Η σημερινή ημέρα δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι μια υπενθύμιση. Μια σιωπηλή υπόσχεση ότι δεν ξεχνάμε.

Στο σχολείο μας τιμήσαμε την Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος μέσα από την προβολή της ταινίας «Το παιδί με τη ριγέ πιτζάμα» και μια ουσιαστική συζήτηση με τους μαθητές/τριες του Γυμνασίου. Μέσα από τα μάτια δύο παιδιών, είδαμε πώς το μίσος, ο ρατσισμός και η απανθρωπιά μπορούν να καταστρέψουν ζωές — και πώς η αθωότητα δεν γνωρίζει σύνορα, στρατόπεδα ή διαχωρισμούς.

Η ταινία δεν μίλησε μόνο για το παρελθόν. Μίλησε για το σήμερα και το αύριο. Για την ανάγκη να στεκόμαστε απέναντι στην αδικία, να αναγνωρίζουμε τον «άλλον» ως άνθρωπο και να μη μένουμε σιωπηλοί όταν η ιστορία κινδυνεύει να επαναληφθεί.

Στη συζήτηση που ακολούθησε, οι μαθητές/τριες προβληματίστηκαν, συγκινήθηκαν, ρώτησαν και μίλησαν με ειλικρίνεια. Για τη φιλία, την ευθύνη, τον φόβο, αλλά και τη δύναμη της επιλογής. Για το πώς μικρές πράξεις μπορούν να κάνουν τη διαφορά και πώς η μνήμη είναι πράξη αντίστασης.

Θυμόμαστε τα εκατομμύρια των αθώων θυμάτων του Ολοκαυτώματος. Θυμόμαστε για να μην επαναληφθεί. Θυμόμαστε για να διαλέγουμε, κάθε μέρα, την ανθρωπιά, τον σεβασμό και την ειρήνη.

Γιατί η μνήμη δεν ανήκει στο παρελθόν· είναι ευθύνη του παρόντος και ελπίδα για το μέλλον.