Συνεχείς ανεπαίσθητοι ήχοι από πάτημα ηλεκτρονικών κουμπιών έσπαγαν την επιβλητική ησυχία στον αρχαιολογικό χώρο της Ολυμπίας. Μια ομάδα μαθητών επισκέπτεται τον χώρο. Δεν στέλνουν μηνύματα στους φίλους τους. Απλά χρησιμοποιούν τα κινητά τους ως πολύτιμα βοηθήματα στην εκπαιδευτική διδασκαλία. Δυστυχώς, η εικόνα ανήκει στο παρελθόν και συγκεκριμένα στο 2003. Διότι μετά τα γεγονότα της Αμαρύνθου και την καθολική απαγόρευση της χρήσης κινητών τηλεφώνων από τους μαθητές, μαζί με τα ξερά κάηκαν και τα χλωρά. Αντί να ανοίξει ο διάλογος και να ενημερωθούν μαθητές, καθηγητές και γονείς για τη σωστή χρήση του κινητού, επιβλήθηκε καθολική απαγόρευση. Η τότε υπουργός Παιδείας, με εξαιρετικά επείγουσα εγκύκλιό της προς τα σχολεία, απαγόρευσε ακόμα και την κατοχή κινητού εντός του σχολείου. Βέβαια το τι πραγματικά συμβαίνει, είναι γνωστό τοις πάσι.

Είναι σαφές ότι υπάρχουν και λόγοι για τη μη χρήση, όπως η απόσπαση της προσοχής και η βιντεοσκόπηση συμμαθητών ή καθηγητών σε στιγμές που εκείνοι δεν θα ήθελαν, με επόμενη κίνηση τη δημοσιοποίηση των εικόνων στο διαδίκτυο (YouTube κ.λπ.). Ομως αυτά μπορούν να αποφευχθούν, εάν δοθούν σωστές οδηγίες και κίνητρα. «Από τη στιγμή που υπάρχει μια εγκύκλιος η οποία καταστρατηγείται, είναι σήμα οξύμωρο. Μακάρι η καινούργια ηγεσία του υπουργείου να προχωρήσει στην αποδέσμευση από την εγκύκλιο», λέει στην «Ε» ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης Καθηγητών Πληροφορικής (ΠΕΚαΠ) Αρης Λούβρης. «Πρέπει να ενσωματώσουμε στη διαδικασία μια μορφή τεχνολογίας που είναι αποδεκτή από τους μαθητές. Είμαστε αρτηριοσκληρωτικοί σε τέτοια θέματα, αλλά νομίζω πως πολλοί εκπαιδευτικοί θα θέλουν να συμμετάσχουν σε τέτοιου είδους προγράμματα, αρκεί να δοθούν οι κατευθυντήριες γραμμές».

Οσον αφορά για το πώς θα μπορούσε να εφαρμοστεί κάτι τέτοιο σε όλα τα ελληνικά σχολεία, ο κ. Λούβρης είναι σαφής. «Με σωστή πολιτική και σχεδιασμό που θα καταλήξουν σε ένα κατ’ αρχήν πιλοτικό πρόγραμμα. Δεν είναι ανάγκη να το κάνει το υπ. Παιδείας, αλλά οι 13 γραμματείες περιφερειών της χώρας μας. Να διδαχθεί στην αρχή η ηθική και η δεοντολογία των κινητών. Η παιδεία αποκτάται στις μικρές ηλικίες. Οταν ένα παιδί μάθει ότι το κινητό στο δημόσιο χώρο πρέπει να είναι σε σίγαση, θα το κάνει και όταν μεγαλώσει».

Η εικόνα με τα παιδιά στην Αρχαία Ολυμπία και τη χρήση της τεχνολογίας αφορά την Ελληνογερμανική Σχολή, της οποίας οι μαθητές το 2003 επισκέφθηκαν πολλούς αρχαιολογικούς χώρους χωρισμένοι σε ομάδες χρησιμοποιώντας τα κινητά τους τηλέφωνα. Ετσι τους δόθηκε η δυνατότητα να έχουν πρόσβαση σε περαιτέρω πληροφορίες για το εκάστοτε μνημείο, να απαθανατίσουν τα μνημεία κάνοντας παράλληλα τα σχόλιά τους και να επικοινωνούν με τις άλλες ομάδες συμμαθητών τους ανταλλάσσοντας ιδέες και εμπειρίες.

