ρύζι
η μαμά του το ταΐζει.
Ύστερα ο γιατρός ρωτάει:
Πέρασε την ιλαρά;
Τότε, κρυωμένο θα ‘ναι,
έχει κόκκινα λαιμά.
Και σαν έρθει το βραδάκι,
κουρασμένο το παιδάκι,
μία μέντα πιπιλίζει
και η μαμά το νανουρίζει.
Τζιάνι Ροντάρι “φλυαρίες ανάμεσα στον ουρανό και τη γη “, εκδόσεις Τεκμήριο.
Αν είχα ένα πάγκο
και ας ήταν μία σανίδα
ξέρετε τι θα πούλαγα;
με το κιλό ελπίδα!
Ελπίδα σε καλή τιμή
τι πάει να πει αυτό;
να σε ένα μόνο πελάτη
θα πούλαγα για οκτώ
και αν κάποιος μου έλεγε δειλά
δεν έχω να πληρώσω φίλε
θα του έλεγα εγώ
χάρισμα θα στη δώσω.
Τζιάνι Ροντάρι, “Φλυαρίες ανάμεσα σε στον ουρανό και τη γη” εκδόσεις…
Ο χασούρας ο Μικές
έχασε το τρένο χτες
έχασε το πορτοφόλι
της μαμάς του το βραχιόλι
έχασε την όρεξή του
τη μικρή την αδερφή του
έχασε όλο το κουράγιο
το καλό του το τετράδιο
έχασε και το κεφάλι
ευτυχώς που ήταν άδειο
έχασε το σχολικό του
το παπούτσι το καλό του
έχασε κιθάρα ντέφι
μα δεν έχασε το κέφι.
Τζιάνι Ροντάρι “Φλυαρίες ανάμεσα στον ουρανό…