Βρισκόμαστε ακόμα στην Χώρα! Θυμάστε από την προηγούμενη ανάρτηση; Που είχαμε πάει στο θέατρο; Αφού τελείωσε το θέατρο λοιπόν και το παιχνίδι μας στην πλατεία ανηφορίσαμε για το αρχαιολογικό μουσείο της Χώρας. Είχαμε άλλο ένα ταξίδι να κάνουμε. Ενα ταξίδι στον χρόνο. Πίσω στον χρόνο!
Θέλαμε να δούμε από κοντά τα μεγάλα πιθάρια που αποθήκευαν το λάδι, τους αμφορείς και τους ψευδόστομους αμφορείς που τόσα είχαμε ακούσει και τελικά κέρδισαν την καρδιά μας, να πάρουμε πληροφορίες για την ζωή των αρχαίων! Είχαμε σκαρώσει μάλιστα και ένα παιχνίδι με την κυρία μας. Να ψάξει η κάθε ομάδα να βρει από ένα αγγείο (που είχαμε δει στον υπολογιστή νωρίτερα) και να το σημειώσουμε ή καλύτερα να το ζωγραφίσουμε. Επειδή όμως είμαστε λίγο … ζωηροί και δεν είχαμε πολύ χρόνο τελικά, το αλλάξαμε το παιχνίδι. Ακολουθήσαμε την κυρία όλοι μαζί και κάθε φορά που αναγνωρίζαμε ένα αντικείμενο (αγγείο, αμφορέα, πιθάρι, χρυσό κ.α.) το φωνάζαμε με ενθουσιασμό! Ο ενθουσιασμός μας όμως και η … ζωηράδα μας άγχωσε λίγο τις κυρίες του μουσείου και την κυρία μας! Ακολουθήσαμε όμως τον αρχαιολόγο που για καλή μας τύχη βρισκόταν εκεί και ακούσαμε προσεκτικά όλα τα ενδιαφέροντα που μας είπε.
Μάθαμε λοιπόν για τον βασιλιά Νέστορα, πόσο μεγάλο βασίλειο είχε, πόσο γνωστός ήταν τότε στον κόσμο, πόσο πολύ λάδι είχε η περιοχή μας που έστελνε και στο εξωτερικό. Ακόμα ότι είχε τα ανάκτορά του λίγο πιο πέρα, στο Λόφο του Εγκλιανού και ότι δυστυχώς μια πυρκαγιά κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος του παλατιού. Τωρα φαίνονται μόνο λίγοι τοίχοι και η μπανιέρα της βασίλισσας! Τα εκθέματα που βρίσκονται εκεί βρέθηκαν κάτω απο τα ερείπια των ανακτόρων. Είδαμε και πινακίδες με γραμμική γραφή Β! Ξέρετε, αυτή τη γραφή με τα ιδεογράμματα. Τα σύμβολα!
Δυστυχώς δεν μπορούσαμε να επισκεφθούμε και το παλάτι, επειδή γίνονται επισκευές. Ισως την Ανοιξη που θα έχουν τελειώσει θα πάμε μια εκδρομή με τους γονείς μας!