«Τα παιδιά θα πρέπει να εκμεταλλεύονται την τεχνολογία και όχι να τιμωρούνται που τη χρησιμοποιούν». Την ώρα που στην Ελλάδα η χρήση των κινητών τηλεφώνων στα σχολεία απαγορεύεται ακόμα και στα διαλείμματα, η Ενωση Διευθυντών των Σχολείων της Αγγλίας προτείνει όχι μόνο να επιτραπούν, αλλά και να χρησιμοποιούνται σε όλα τα μαθήματα ως βοηθήματα στην εκπαιδευτική διαδικασία («Observer» 11/10).

Στη Γηραιά Αλβιώνα -που απ’ ό,τι φαίνεται κάθε άλλο παρά γερασμένες απόψεις επικρατούν- οι καθηγητές προτείνουν μεταξύ άλλων να χρησιμοποιούνται οι φωτογραφικές μηχανές των κινητών και να μη σημειώνουν πλέον τα παιδιά τα γραφόμενα στον μαυροπίνακα. Με ένα «κλικ» δηλαδή και με τη φωτογραφία που θα μπορούν να επεξεργαστούν στο σπίτι, όλα θα γίνονται πιο γρήγορα και δεν θα αποσπάται η προσοχή των παιδιών την ώρα που διδάσκει ο καθηγητής.

Μάλιστα πριν από ενάμιση χρόνο το πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ δημοσιοποίησε μια μεγάλη μελέτη με τίτλο «Πώς τα κινητά τηλέφωνα βοηθούν στη μάθηση στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση». Τα αποτελέσματα ήταν αν μη τι άλλο εντυπωσιακά. Από τη χρήση του απλού κομπιούτερ για τα μαθηματικά μέχρι τη χρήση GPS στο μάθημα της γεωγραφίας, ή τη βιντεοσκόπηση και διατήρηση στο αρχείο χημικού πειράματος, οι μαθητές εντυπωσιάστηκαν και πάνω απ’ όλα συμμετείχαν στη μάθηση.

Πολλαπλά οφέλη

Και πώς να μην είναι έτσι, αφού η εκπαιδευτική διαδικασία σταμάτησε να είναι στείρα και βαρετή και τους έδωσε τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν κάτι που το ξέρουν καλά. Σύμφωνα με την έρευνα, το 96% χρησιμοποίησαν τη φωτογραφική μηχανή, 22% τη βιντεοκάμερα, 10% έκαναν μεταφορά δεδομένων και 7% έστειλαν δεδομένα μέσω bluetooth στους συμμαθητές τους. Κανείς δεν χρειάστηκε να κρατήσει σημειώσεις, αφού όλα καταγράφονταν και αρχειοθετούνταν.

Το αγγλικό πανεπιστήμιο προχώρησε βέβαια και μερικά βήματα παραπέρα, δίνοντας τη δυνατότητα στους μαθητές να λαμβάνουν υπενθυμιστικά μηνύματα από τους καθηγητές για την ύλη, να συνδέονται μέσω κινητού με τον κεντρικό υπολογιστή του σχολείου και να «κατεβάζουν» αρχειακό υλικό που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει και να μαγνητοφωνούν τον καθηγητή λογοτεχνίας που απαγγέλλει ένα ποίημα ώστε να μπορούν να το μελετήσουν.

«Είναι σαφές ότι έχουμε πολύ δρόμο μέχρι αυτό το σημείο. Υπενθυμίζω όμως ότι όταν οι νέες τεχνολογίες ξεκίνησαν την πορεία τους στην Ελλάδα, η εφαρμογή τους αποτελούσε μακρινό όνειρο», επισημαίνει ο κ. Λούβρης και προσθέτει: «Χρειάστηκε μια δεκαετία για να μπουν σε μια συντηρητική κοινωνία όπως είναι το σχολείο. Ομως μπήκαν και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία. Πάντα θα υπάρχουν γκρινιάρηδες. Ομως πιστεύω ότι πρέπει οι όποιες δυσκολίες να ξεπεραστούν, ώστε να προκαλέσουμε τα παιδιά και το ενδιαφέρον τους για συμμετοχή στην κουρασμένη και κουραστική εκπαιδευτική διαδικασία».  Ελευθεροτυπία

Δεν μπορώ ούτε να σχολιάσω!  Άλαλη…