Τρεις κοτούλες στην αυλή
άσπρη, μαύρη, παρδαλό
βρήκαν ένα σκουληκάκι
και τσιμπάνε η μία την άλλη.
Ευθύς τρέχει ο πετεινός
Κορδωτός, καμαρωτός.
Σαν τον είδανε, σκόρπισαν,
Το σκουλήκι παρατήσαν.
Και το βλέπει ο πετεινός,
ο μεγάλος στρατηγός,
Και ορμά για να το φάει.
Μ’ αυτό κρύβεται και…πάει.
Κική Γεωργίου
Από το Ανθολόγιο λογοτεχνικών κειμένων για το Νηπιαγωγείο
Κλοκ, κλοκ, κλοκ, μ᾿ ένα θυμό
στην αυλή γυρνά η κλώσσα
με το φουντωτό λαιμό
και με τα παιδιά τα τόσα.
Κλώσσα, φίλη μου παλιά,
τι θυμώνεις σα ζυγώνω;
Δεν σου αγγίζω τα πουλιά
μόνο σου τα καμαρώνω.
Μια τα κράζεις τρυφερά,
κάτι που βρες να μοιράσουν,
μια από κάτω απ᾿ τα φτερά,
τα σκεπάζεις, να ησυχάσουν.
Γεώργιος Βιζυηνός
Η χελώνα και ο λαγός
συναντήθηκαν μια μέρα
και είπανε να παραβγούν
ποιός θα πάει πρώτος πέρα.
Ο λαγός που ήξερε
πόσο αργά πάει η χελώνα
ξάπλωσε ένα κοιμηθεί
δίπλα σε έναν αχυρώνα
Κούτσα- κούτσα μια και δυό
η χελώνα πρώτη φτάνει
χρόνια τώρα ο λαγός
μες στο παραμύθι χάνει.
Γιώργος Σακελλαρίδης
Κάθε νύχτα στην αυλή
γάβου, γάβου το σκυλί,
δώσ᾿ του και γαβγίζει.
Του σπιτιού εδώ αυτός
είναι φύλακας πιστός,
ποιός δεν τον γνωρίζει;
Ψηλά τ᾿ αφεντικά
κοιμηθήκανε γλυκά,
πέρασε η ώρα.
Το γνωρίζει το σκυλί
και φωνάζει απ᾿ την αυλή
γάβου, γάβου τώρα.
Για να ξέρουν οι κακοί,
που γυρνούν εδώ κι εκεί
κάτι να σουφρώσουν,
πως σαν μπούνε στην αυλή,
θα τους πιάσει το σκυλί
και δε θα τη γλυτώσουν.
Γεώργιος Βιζυηνός
Ποτέ δεν θα πειράξω
τα ζώα τα καημένα
μην τάχα σαν κι εμένα
και εκείνα δεν πονούν;
θα τα χαϊδεύω πάντα
προστάτη τους θα γίνω
ποτέ δεν θα τα αφήνω
στους δρόμους να πεινούν.
Σα δε μιλούν εκείνα
και ο λόγος αν τους λείπει
μήπως δεν νιώθουν λύπη
δεν νιώθουν και χαρά;
μήπως καρδιά δεν έχουν
στα στήθη τους κρυμμένη
που τη χαρά προσμένει
κι αγάπη λαχταρά;
Ιωάννης Πολέμης