Σας χαρίζουμε λοιπόν μερικές “χρονογεύσεις”
Να’τος! Τον βρήκαμε! Αυτόν τον ψευδόστομο αμφορέα που έχει τρία κεφάλια ζώων γύρω από το λαιμό του! Κυρία, κερδίσαμε!Και αυτό το γιγάντιο πιθάρι μέσα του φύλαγε το λάδι. Το χρώμα του δικαιολογείται αν σκεφτείτε ότι βρέθηκε μετά την πυρκαγιά. Μετρηθήκαμε μπροστά του! Τεράστιο!!!λεπτομέρεια από χρυσό κόσμημαΣτον “ζυγό” ζύγιζαν το χρυσό και το ασήμι! Μπροστά του φαίνονται λεπτομέρειες από τα όπλα της εποχής.Ο αγαπημένος αμφορέας της κυρίας μας!Εδώ βλέπουμε βελάκια και πιο δίπλα χάντρες πήλινες για κολλιέ!Η κυρία μας ρώτησε: γιατί έχει και λαβή κάτω χαμηλά; Δεν του φτάνουν οι τρεις λαβές ψηλα; Ρε κυρία, απαντήσαμε εμείς, ήταν πολύ μεγάλο και έπρεπε να το κρατάει κάποιος από κάτω. Ηταν πολύ βαρύ, δηλαδή! Τι άλλο να πει η κυρία …Ο,τι απέμεινε από την καμινάδα των ανακτόρων!Διάφορα αντικείμενα καθημερινής χρήσης!Και άλλα αντικείμενα που βρέθηκαν στην κουζίνα των ανακτόρων! Τα ποτήρια των αρχαίων!Κυρία! Ψευδόστομοι, ψευδόστομοι! Φωτογράφησέ τους!Και άλλα αγγεία. Βλέπουμε και παιχνίδια!Οι πινακίδες Γραμμικής Β! Κατάμαυρες από τις σταχτες Ευτυχώς που οι προθήκες είχαν τζάμιαΕδώ, κρατούσαν σημειώσεις για το εμπόριο, πόσο λάδι πούλησαν και άλλα…. Δεν ήξεραν πολλοί να γράφουν, να χαράζουν καλύτερα. Μόνο λίγοι. Ελάχιστοι, μας είπε ο Αρχαιολόγος, ο κύριος ΣταμάτηςΗ … πιατοθήκη!Σ αυτή τη φωτογραφία φαίνεται το εσωτερικό του παλατιού. Οσο φαίνεται δηλαδή … Λίγο ψηλά για μας!
Οι υπόλοιπες δραστηριότητες θα υλοποιηθούν στην τάξη μας!
Σε κάθε ταξίδι αποκτάς εμπειρίες και γνώσεις!
Επιστρέψαμε πιο … σοφοί! (Επιπλέον μας αρέσει και το λεωφορείο!)
Το Μουσείο ιδρύθηκε το 1969 από την Αρχαιολογική Υπηρεσία με ευθύνη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ολυμπίας.
Στις συλλογές του Μουσείου περιλαμβάνονται:
– Αγγεία και αντικείμενα μικροτεχνίας, μεσοελλαδικών και μυκηναϊκών χρόνων από τις θέσεις Περιστεριά, Ρούτση, Βολιμίδια, Τραγάνα κ.ά.
– Κινητά ευρήματα από το Ανάκτορο του Νέστορος στον Εγκλιανό.
Οι αρχαιολόγοι που έκαναν τις ανασκαφές ήταν ο Καρλ Μπλέγκεν και ο Σπύρος Μαρινάτος
Εδώ θα βρείτε περισσότερες πληροφορίες και θα περιηγηθείτε εικονικά
Φτάσαμε λοιπόν, μέχρι την Χώρα, κοντά στα ανάκτορα του βασιλιά Νέστορα, για να παρακολουθήσουμε την παράσταση “το κοριτσάκι με τα σπίρτα” βασισμένη στην γνωστή χριστουγεννιάτικη ιστορία που έγραψε ο μεγάλος παραμυθάς Χανς Κρίστιαν Αντερσεν.
Πολύ επίκαιρο παραμύθι, αν σκεφτεί κανείς ακόμα και σήμερα υπάρχουν τέτοια “κοριτσάκια” που πουλάνε σπίρτα, χαρτομάντηλα, λουλούδια, ή καθαρίζουν τζάμια στα φανάρια ή ακόμα ταξιδεύουν με τους γονείς τους για να αποφύγουν έναν πόλεμο με τις γνωστές σε όλους συνέπειες …
Ακόμα και σήμερα , δυστυχώς, υπάρχουν παιδιά που δεν απολαμβάνουν τα δικαιώματά τους.
Ευτυχώς που η διασκευή της ιστορίας είχε αίσιο τέλος και φύγαμε από το θέατρο χαρούμενοι! Ολοι οι “κακοί” φέρθηκαν με συμπόνοια τελικά στο κοριτσάκι και έτσι αυτό γνώρισε ζεστασιά, φιλία και γέμισε δώρα!
Στο σχολείο ξεκλειδώνουμε το παραμύθι!
Εχει πολλά να μας πει ακόμα!
Προτιμούμε αυτή την απόδοση του παραμυθιού από τις εκδόσεις ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ με την εξαιρετική, ιδιαίτερη εικονογράφηση της Κβέτα Πατσοφσκά, η οποία βραβεύτηκε το 1992 με το βραβείο εικονογράφησης Χανς Κρίστιαν Αντερσεν!
