Αχ για λίγο, πώς να φύγω,
πάνω στ’ ασημιά φτερά του,
να γευτώ απ’ τη χαρά του
και στον ουρανό κει πάνω
χίλιες ζαβολιές να κάνω.
Τα αστεράκια να τσιγκλάω,
σύννεφα να γαργαλάω
και να βάλω ένα μουστάκι
με μπογιά στο φεγγαράκι.
Θέτη Χορτιάτη
Από τη συλλογή “Κούνια Μπέλα”
Να ‘το το φεγγάρι πάλι
σαν ανθρώπινο κεφάλι
που του κόψαν τα μαλλιά του
και του πήραν τη λαλιά του.
Το φεγγάρι μοιάζει τώρα
σαν ρολόι δίχως ώρα,
σαν ματάκι από ελάφι
και σαν τρύπα από χρυσάφι.
Φεγγαράκι λυπημένο,
μοναχούλι μου, καημένο,
μόλις λίγο μεγαλώσω
θα ‘ρθω να σε ανταμώσω.
Φώντας Λάδης