Είναι ένας ποταμός τόσο σημαντικός για τη γέννηση του ανθρώπινου πολιτισμού που στο Βιβλίο της Αποκάλυψης προφητεύεται η αποξήρανσή του ως σημάδι της επερχόμενης συντέλειας… Ο Ευφράτης πράγματι ξεραίνεται- όσο για την καταστροφή, οι Ιρακινοί τη ζουν ήδη και η ένταση με τους γείτονες που «κλέβουν το νερό τους» αυξάνεται.  Κατά μήκος του ποταμού, ορυζώνες και σιτοκαλλιέργειες έχουν εγκαταλειφθεί. Άλλοτε χειμαρρώδη κανάλια έχουν μετατραπεί σε φτωχά ρυάκια και ψαροκάικα κάθονται πάνω σε ξεραμένη γη. Αντλίες που κάποτε τροφοδοτούσαν εργοστάσια επεξεργασίας υδάτων κείτονται πλέον ανώφελα πάνω στις λάσπες. «Οι παλιοί λένε πως είναι ό,τι χειρότερο μπορούν να θυμηθούν», λέει ο Σαγίντ Ντιγία, ένας ψαράς από τη Χιντίγια. Ο Ευφράτης, ο μεγαλύτερος ποταμός της Μέσης Ανατολής, έχει ήδη συρρικνωθεί σημαντικά. Και στο Ιράκ του 2009, πολλοί αξιωματούχοι πιστεύουν πως σύντομα θα απομείνει ο μισός και αυτού που είναι σήμερα. 

Τα αίτια είναι πολλαπλά. Κατ΄ αρχάς, η ξηρασία που επικρατεί τα τελευταία δύο χρόνια στο Ιράκ. Στον Βορρά, οι καλλιέργειες σιτηρών και κριθαριού έχουν μειωθεί κατά 95%. Οι προβλέψεις θέλουν την παραγωγή να είναι φέτος η μισή σε σύγκριση με πριν από δύο χρόνια. Είναι μια κρίση που απειλεί την ταυτότητα του Ιράκ, όχι μόνο ως τη γη ανάμεσα σε δύο ποταμούς (τον Τίγρη και τον Ευφράτη) αλλά και ως έθνος που ήταν κάποτε ο μεγαλύτερος εξαγωγέας χουρμάδων στον κόσμο, που τροφοδοτούσε τις γερμανικές ζυθοποιίες με κριθάρι και αντλεί πατριωτική υπερηφάνεια από το φημισμένο ρύζι Ανμπάρ.  TA NEA