Θυμηθήκαμε που μαζέψαμε παιχνίδια και ρούχα και στείλαμε στην Μυτιλήνη για τα παιδιά των προσφύγων.
Τώρα, ετοιμαζόμαστε για τον τηλεμαραθώνιο αγάπης της unicef.
Είμαστε σχολείο υπερασπιστής των παιδιών, άλλωστε!
Να σας γνωρίσουμε όμως τον συγγραφέα Χανς Κρίστιαν Αντερσεν!
Δανός συγγραφέας και ποιητής, πασίγνωστος σ’ όλο τον κόσμο για τα παραμύθια του. Γιος ενός παπουτσή και μιας πλύστρας, ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (Hans Christian Andersen) γεννήθηκε στις 2 Απριλίου του 1805 στην πόλη Οντένσε. Έμεινε ορφανός από πατέρα στα 11 του χρόνια και έκανε διάφορες δουλειές για να τα φέρει βόλτα αυτός και η μητέρα του. Το σχολείο ήταν μια πολυτέλεια για τον μικρό Χανς Κρίστιαν.
Το προσωπικό του καταφύγιο, τις όποιες ελεύθερες ώρες είχε, ήταν ένα μικρό κουκλοθέατρο. Έφτιαχνε με τα ίδια του τα χέρια τις κούκλες, τις έντυνε κι έδινε τις δικές του προσωπικές παραστάσεις, με έργα κυρίως του Σαίξπηρ, τα οποία απομνημόνευε με χαρακτηριστική ευκολία.
Η χάρη του αυτή έφτασε στα αυτιά του βασιλιά της Δανίας Φρειδερίκου του 6ου, ο οποίος ενδιαφέρθηκε προσωπικά για το παράξενο αυτό αγόρι. Τον έστειλε σ’ ένα από τα καλύτερα σχολεία της χώρας, καταβάλλοντας ο ίδιος τα δίδακτρα. Μετά κόπων και βασάνων, ο Χανς Κρίστιαν τελείωσε το Γυμνάσιο σε ηλικία 23 ετών. «Τα χρόνια αυτά ήταν τα πιο πικρά και σκοτεινά της ζωής μου», έγραψε στην αυτοβιογραφία του. Στη συνέχεια γράφεται στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του.
Το 1822 εκδίδει το πρώτο βιβλίο του, που θα περάσει απαρατήρητο. Το 1829 γράφει μια ιστορία φαντασίας με τίτλο «Περίπατος από το κανάλι του Χόλμενς στο ανατολικό σημείο του νησιού Άμαγκερ, που θα σημειώσει μεγάλη επιτυχία. Συνεχίζει να γράφει, ποιήματα, θεατρικά έργα, λιμπρέτα για λυρικά έργα, μυθιστορήματα, που γνωρίζουν επιτυχία περισσότερο στη Γερμανία, παρά στην πατρίδα του.
Το 1835 δημοσιεύει τα πρώτα του «Παραμύθια για παιδιά» και μόνο 8 χρόνια αργότερα κερδίζουν την επιδοκιμασία του κόσμου. Θα γράψει συνολικά 168 παραμύθια ως το 1872 με πιο γνωστά, «Τα κόκκινα Παπούτσια», «Η πριγκίπισσα και το μπιζέλι», «Η βασίλισσα του χιονιού», «Το ασχημόπαπο», «Το μολυβένιο στρατιωτάκι», «Το μικρό έλατο», «Η μικρή γοργόνα», «Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα», «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα» και «Η Τοσοδούλα».
Ενώ τα έργα του Άντερσεν είναι σχεδόν άγνωστα έξω από τη Δανία και τις γειτονικές της χώρες, τα παραμύθια του είναι από τα πιο πολυμεταφρασμένα έργα σ’ όλη την ιστορία της λογοτεχνίας. Μολονότι βασίζονται σε λαϊκούς θρύλους, τα περισσότερα χαρακτηρίζονται από έναν ηθικό ρεαλισμό, παρά απ’ την ανάγκη εκπλήρωσης μιας επιθυμίας. Οι κακοί δεν είναι δράκοι ή μάγισσες των λαϊκών μυθιστοριών, αλλά εκπρόσωποι ανθρώπινων αδυναμιών, όπως ματαιοδοξίας, σνομπισμού ή εγωιστικής αδιαφορίας. Ορισμένα από τα παραμύθια του αποκαλύπτουν μία αισιόδοξη πίστη στην επικράτηση του καλού και του ωραίου, άλλα είναι βαθιά απαισιόδοξα και έχουν δυσάρεστο τέλος.
Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν θα διακριθεί και στην ταξιδιωτική λογοτεχνία. Από το 1833 ως το 1857 πραγματοποιεί 29 ταξίδια σε Ευρώπη, Ασία και Αφρική, γνωρίζεται με μεγάλες προσωπικότητες της εποχής και καταγράφει τις εμπειρίες του σε σειρά ταξιδιωτικών βιβλίων.
Τα βήματά του θα τον φέρουν ως την Ελλάδα τον Μάρτιο του 1841. Στο οδοιπορικό του «Το Παζάρι ενός ποιητή», που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Εστία» με τον τίτλο «Οδοιπορικό στην Ελλάδα» περιγράφει λεπτομερώς τη διαμονή στην Αθήνα.
Παρά τις ανησυχίες και τις φοβίες του, δεν δίστασε να ταξιδέψει και να επισκεφτεί το Θησείο, το Φάληρο, τον Κολωνό και την Ακρόπολη, όπου ανέβαινε κάθε μέρα. Με ειδική άμαξα εξόρμησε στα χωριά των Μεσογείων, αλλά και τις πλαγιές της Πεντέλης.
Η προσωπική του ζωή δεν μοιάζει με την εικόνα ενός καλοκάγαθου τζέντλεμαν, που αφιέρωσε τη ζωή του ολοκληρωτικά στη συγγραφή έργων για παιδιά, μα πιο πολύ με την εικόνα ενός φιλόδοξου, τρωτού, ματαιόδοξου, ευαίσθητου και ευφυή άνδρα. Δεν έκανε οικογένεια, αν και πολλές φορές ερωτεύτηκε βαθιά, ιδιαίτερα τη διάσημη σουηδέζα τραγουδίστρια Γιένυ Λιντ.
Την άνοιξη του 1872, ο Άντερσεν έπεσε από το κρεβάτι του και χτύπησε σοβαρά. Δεν ξανάγινε ποτέ τελείως καλά και στις 4 Αυγούστου του 1875 πέθανε, σε ηλικία 70 ετών.
Πέρασε λοιπόν άλλη μία σχολική χρονιά γεμάτη δημιουργικότητα, φαντασία και πολύ παιχνίδι. Παιχνίδια στην αυλή, στην τάξη, παιχνίδια με τους φίλους, παιχνίδια με τα βιβλία.
Και αυτό εδώ είναι το τελευταίο μας παιχνίδι με τα βιβλία για φέτος!
Ολη την χρονιά “συνταξιδέψαμε” και “παίξαμε” τα βιβλία μας παρέα με συγγραφείς και εικονογράφους ηλεκτρονικά. Skype, mail …
Αυτή τη φορά όμως ένας εικονογράφος μας επισκέφθηκε ζωντανά, στην τάξη μας.
Ο Λαυρέντης Χωραίτης!
Ηρθε, όχι έτσι απλά στην τάξη μας, αλλά έφερε μαζί του και το εργαλείο της δουλειάς του.
Τον υπολογιστή του, την ταμπλετα του και τη γραφίδα του!
Γιατί μόνο στον υπολογιστή εικονογραφεί, όπως μας είπε.
Μας έδειξε εικόνες από δουλειές του μια και ο ίδιος είναι όχι μόνο εικονογράφος αλλά ακόμα γραφίστας και κομίστας.
Κι εμείς ακούγαμε με προσοχή
Και μας είχε και μία έκπληξη!
Μας αποκάλυψε πώς θα είναι το φετινό μας αναμνηστικό!
(Εχουμε την τύχη, ξέρετε, να μας σχεδιάζει κάθε χρόνο ο ίδιος τα αναμνηστικά μας, τα οποία είναι έργα τέχνης !)
