Ο 67χρονος Μουσαβί δεν είναι ο Λεχ Βαλέσα, ούτε ο Χάβελ ούτε ο Μαντέλα ή ο Γκάντι. Αποτελεί μέρος του ιρανικού καθεστώτος τα τελευταία 30 χρόνια. Είναι προσεκτικός, διεξάγει με προσοχή την προεκλογική του εκστρατεία και δεν εμπνέει τα πλήθη ως ρήτορας. Αλλά τυχαίνει να είναι λιγότερο σκληροπυρηνικός από τον Αχμαντινετζάντ. Επίσης, έχει δίπλα του μια φιλελεύθερη σύζυγο, τη Ζαχρά Ραχναβάρντ.Οι φίλοι λένε ότι το ζεύγος συναντήθηκε τα χρόνια του σάχη, όντας οπαδοί του ισλαμιστή φιλοσόφου Αλι Σαριάτι. Και οι δύο αναμείχθηκαν ενεργά στην επανάσταση του 1979. Ο Μουσαβί διετέλεσε πρωθυπουργός της νέας ισλαμικής δημοκρατίας και ανάμεσα στο 1981 και 1989 άνοιξε τον δρόμο για τον Χαταμί, έναν μεταρρυθμιστή που κέρδισε στις εκλογές. Σ’ αυτές τις εκλογές ο Μουσαβί δεν ήταν ιδιαίτερα καλός. Ναι μεν ζήτησε μεγαλύτερες κοινωνικές ελευθερίες, οικονομική φιλελευθεροποίηση και εποικοδομητική συνεργασία με τη Δύση, αλλά υπήρξε ιδιαίτερα προσεκτικός ώστε να μην πάει πολύ μακριά, επειδή ήταν ανήσυχος έναντι των συντηρητικών που ένιωθαν απογοητευμένοι με τον Αχμαντινετζάντ, αλλά και έναντι των μετριοπαθών. THE TIMES

Για να συνειδητοποιήσουμε ότι εκτός απο τον Ομπάμα και τον Σαρκοζί, τηνΑμερική και την Ευρώπη υπάρχει και το Ιράν και οι Φιλιππίνες, η Β. Κορέα και άλλες χώρες.  Δεν χρειάζεται να τις δούμε να …βομαρδόζονται για να μάθουμε την ύπαρξή τους.