Τον ρωτήσαμε διάφορα πράγματα και απάντησε σε όλα. Μάλιστα του ζητήσαμε να μας σχεδιάσει την “κυρία φιλαναγνωσία”, τηνηρωίδα των λίμερικ που δημιουργήσαμε. ( εμπνευσμένοι από τα λίμερικ του Gianni Rodari και τα βιβλία της Μαρίας Μαμαλίγκα “μια ανόητη γεωγραφία” και ” ζηλιάρικα, λαίμαργα, και άλλα αινιγματικά ποιήματα” και “αβγατισμα”)
Τα ποιήματά μας τον ενέπνευσαν και δεν άργησε να σχηματίσει την εικόνα της φιλαναγνωσίας στο μυαλό του.
Δείτε βήμα βήμα πως “γεννήθηκε” η “κυρία Φιλαναγνωσία” στην οθόνη του υπολογιστή του!
Ιδού λοιπόν ολοζώντανη μπροστά σας!
Δεν θα μπορούσε να μη γίνει το εξώφυλλο της ποιητικής μας συλλογής!
Ευχαριστούμε πολύ κύριε Λαυρέντη!
* Ο Λαυρέντης Χωραίτης έχει εικονογραφήσει τον “βασιλιά Ντο” του Μίμη Πλέσσα και τον “πάνθηρα μαυρόγατο” της Βάσιας Ακαρέπη . Επίσης διατηρεί τη στήλη κόμικ στο περιοδικό “ταλκ” και συνεργάζεται με διάφορα περιοδικά και εφημερίδες. Νέες δουλειές του “τρέχουν” γρήγορα… !
Και το τελευταίο μας γρήγορο ταξίδι για φέτος έγινε πάλι στην Αθήνα.
Αφορμή για το ταξίδι μας αυτό ήταν το …
Και αυτή την φορά το κουρελάκι μας ταξίδεψε …
Μια φορά κι έναν καιρό σε μια μακρινή πολιτεία μεγαλόσωμοι αρματωμένοι άνθρωποι άναψαν μια μεγάλη φωτιά. Οι διχαλωτές της γλώσσες τύλιγαν τα δέντρα και τα ’πνιγαν, ρουφούσαν τα σπίτια και κυνηγούσαν τους ανθρώπους, που έτρεχαν τρομοκρατημένοι. Οι καπνοί της μουτζούρωναν τον ουρανό και θόλωναν τα αστέρια. Οι μεγάλοι την έλεγαν πόλεμο.
Ένα αληθινό μα συνάμα τρυφερό και αισιόδοξο βιβλίο για τη σκληρότητα του πολέμου και τον τρόπο που το βιώνουν τα παιδιά σε όλον τον κόσμο.
Μας συγκίνησε πολύ αυτή η ιστορία. Η εικονογράφηση μάλιστα μας θύμισε έναν αγαπημένο μας καλλιτέχνη, τον Vincent Van Gogh και συγκεκριμένα το έργο του “Starry night” (έναστρη νύχτα).
και εδώ σε κίνηση!
Και θελήσαμε να γνωρίσουμε καλύτερα την εικονογράφο
Η κυρία Μάρια Μπαχά, πολύ γελαστή και γλυκιά, μας υποδέχτηκε στο εργαστήρι της. Η περιέργεια μας βέβαια πολύ μεγάλη για το πώς είναι ο προσωπικός της χώρος. Αυτή διάβασε τη σκέψη μας κι έτσι …
Απάντησε πρόθυμα σε πολλές ερωτήσεις μας.
Δείτε μερικά αποσπάσματα…
Ποιο βιβλίο σας αγαπάτε πιο πολύ;
Με ποιον τρόπο ζωγραφίζετε;
Τι ετοιμάζετε τώρα;
Τη ρωτήσαμε μάλιστα αν της αρέσει ο Van Gogh και αν την έχει επηρεάσει και μας είπε ότι της αρέσει πράγματι πολύ, ότι τον αγαπάει και ότι έχει περάσει “μέσα” της πια.
Την ευχαριστήσαμε και της στείλαμε πολλά φιλιά! Και κείνη το ίδιο!
Η εικονογράφηση της Μάριας Μπαχά, ” η έναστρη νύχτα” και η ιστορία φυσικά της Αλεξάνδρας Μητσιάλη μας έδωσαν μια ιδέα! Να φτιάξουμε το δικό μας αστερόσπιτο όπου θα κρύβουμε τα όνειρά μας.
Ετσι λοιπόν έφτιαξε ο καθένας τα δικά του αστέρια
που θα λούζουν το αστερόσπιτο
Το κρεμάσαμε ψηλά και βάλαμε και κουδουνάκια!
Και φτιάξαμε το σπίτι με μια μεγάλη πόρτα για να χωράει όλα τα όνειρα μέσα!
Μια … αληθινή ιστορία που συνέβη στο σχολείο μας ένα πρωινό, πριν από λίγες μέρες!
Ηταν η ώρα που είχαμε το συμβούλιο της τάξης μας. Επρεπε να … λύσουμε κάτι κόμπους που είχαν δεθεί στο διάλειμμα. Και πάνω που συζητούσαμε και λέγαμε ιδέες για το πως λύνονται καλύτερα αυτοί οι κόμποι ακούσαμε ένα χτύπημα στην πόρτα.
Και παρόλο που η κυρία μας δεν ανοίγει την πόρτα σε ξένους, αυτό τον κύριο τον άφησε να μπει. Μάλιστα τον καλοδέχτηκε. Μας είπε ότι αυτός ο κύριος θα έπρεπε να επισκέπτεται όλα τα σχολεία. Η κυρία μας τελικά τον είχε καλέσει!
Είδαμε έναν κύριο μικροκαμωμένο με μεγάλα γυαλιά και πολύ ζεστό χαμόγελο. Κρατούσε στα χέρια του κλωστές και βελόνια και κάτι υφάσματα απίστευτα! Μα τι υφάσματα ήταν αυτά!
Ούτε η μαμά στο σπίτι, ούτε η γιαγιά στο μπαούλο ούτε τα καταστήματα είχαν τέτοια υφάσματα στα ράφια τους! Κοιτάξαμε πιο προσεκτικά και καταλάβαμε αμέσως γιατί ήταν μοναδικα! Τα υφάσματα αυτά ήταν γεμάτα λέξεις! Μάλλον , όχι γεμάτα… Ηταν ΡΑΜΜΕΝΑ ΜΕ ΛΕΞΕΙΣ!
Μας κέρδισε αμέσως αυτός ο κύριος ράφτης, ο “ραφτάκος” όπως μας είπε ότι είναι πιο γνωστός. Θελήσαμε να μάθουμε τα μυστικά της τέχνης του. Πως δηλαδή φτιάχνει τόσο υπέροχα ρούχα με λέξεις; Και μας εκμυστηρεύτηκε τα μυστικά του γιατί, είπε, όλα τα παιδιά του κόσμου θα πρέπει να μάθουν για τη δύναμη που έχουν οι λέξεις.
Οι λέξεις μπορούν να ξεκινήσουν και να σταματήσουν έναν πόλεμο
Οι λέξεις μπορούν να σε κάνουν αδύναμο και δυνατό
Οι λέξεις μπορούν να σε κάνουν να ξεχάσεις και να θυμάσαι
Οι λέξεις μπορούν να σε κάνουν δειλό και γενναίο
Οι λέξεις μπορούν να σε πληγώσουν και να σε γιατρέψουν
Οι λέξεις μπορούν να “σε αδειάσουν” και να “σε γεμίσουν”
Οι λέξεις μπορούν να σε κάνουν να χάσεις και να κερδίσεις έναν φίλο
Και εκεί ήταν που θελαμε βοήθεια. Να μη χάσουμε έναν φίλο. Να κερδίσουμε την φιλία. Ακολουθώντας λοιπόν τις μυστικές του συμβουλές φτιάξαμε ένα ρούχο για την φιλία.
“Το γιλέκο της φιλίας”
Πήραμε δυο κύκλους που συμβολιζουν τους κύκλους που κάνουν οι σχέσεις μας, η ζωή μας.
τους κολλήσαμε καλά όπως κολλάνε δύο φίλοι
Αλλά στην πραγματικότητα η κόλλα μπήκε από πάνω.
Οι λέξεις μας ήταν η κόλλα που κράτησε τους δύο κύκλους ενωμένους
Και γεμίσαμε το γιλέκο με λέξεις φιλίας δροσερες, ζεστές, γλυκές: παγωτό, αγάπη, εκδρομή, άμμος …
του κάναμε και δύο τρύπες για να το φοράμε
Ετσι λοιπόν, όταν κάποιος έχει ανάγκη έναν φίλο και θέλει να μοιραστεί κάτι ….
φοράει το γιλέκο
και τότε ανοίγουν … 24 ζευγάρια αυτιά και μάτια όχι μόνο δύο
Ενα τρυφερό τραγούδι για τη φιλια από μία αγαπημένη ταινία
Ετοιμάζουμε κάρτες λοιπόν εξισου εύκολες με τις προηγούμενες κατασκευές.
Την ιδέα την πήραμε από το … “Saint” Pinterest και εδώ βλέπετε μία παραλλαγή της!
“Κοτο – κάρτες” λοιπόν …
1. Τα πιατίνια έχουν πολλές χρήσεις! “Κύκλοι και πως ανοίγουνε και με τα σένα σμίγουνε … “2. Κόβουμε τους κύκλους προσεκτικά εεπ… πάνω στη γραμμή! 3. Γράφουμε μέσα τις ευχές 4. Διπλώνουμε στη μέση και κολλάμε ράμφος, λειρί και φτερά! Α! Και μάτι! (Πόδια δεν βάλαμε γιατί θέλαμε να κουνιούνται!)
Αυτά!
ΥΓ. Τις οδηγίες για τέτοιου είδους κατασκευές τις δίνω κάνοντας σχεδιαγράμματα στον πίνακα. Τα παιδιά, λοιπόν σχημάτισαν μόνα τους το ράμφος και το λειρί και σχεδίασαν τα φτερά. Οσα ήθελαν κόλλησαν και αληθινά. Και, άντε, θα σας μαρτυρήσω και το … μεγάλο μυστικό για το τέλειο ράμφος και λειρί! 😉
ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ “Μ”
Ενας εύκολος τρόπος – εκείνη τη στιγμή μού’ρθε δηλαδή – είναι να γράψουν ένα μεγαλούτσικο “Μ” και να το γυρίσουν στο πλάι! Ενα ράμφος έτοιμο να φάει εμφανίζεται στο χαρτί! Το ίδιο και για το λειρί: Ενα διπλό “Μ”, απλώς, το δεύτερο Μ γίνεται λίγο πιο μικρό από το πρώτο! (Δεν χρειάστηκε φυσικά να το τονίσω αυτό, αφού το είδαν σχεδιασμένο στον πίνακα και από την άλλη δεν γράφουν τα γράμματα στην ίδια σειρά. Κατεεεέβαινε το χεράκι σιγά σιγά!) 😀
Περιορισμένος ο χρόνος φέτος για τις πασχαλινές κατασκευές.
Από τον Κολοκοτρώνη πήγαμε στην Σταύρωση…
Γι αυτό φτιάξαμε πανεύκολα γυάλινα … καλαθάκια που όταν οι λιχουδιές τους εξαφανιστούν (με τον γνωστό μαγικό τρόπο), γίνονται διακοσμητικά φαναράκια για το φως της ανάστασης!
Αγαπημένη κατασκευή γι αυτό και την επαναλαμβάνω αρκετές φορές με κάποιες παραλλαγές!
Ξεκινάμε;
Θα χρειαστούμε βαζάκια, ατλακόλ και κλωστές κεντήματος
1. Με ένα πινέλο απλώνουμε ατλακόλ στο βαζάκι
2. Κολλάμε πάνω τις κλωστές
3. Βάζουμε ένα ρεσώ μέσα στο βαζάκι
4. Γεμίζουμε ένα φύλλο χρωματιστής ζελατίνας με σοκολατάκια, καραμέλες και κουλουράκια
5. Βάζουμε το πουγκί με τις λιχουδιές μέσα στο βαζάκι (πάνω από το ρεσώ) και τα καλαθάκια-φαναράκια μας είναι έτοιμα να στολίσουν το πασχαλινό τραπέζι.
Μπορούμε να διακοσμήσουμε με αυτοκόλλητες πασχαλίτσες ή ό,τι άλλο αυτοκόλλητο έχουμε στα υλικά μας!
Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό είτε με τις λιχουδιές είτε μόνο με το ρεσώ!
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.